Jump to content

[FM23] Der Streber - Ich glaub ich spinne


Kevinreijnen
 Share

Recommended Posts

image.png.1463344c22d2a47a3749275edee7c2c2.png

 

I. Trainersdiploma

Overladen door emoties kwam Sebastian Popper, door vrienden ook wel Sebas genoemd, thuis na het behalen van zijn trainersdiploma. Het zoeken naar de juiste club kan van start gaan, daarover gaat hij in conclaaf met zijn zaakwaarnemer, maar nu eerst even genieten. Kort blikt hij met vrienden terug op zijn enerverende periode bij zijn laatste stageclub Austria Wien, waar hij hoofdtrainer van de onder 21 was. Met die ploeg slaagde hij erin om twee keer achter elkaar het kampioenschap te behalen, een prestatie van jewelste voor een 25-jarige trainer.


Waar ‘Sebas’ moeite mee had was het eigen maken van zijn tactieken: zijn vader komt uit Oostenrijk, geboren in de buurt van Tirol, terwijl zijn moeder geboren is in Beuningen, een dorpje net naast Nijmegen. Door het Nederlandse trainersgilde werd de 4-4-2 aanbeden, iets waar Sebas zichzelf niet in herkende. Door het spelen van 4-4-2 komt een ploeg volgens hem namelijk stootkracht voorin tekort.

 

Dit was een theorie die hij al voor zijn trainerscursus graag liet bevestigen. Niet zozeer met jeugdspelers van de plaatselijke FC, maar in de Nederlandse Eredivisie, de Premier League of de Serie A. Sebas was verzot van het spel ‘Football Manager’. Dagenlang kon hij zich vermaken met statistisch geneuzel en ellenlange mailberichten in zijn inbox. Die inbox kon hij nu verruilen met zijn eigen, echte mailbox. Dagen achtereenvolgens werd er gebeld en gemaild met clubs uit zowel het binnenland als het buitenland. Continu werd Sebas afgewezen wegens een gebrek aan ervaring. Clubs zeggen fans niet teleur te kunnen stellen en de gok niet kunnen wagen met zo’n jonge hoofdtrainer voor de groep. De spelers zouden hem niet serieus genoeg nemen, hij zou wel niet weten hoe hij met alle druk om moest gaan en hij was zelf net nog maar ‘kind-af’, zo luidde het.

 

Vlug klapte hij zijn laptop dicht. Hij schonk nog een kop koffie in, dronk deze in één teug leeg en zette, het was meer gooien, zijn kopje terug op het aanrecht. ‘’We moeten gaan,’’ klonk er vanuit de voortuin van zijn huurhuis aan de Waal. ‘’Die clubs worden ongeduldig, je kan niet te lang meer wachten.’’ Zijn zaakwaarnemer, Kees Vos, zat al in de auto te wachten. ‘’We vertrekken nu richting het vliegveld, we zullen er vanmiddag nog zijn,’’ luidde de laatste woorden alvorens het gaspedaal werd ingedrukt.

 

 

_____________________________________________________

 

Ich glaub ich spinne

Edited by Kevinreijnen
Link to comment
Share on other sites

  • Kevinreijnen changed the title to [FM23] Der Streber - Ich glaub ich spinne

image.png.be411e5acb448319ff674f75f7496aeb.png

 

II. Trainersdiploma

Vlak voor we op het vliegtuig stapten, werd Kees nogmaals gebeld. Er was een andere, meer geschikte kandidaat gevonden, althans zo klonk het statement van de club. De zoektocht kon geheel opnieuw beginnen, maar de tijd begon te dringen. Ik heb het nooit zo gehad op het instromen bij een club die al een start heeft gemaakt aan het seizoen. Ik dien een club volledig naar mijn hand te kunnen zetten om successen te kunnen behalen. Het liefst breng ik mijn eigen staf mee, jongens waarmee ik tijdens mijn opleiding heb kunnen werken, jongens die mij en mijn manier van spelen kennen.

 

Als mensen hem vragen waar hij het allerliefst ooit nog zou willen trainen, is zijn statement duidelijk: ‘’Liverpool,’’ klonk zijn reactie. Mannen mogen dromen, maar alvorens we met ons hoofd in de wolken belanden, is het van belang om überhaupt een baan te vinden. Terwijl Kees telefoongesprek na telefoongesprek voerde, struinde Sebas de database van FM22 nog maar eens af. Der Streber noemen ze Sebas al sinds zijn 9e levensjaar. Altijd is hij helemaal gek geweest van getallen en data, iets waar leeftijdsgenoten zich niets van voor konden stellen. Der Streber was vroeger dan ook niets meer dan een vervelende, pesterige naam die hij kreeg van klasgenoten. Nu hij volwassen is, heeft hij deze bijnaam kracht bijgezet en er zijn trademark van gemaakt: hij scout spelers het liefst nog steeds op het spelletje aan de hand van alle data uit seizoenen in de toekomst - op FM wel te verstaan - én het verleden.

 

Om 17.00 uur moesten we in Den Bosch zijn, de plaatselijke FC had misschien een interessante baan voor mij. Het gesprek verliep vlot, maar de ideeën van de club kwamen niet overeen met mijn idealen en daarbij wilde de directeur mij een envelop met geld toesteken op het moment dat ik zou tekenen. Geen haar op mijn hoofd die op die manier aan een baan had willen komen.

 

‘s Avonds zit ik op de bank en laat ik alles nog eens bezinken als mijn telefoon gaat. ‘’Vater’’ stond op mijn scherm. ‘’Nog gefeliciteerd met het behalen van de diploma, jongen. Het is je gegund! Heb je al een club weten te overtuigen?’’ Normaal gesproken wilde mijn vader nooit iets met al het voetbalgeweld te maken hebben, maar dit bestempelde hij als een euforisch moment. De enige club waar hij wél iets om gaf, was zijn geliefde clubje, de rest interesseerde hem niets. Mijn vader was groot fan van Austria Wien, voor het laatst kampioen geworden in het jaar 2013. ‘’Kan je ons niet even helpen, zoon? Kan je het eerste niet óók even kampioen maken?’’ Zelf had ik helemaal niets met de club, behalve de stage die ik er liep. Ik was niet de standaard voetbalfanaat die maar de club koos die het vaakst kampioen werd: ik hield van nostalgie, ik hield van saamhorigheid en van passie.

 

Uiteraard kom ik uit de buurt van Nijmegen en daar is mijn liefde voor voetbal ontstaan: ik voetbalde zelf, slechts vijf jaar, bij Union totdat ik mijn enkel brak en nooit meer op niveau mee kon ballen. Ik was 10 of 11 toen ik noodgedwongen moest stoppen met hetgeen ik het allerliefst deed. Sinds jaar en dag kreeg ik van mijn ouders een seizoenkaart voor NEC. Het zou een droom zijn om ooit hoofdtrainer van hen te zijn, maar daar is het nog te vroeg voor, ik acht mezelf niet klaar voor die taak, ook omdat er zoveel emotie en eergevoel bij komt kijken. 

 

‘’We hebben beet,’’ zo lees ik in een WhatsApp-bericht van Kees. ‘’Er zijn twee clubs die ontzettend graag met je in zee gaan, maar je zult wel moeten verhuizen,’’ zo schreef hij. Ik sprong direct in de auto, met mijn blouse nog half uit mijn broek en mijn haar nog niet in model reed ik zo snel als ik kon naar het huis van Kees, zo’n half uur bij mij vandaan. ‘’Twee clubs, één in Oostenrijk en één in Zweden,'’ zei hij zo gauw ik bij Kees thuis was.

 

Zweden sprak mij altijd al aan, niet vanwege de vrouwen, maar vanwege de chocola én Ibrahimović, maar Oostenrijk zat in mijn bloed. Ik zou mijn vader, maar ook de rest van de familie trots maken op het moment dat ik trainer zou worden in Oostenrijk. Gelijk gaf ik Kees de opdracht een afspraak te maken...

 

_____________________________________________________

 

Ich glaub ich spinne.

 

Spoiler

@Tim' @Copywriter @delichris @Tim Windt Het land van mijn toekomstige club zal jullie nu wel duidelijk zijn, iemand die een gokje durft te wagen voor de club?

 

@Thomassje123 @Bogatyr @Titan @Marius @KyrillBedankt voor de waardering! Dit is mijn eerste novelle ooit, dus mochten jullie feedback hebben verneem ik dit graag!

 

@DGremlin Aii, erg vervelend. Ik ga kijken of ik dit in het vervolg kan voorkomen, is het in deze post beter? 

 

 

Link to comment
Share on other sites

image.png.f9b1ed42a27a37363e465c48cc72f5c6.png

 

III. Wörthersee Stadion

Vanaf Eindhoven Airport stegen we op met het vliegtuig. Het was een oud model van Transavia, één waarin ik mijzelf niet geheel veilig voelde, maar ik moest door de zure appel heen. Eenmaal geland waaide een gure bries over mijn wangen, het was vrij koud voor de tijd van het jaar, zo’n 7 graden. Ik zette mijn kraag omhoog, trok mijn handschoenen uit mijn zakken en over mijn vingers heen. Net voordat we arriveerden bij het stadion controleerde ik in de camera van mijn telefoon nog even hoe ik eruit zag: het kon ermee door. 

 

Met enige spanning in mijn lijf liep ik het voorplein van het stadion op. ‘’Sportpark Klagenfurt’’ lees ik met vergrijsde letters op een ietwat beige gebouw dat men zo gepositioneerd heeft dat buurtbewoners niet tegen een voetbaltempel hoeven aan te kijken. Ik loop naar binnen en word gelijk begroet door twee vriendelijke baliemedewerksters die me doorsturen naar het kantoor van de grote baas: Tomislav Karajica. ‘“Welkom bij Austria Klagenfurt,’’ fluisterde hij me toe alvorens we beide op een fauteuil van nepleer neerploften.

 

Tomislav is een Duitse investeerder die in 2019 de club heeft overgenomen met zijn bedrijf. Hij zou niet misstaan in een film of serie over misdadigers uit de Balkan, zo kwam hij op mij over, qua uiterlijk dan toch op zijn minst. Uren hebben we zitten praten, zijn innerlijk en uiterlijk kwamen niet overeen: waar hij van buiten een strenge, norse man lijkt was hij van binnen de meest hilarische en scherpzinnige man die ik waarschijnlijk ooit heb ontmoet. Naar mijn idee klikte het gelijk tussen ons. Hij vertelde over het verleden van de club en liet merken dat hij zich over mij had ingelezen.

 

‘’De club bestaat in de vorm zoals we deze nu kennen pas sinds 2007. We spelen in paars-wit en spelen dit seizoen pas voor de eerste keer in de Oostenrijkse Bundesliga. De clubkleuren zijn je niet onbekend geloof ik, toch?’’ Hij doelde hiermee uiteraard op mijn kampioenschappen bij Austria, de club die ook in het paars met wit speelt. ‘’Daar heeft u gelijk in,’’ lachte ik hem toe. We namen afscheid en spraken af dat de club ‘s avonds al zou bellen naar Kees met de beslissing vanuit de club.

 

In de auto onderweg naar ons hotel sparden Kees en ik wat over het gesprek. Naar mijn idee was dit de perfecte match voor mij: trainen in Oostenrijk, op het hoogste niveau, bij een redelijk nieuwe club. Kees deelde deze mening en we gingen er stiekem al vanuit dat de zaken wel rond zouden komen. Toen we terug in het hotel waren, sprong ik snel in de douche. De douchebeurt duurde nog geen 45 seconden, want ik was zo enthousiast dat ik me nog verder in ben gaan lezen in de club. Ik kende de competitie eigenlijk helemaal niet zo goed, behalve dan dat mijn vader altijd zegt dat de mannen van Red Bull de competitie hebben ‘verpest’ met hun geld. 

 

Dan gaat de telefoon. Vol spanning zit ik te wachten aan de andere kant van de hotelkamer. Het gesprek lijkt een eeuwigheid te duren, ik krijg een brok in mijn keel als Kees de telefoon ophangt, want het gesprek heb ik niet kunnen volgen. Met een nors gezicht draait Kees naar mij toe, loopt rustig mijn kant op en begint dan ineens te schreeuwen: ‘’JE HEBT EEN BAAN!’’ Nog diezelfde avond stap ik in de taxi naar het stadion, het Wörthersee stadion, voorheen bekend als de Hypo-Arena. Het was een gigantisch bouwwerk met plaats voor meer dan 30.000 supporters. Het stadion is zelfs gebruikt voor het EK dat zich afspeelde in Oostenrijk en Zwitserland in 2008 en daar mocht IK, Sebas, vanaf volgend seizoen de touwtjes in handen nemen… 

 

De laatste maanden voordat ik mijn nieuwe job ga starten zijn hectisch: ik moet, én wil, het team en de club beter leren kennen, ik wil de tactiek van de tegenstanders bestuderen en overleg plegen met mijn nieuwe collega’s - mits zij blijven. Degradatie leek bijna zeker afgewend. De huidige coach, Peter Pacult, heeft een geweldige prestatie geleverd door aan het begin van het seizoen al zoveel punten te hebben verzameld, dat het voor ons bijna niet meer mis lijkt te kunnen: nog een jaar in de Bundesliga. 

 

De laatste wedstrijden verlopen echter niet soepel in Klagenfurt: van de laatste negen potten werd er slechts één gewonnen en drie maal werd er gelijkgespeeld. Dit had dus slechts 6 punten opgeleverd en daarmee was het vertrouwen in de huidige trainer voor het bestuur wel een beetje op. De laatste drie potten van het seizoen mocht hij nog blijven zitten alvorens ik zijn taken zou gaan overnemen. We spelen niet tegen de minste ploegen in de resterende weken: Sturm Graz, Austria Wien en Red Bull Salzburg. Willen we de degradatiepoule zien te ontlopen, lijken er echter nog wel drie punten behaald te moeten worden.

 

Spoiler

@Djurovski @Tim' @Tim Windt @larrie @Thomassje123 @Titan @Marius @DGremlin @Kyrill @Copywriter @delichris @Fantasy @ElMarcos @keano77 @Bogatyr @Jotew @MNie We zijn los! We gaan aan de slag bij SK Austria Klagenfurt in Oostenrijk! Dank allen voor het reageren, liken en de lovende woorden. Mochten jullie nog feedback hebben, hoor ik dit uiteraard graag. Veel leesplezier!

 

@Titan De keuze voor Klagenfurt komt voort uit een mystery kit dat ik heb gekregen voor mijn verjaardag van een stel vrienden en @Tim'!

 

Edited by Kevinreijnen
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share


×
×
  • Create New...