Jump to content

[FM22] De uitvreter


Titan
 Share

Recommended Posts

 

1787030577_Titan-Deuitvreter.png.80e546ae3702f57f074892d5690023a2.png

Credits: @Daniell

 

 

[proloog]

Sinds ik een kind was, wat in mijn vroegste herinnering zo’n tweeëntwintig jaar geleden begon, ben ik gewend geraakt aan het contrast in dit land; de steden, de dorpen en de straten zijn de grijze en tegelijkertijd aanlokkende bewijzen dat kapitalisme en communisme niet hand in hand kunnen gaan. Ik sta aan de kant van die laatste stroming, hoewel dat meer een erfelijke factor lijkt te zijn dan een weloverwogen keuze. “Wie als een stotinka geboren is, zal geen lev worden zonder zijn eer te verliezen”, sprak mijn moeder vaak uit. Mijn ouders hadden aan het begin van de jaren ’90 de slag gemist, voor zover ze zich ooit met een slag hadden kunnen bemoeien. Het communisme viel, de snelle jongens werden sneller en de spaarzame kansen werden door een handvol plotseling oud-communisten gegrepen. Het nieuwe geld stroomde nog altijd naar dezelfde zakken, terwijl het volk zichzelf voorbij liep om de ontwikkelingen bij te houden. En dan nog: leuk dat er in één keer vijf merken boter waren om uit te kiezen, alleen de goedkoopste was betaalbaar.

 

Wat ik doe, omschrijft men hier het best als een uitvreter. Ja, ik werk. Ik werk zoals velen hier doen; niet omdat ik ervoor gestudeerd heb, maar omdat er simpelweg geld verdiend moet worden en je, wanneer je niet de juiste contacten hebt, het moet doen met een baantje waar op de basisscholen nooit van wordt gedroomd. “Jullie kunnen allemaal de nieuwe president worden”, trachtten onze onderwijzeressen ons te doen geloven. Ongetwijfeld, maar dan hadden ze ons eerst wegwijs moeten maken in de schone kunsten van de vriendjespolitiek, schimmige zakendeals en het afstoten van morele kompassen. Trouwens, ik woon nog bij mijn ouders, maar zoiets had je waarschijnlijk al verwacht. Betaalbare appartementen zijn er hier in overvloed, maar welke alleenstaande man haalt het in zijn hoofd om op zichzelf aangewezen te gaan zijn als het om koken, afwassen en schoonmaken gaat? Emancipatie is een mooi woord in schoolboeken.

 

De avonden slijt ik in het park, of op een van de vele bankjes die rond het centrum van de stad geplaatst zijn en waar overdag alleen gebruik van wordt gemaakt door oudjes die op zoek zijn naar nieuwe adem. Zodra het avondeten op is en de zon gaat slapen, wordt de jeugdige stad wakker. Metalmuziek uit een meegebrachte soundbox, bier uit grote petflessen of haveliterblikken, perfect gekoeld in de nachtwinkel. De gesprekken gaan nergens over, al weten we rond half 3 ’s nachts perfect hoe we de wereld gaan veroveren – plannen die de volgende dag tijdens een vettig ontbijt een pak minder aannemelijk klinken. Het is het begin van een dag die net zo zal verlopen als de vorige én de volgende. Daar kan niets verandering in brengen. 

 

Ik ben een uitvreter.

 

Edited by Jotew
Link to comment
Share on other sites

Ik heb je vorige novelle niet gelezen, helaas. Afgaande op de reacties, die ik tijdens de novelle van het jaar verkiezing voorbij zag komen, heb ik wel iets gemist! Dat bewijs je dan ook meteen met jouw eerste update in dit nieuwe verhaal.

 

Heerlijke schrijfstijl heb je, al zijn er wel enkele tikfouten te vinden. Ik word meteen het verhaal in gezogen en krijg er zelfs hier en daar beelden bij; de natte droom van elke schrijver! 

 

Heel benieuwd waar dit heen zal gaan maar het zal ongetwijfeld nog even duren voordat we daar überhaupt een idee van krijgen.

Edited by Daniell
Link to comment
Share on other sites

Intrigerend. Een ander woord kan ik er niet voor verzinnen. Een ondertussen kenmerkende stijl die je je hebt eigen gemaakt, maar toch blijf je steeds verrassen. Ik kijk nu al uit naar alle mooie updates die je ons nog gaat bezorgen met dit verhaal. Deze introductie heeft in ieder geval zijn werk gedaan.

Link to comment
Share on other sites

1787030577_Titan-Deuitvreter.png.80e546ae3702f57f074892d5690023a2.png

 

[1]

Pederast!” Met een golvende vloek probeerde ik de aandacht te trekken van een van de jongens met wie ik al jaren regelmatig omga in de avonduren. Een goede vriend durf ik hem niet te noemen, daarvoor is hij vanwege zijn middelengebruik bij vlagen net iets te onbetrouwbaar, maar over het algemeen is het een gast met het hart op de juiste plek. De vraag is trouwens hoe lang dat ook op de juiste plek blijft zitten, want in bepaalde kringen heeft Miro de laatste maanden geen vrienden gemaakt.

 

Het was op het heetst van de dag en het verbaasde mij hem tegen te komen op het centrale plein van de stad. Meestal liet hij zijn gezicht niet zien zolang de zon schaduwen in het asfalt brandde, want zijn lijkwitte gelaat was simpelweg niet te beschermen, zelfs niet met dikke klodders zonnebrandolie. “Wat doe jij hier?” riep ik van gepaste afstand. Hij reageerde niet en langzaam liep ik zijn richting op. Hij leek niet eens in de gaten te hebben dat ik hem nu al twee keer aangesproken had. Hoe lang was het trouwens geleden dat ik hem voor het laatst zag? Een week, twee weken? De tijd vliegt als alle dagen hetzelfde zijn. Hoewel ik al op twintig meter genaderd was, keek Miro op noch om. Sleepte hij nou met zijn ene been? Ik kon het niet goed zien, doordat de zon mijn zicht deels verblindde. “Word eens wakker, man!” Mijn woorden waren zo luid dat andere voorbijgangers mijn richting opkeken. Eindelijk trok ik ook de aandacht van de aangesproken persoon, al was zijn blik glazig en nietszeggend.

 

Hij leek me te herkennen; iets in zijn ogen veranderde toen ik hem van dichtbij aankeek. Woorden kwamen nog niet uit zijn mond, tenzij je het nietszeggende geprevel wilde opvatten als een voltreffer van een volzin. Nee, zelfs een peuter zou geen idee hebben wat Miro aan mij duidelijk wilde maken. Zijn lippen zagen er uitgedroogd uit en in zijn mondhoeken zag ik een bloedkorst die waarschijnlijk meerdere malen opengekrabd was. Het viel me nu ook pas op dat hij een grijze sweater droeg, en dat midden op de dag. “Is alles in orde?” vroeg ik voorzichting. De reactie die kwam, had ik niet zien aankomen. Miro zakte in elkaar en kwam languit op de grond te liggen. Onder zijn sweater stak een alhier bekend, groen voetbalshirt. Het zijne was voorzien van een aantal donkere vlekken op de witte baan aan de zijkant.

 

 

@MNie: Thanks, het is een rustige opbouw naar FM!

@Daniell: Dank voor de aardige woorden en fijn dat je het deze editie wel kunt volgen. Tikfouten zouden soms voor kunnen komen, aangezien het toetsenbord van mijn laptop niet bijzonder gevoelig is voor aanrakingen :D Ik werk langzaam richting FM22 toe, maar komen gaat dat zeker.

@JordiW.: Grote dank, blij dat het begin bevalt!

@Marius: Er begint inderdaad wel een patroon te ontstaan met eerdere verhalen, haha. Dit jaar helaas geen grafische updates, dus ik zal nog meer met de tekst moeten doen.

@FMNOOB: Dat is wel heel voorbarig :D Desalniettemin bedankt voor de mooie woorden!

@jefri: We gaan het beetje bij beetje ontdekken.

@RubenS2: Ik kon het niet laten :D Tja, waar het naartoe gaat, is wel vaker gissen bij de start van een verhaaltje mijnerzijds. 

@delichris: Thanks, en ook mooi dat jij weer terugbent bij deze novelle!

@Milton: Fijn, want dan heb ik de interesse gelukkig weten te wekken met de eerste update :) 

@ElMarcos: Mooie woorden van iemand die afgelopen jaar een heel goed verhaal heeft opgebouwd. Dank!

@Kyrill: Haha, ik hoop dat deze weer net zo bevalt, ondanks een andere insteek!

@KayDeManaager: Bij elke FM kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan en begint er weer een verhaal te leven. Welkom terug bij deze!

 

@kossimos @FlyD @Jotew @Rossi @Fantasy

 

Link to comment
Share on other sites

1787030577_Titan-Deuitvreter.png.80e546ae3702f57f074892d5690023a2.png

 

[2]

Bijna bezweken aan een overdosis. Dat is wat de hulpverleners zeiden nadat ze na bijna een uur wachten eindelijk ter plekke waren. Voor het maken van die conclusie hadden ze welgeteld 79 seconden nodig; nog minder dan de tijd die Miro nodig had om zijn dagelijkse shot te zetten, zo vertelde hij me later. Met bijzonder weinig haast was de stadsambulance weer vertrokken, maar niet voordat de bijrijder een vers pakje sigaretten had gescoord bij de naburige kiosk. Dat duurde trouwens ook langer dan 79 seconden. Een politiewagen – die zijn hier dan wel weer volop aanwezig in de straten – was nog even gestopt. De dienders hadden al vlot in de gaten dat hier geen geld verdiend kon worden en trokken snel hun portier weer dicht, op zoek naar een onbemiddelde foutparkeerder.

 

We waren drie dagen verder en Miro was langzaam weer op krachten gekomen, nadat hij uren achter elkaar bibberend en kokhalzend op de grond had liggen creperen in zijn grauwe appartement dat hij deelde met zijn broer, tenzij laatstgenoemde in de bak zat, iets wat op dat moment het geval was. Gesprekken vielen er al die tijd amper met hem te voeren. Ik overzag de onlogica van de hele situatie: nog nooit was ik in zijn kamer geweest en onze contacten beperkten zich normaliter tot de avonden en nachten. Nu leek ik plotseling zijn beste vriend die als een beschermengel over hem waakte. Ach, hebben we hier niet allemaal de kans om in zo’n situatie terecht te komen? Gelukkig bracht mijn moeder drie keer per dag een verse maaltijd.

 

“We moeten weg hier”, begon Miro zijn eerste enigszins goed te volgen verhaal. “Nu is het nog goed afgelopen, maar als ik weer die troep aanraak, of als ik weer die gasten op het verkeerde moment tref, dan is het voorgoed voorbij.” Direct vroeg ik me af wie die gasten waren, maar ik hield al mijn vragen op dit moment voor me en knikte rustig naar hem, in de hoop dat hij vanzelf meer zou vertellen. Dat gebeurde; een blik op zijn vervuilde Ludogoretsshirtje leek de herinnering wakker te schudden. “Ze pakten me na de wedstrijd, met minstens vier man. Had ik maar nooit wat van de voorraad voor mezelf gebruikt, dan was er geen tekort aan geld geweest dat ik hun verschuldigd was. Tot ik het terugbetaal, zullen ze terug blijven komen, Ivolin.” Met een zichtbare krachtinspanning zette hij één hand op de rand van zijn bed in een poging om op te staan. “Laten we gaan. Wat hebben we hier nog om voor te leven?” Een vraag waar ik flink wat antwoorden op had; opnieuw bleef ik stil. “Ik hoorde dat er in Duitsland genoeg goedbetaald werk te vinden is.”

 

@Fantasy: daar ga ik wel vanuit; langzaam en lang door blijven ademen ;) 

@Marius: het is wel de bedoeling het voetbal op de achtergrond alvast een kleine rol te geven, een rol die logischerwijs steeds groter wordt.

@Daniell: naar het spelletje genaamd voetbal werken we zeker toe. Hoe, wat en wanneer, dat is nog even de vraag (voor jullie)!

@Kyrill: bedankt, kerel! :)

@delichris: thanks, blij dat het weer bevalt.

@MNie: hebben we nou een kenner in ons midden? :D Je had gelijk!

@RubenS2: vragen, vragen, vragen. Nu de antwoorden nog...!

@KayDeManaager: bedankt voor de lovende woorden; dit is wel wat ik voor ogen had, maar het is altijd weer de vraag hoe het uitpakt.

@jefri: bedankt, man!

@JordiW.: Miro, daar zou misschien wel een boek over geschreven kunnen worden... ;) 

 

@FMNOOB, @Milton @ElMarcos @kossimos @FlyD @Jotew @Rossi

 

Geen tag meer ontvangen? Gewoon aangeven!

 

Link to comment
Share on other sites

  • Jotew changed the title to [FM22] De uitvreter
  • Marius unpinned this topic

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

×
×
  • Create New...