Jump to content

[PCM 2020] La Gazzetta dello Sport: De Nieuwe Generatie


Recommended Posts

Ik wil graag voor mijn tweeling ook het contract verlengen. Het gaat erg leuk tot nu toe met als "hoogtepunt" toch wel samen 10e en 11e worden op het Nationaal Kampioenschap. Een echte tweeling dus.

Link to post
Share on other sites
  • Replies 74
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

LA GAZZETTA DELLO SPORT: IN STRIJD MET INEOS   Het was voor de Italiaanse ploeg een mooi jaar. Tweeënvijftig keer won de ploeg maar liefst in 2025. Er was slechts maar één ploeg die meer won

LA GAZZETTA DELLO SPORT VERSLAAT INEOS   Waar het vorig seizoen nog een duidelijke overwinning was voor Ineos, ging deze strijd dit jaar door tot aan de laatste wedstrijd van het jaar, waarn

Komt binnenkort weer een seizoen online.

Posted Images

Eli ontwikkelt zich goed, Mark blijft een beetje hangen in zijn ontwikkeling. Hopelijk kunnen ze volgend jaar al een echt grote overwinning binnenhalen.

 

Beide willen graag hun contract verlengen.

Link to post
Share on other sites
Gepost (edited)

image.png.c678dcab1d08fe290a8aa980a0b7e603.png

 

2024 was een jaar waar het voor La Gazzetta dello Sport niet zo liep als het team misschien gewild had. Voor vele renners van de ploeg bleek het seizoen te lang te duren. Vermoeidheid sloeg toe, vormdipjes waren in grote mate aanwezig en toch was het geen dramatisch slecht seizoen voor de ploeg. Het had alleen nog zoveel beter gekund. De ploeg werd 4e in de World Tour en 4e in de Superprestige. 27 overwinningen werden er door de ploeg behaald. Niet weinig, maar ook niet uitzonderlijk veel. Dit jaar hebben we Rivera niet uitgenodigd voor een interview, maar vatten we het wielrenjaar samen in een jaar van verhalen.

 

De Vloek van het Niet: Pietro Baggio

 

Het was het jaar van het aanhaken of het afhaken voor de Zwitser. Hij begon het jaar sterk met een 7e plaats in de vierde etappe van de Tour Down Under. In dezelfde ronde werd hij het eindelijke 4e en nam hij ook nog eens de jongerentrui mee naar huis. Daarna volgde een tweede plaats in de tweede etappe van de Herald Sun Tour, gevolgd door een vierde plaats in etappe vijf en een derde plaats in het algemeen klassement. Zijn teamgenoot, Lochhead bleef hem voor. De Vloek van het Niet trok zich door in de Tour du Rwanda. Drie vierde plaatsen, twee podiumplaatsen en nog eens een keer vijfde. Voor de rest werd hij nog 15e in Tour des Alps en 22e in de Giro d’Italia. Op het NK in eigen land werd hij zesde in de tijdrit en negende in de wegkoers. Dat leek het einde van zijn resultaten te worden, tot dat in één keer alles goed viel in Vuelta a Burgos. Eindelijk doorbrak hij de Vloek van het Niet. Hij overwon zijn pech en mocht juichen in de eerste etappe. Vol trots stond Pietro Baggio daar, de man die de Vloek van het Niet had doorbroken.

 

De Verdwaalde Fransman: Andrea Parmagiano

 

La Tropical Amissa Bongo, daar is waar het seizoen van Andrea Parmagiano begon. Tweede werd hij in de derde etappe van de ronde, om vervolgens ook nog een vijfde plaats in het algemene klassement mee te nemen. Hij was overduidelijk nog niet in vorm, maar die vorm bleek er wel te zijn, toen hij op Franse grond ging winnen. Notabene de Verdwaalde Fransman die op Franse grond zijn eerste zeges van het seizoen boekte. Na een 7e plaats in de eerste etappe van de Tour de la Provence en twee podiumplaatsen in Tour de Haut Var mocht hij uiteindelijk op het podium op. Hij won het algemene klassement en de puntentrui. De vorm trok de Fransman door in Italië. Hij werd achtste in de Strade-Bianche, werd 5e in de slotrit van de Tirreno-Adriatico en mocht het eindpodium op door zijn derde plaats in het algemeen klassement. Daarna bleef de Verdwaalde Fransman ereplaatsen boeken: 9e in etappe van de Itzulia Basque Country, drie keer top 10 in de Tour de Alps, 5e in de Giro dell'Appenino, 3 toptienplaatsen in de Giro d’Italia (met een vierde plaats als beste resultaat), een 15e als eindklassering in diezelfde koers, 13e in de Bretagne-Classic en twee toptienplaatsen in de OVO Energy Tour. Aan juichend over de finish komen, kwam de Verdwaalde Fransman dus niet meer toe.

 

L'Attaccante: Nico Gancio

 

Met zijn aanvallende stijl is Nico Gancio een gewaardeerd renner in het peloton. Het publiek is fan van hem, maar ook zijn mederenners rijden graag tegen hem. Het gene dat hem tot hem maakt, is zowel zijn sterkte als zwaktepunt. Aanvallen doet hij. In het begin van jaar in, La Tropical Amissa Bongo, pakt dat goed uit. Ritwinst, eindwinst en de puntentrui, maar in de Trofeo Laigueglia wordt de renner gecounterd. Een achtste plaats is wat rest. In de Tour du Rwanda wordt hij drie keer op rij tweede, nadat hij drie keer met iemand anders was weggereden. Ook een zesde en een zevende plek volgden nog in dezelfde koers, maar dat redde Gancio niet van een plek buiten het podium in algemeen klassement. Vierde werd hij. De aanvaller werd niet beloond voor zijn aanvalslust. Aanvallen volgden, maar het resultaat was overal hetzelfde. Niet meer winnen. Zesde in de eindklassering Giro di Sicilia, met daarbij komend een vierde plaats als beste dagnotering, zevende in de Amstel Gold Race, een Giro zonder zeges, een twaalfde plaats op het NK, een achtste plaats in de Coppa Sabatini. De Bondscoach, Aron Rivera, beloonde de aanvaller nog met een deelname aan het WK, maar ook daar kon hij niet juichen. Helaas loont aanvallen niet altijd.

 

Ciclista Melhor: Ruben Rubinho

 

De beste wielrenner wordt hij genoemd in Brazilië. Voordat land klopt dat inderdaad. De ronderenner heeft iets op gang gebracht in het land. Er werden meer fietsen dan ooit tevoren gekocht in het land. Ruben Rubinho is een fenomeen geworden in Brazilië. Met een overwinning in de Trofeo Felantix was zijn seizoen op gang geschoten. In de tweede rit van de Volta a la Comunitat Valencia werd hij vijfde. Daarna volgde een tweede plaats in de vierde etappe van de UAE Tour, waar hij uiteindelijk elfde werd in het algemeen klassement. Zijn resultaten blijven goed. Hij werd 2e in de Strade Bianche, waarna hij in Italië bleef voor de Tirreno-Adriatico. Na een derde plaats in de tweede etappe mocht hij de leiderstrui aandoen. Die gaf hij, onder andere door nog een derde plaats in etappe vier, niet meer weg. De Braziliaan had vleugels gekregen door deze overwinning. Hij won de eerste rit van Volta Ciclista a Cataluyna, werd de dag na heen nog eens derde, waarna hij eindelijk tweede werd in het eindklassement. In de Itzulia Basque Country volgde drie top tien plaatsen, waarvan eentje in het eindklassement. Daarna leek de klad er wat in te schieten. Hij werd slechts 15e in Luik-Bastenaken-Luik, waarvoor hij één van de favorieten was. De Giro werd echter een ontgoocheling, want ondanks een vierde plaats in etappe vier en een tweede plaats in etappe 19, bleek het doel voor een podiumplaats in het algemeen klassement te ver weg. De jongerentrui ging mee naar huis, maar hij was net als de rest weggereden door het Sloveense fenomeen, Pogacar. Na de Giro bleef het echter niet stil, want hij kroonde zich tweemaal tot Braziliaans kampioen, waarna in het najaar, na twee vijfde plaatsen in de Giro dell Emilia en de Tre Valli Varesine nog een overwinning volgde in de Chrono des Nations. Het was dus een goed seizoen voor de Braziliaan (13e in de World Tour), maar niet zo goed als hij gehoopt had.

 

Het licht in de donkere dagen: Stéphane Camembert

 

Verliezen is vreselijk, ook als het achter je teamgenoot is. Wat voelde de Fransman zich goed tijdens de Trofeo Felantix, maar zijn teamgenoot was al weggereden. Hopen deed hij dat de rest het dicht reed. Dat gebeurde niet. Uit frustratie sprintte hij nog naar de tweede plaats, om alsnog zijn teamgenoot te feliciteren. Toptienplaatsen volgden, 7e in de Trofeo Laigueglia, 7e in de tweede rit van de Tour de Haut Var, vier keer top tien in Parijs-Nice, waarvan een 4e plaats als beste. Toch mocht Camembert het podium op. Hij had namelijk gewonnen. Het algemeen klassement in Parijs-Nice was voor hem. Met zijn aanvalslust had hij gekregen wat hij verdiende: een overwinning. Hij werd daarmee de opvolger van zijn landgenoot, Tony Gallopin, als het licht in de donkere dagen. Nog meer ereplaatsen volgden: drie keer top tien in de Itzulia Basque Country, een 13e plaats in de Amstel Gold Race, drie keer top tien in de Tour of the Alps (waaronder een zesde plaats in het eindklassement), maar hij nam nog wel een prijs mee: namelijk het jongerenklassement. Schrale trots, maar toch beter dan niets. Uiteindelijk kreeg hij weer wat zijn aanvalslust verdiende, een overwinning in de Giro dell'Appenino. Daarna mocht hij zich opmaken voor de Tour de France. De Franse ogen waren op hem gericht, maar na drie top tien plaatsen, eindigde zijn gele droom in tranen. In etappe 13 werd de Fransman getackeld door een overstekende hond, waarna zijn Tour erop zat. Hij kwam nog wel in actie later in het seizoen, maar de bravoure was verdwenen, meer dan een 7e plaats Gran Premio Bruno Beghelli kwam er niet meer uit.

 

Mister Ereplaats: Javier Cordonblue

 

Zoals de krantenkoppen in Colombia al schreven, is Javier de man van de ereplaatsen. 2e op het nationale kampioenschap tijdrijden, 6e in de tweede rit van de Tour de Haut Var, 6e in het algemene klassement van de UAE Tour, 2e in etappe 6 van Parijs-Nice, 3e (eindklassering), 4e en 5e in de Giro di Sicilia, 4e, 9e en 8e (eindklassering) in de Tour of the Alps, 2e in de Giro dell'Appenino en 6e in etappe 6 van de BinckBank Tour. In de Tour de France was hij niet meer dan opvulling. Waar was talentvolle Colombiaan in de rest van het najaar? Hij was geen schim van de man die hij kon zijn, hij was als een vogel zonder vleugels. Volgens de verhalen van de ploeg had de Colombiaan te maken met fysieke ongemakken en daardoor met het bereiken van zijn niveau. Waar die klachten vandaan kwamen, werd niet bekend gemaakt, maar ik durf wel een suggestie te doen. De Colombiaan wil te graag. Hij wil te graag bewezen dat hij meer is dan mister ereplaats, waardoor hij te hard traint en zijn niveau niet haalt. Op deze manier zal Javier van mister ereplaats veranderen in mister onzichtbaar. Laten we hopen dat het niet zo ver komt.

 

Niet Mark Cavendish, maar Mark Grotschotel

 

Mark Grotschotel hekelt de vergelijking met Mark Cavendish. Hoewel Grotschotel de oude sprintklasse van de Brit erkent, is hij van mening dat hun sprintstijlen compleet verschillend zijn. Zoals Mark zelf zei: ‘Ik zou nooit tegen een ander aanleunen, om vervolgens te vallen en hem mee te nemen. Ik ben niet eens alles of niets sprinter. Als je me dan toch met iemand vergelijkt, vergelijk mij dan maar met André Greipel. Een eerlijke en krachtige sprinter.’ Winnen deed Grotschotel echter pas laat. De ereplaatsen waren er wel 4e in sprint in de Tour de La Provence, 8e in een sprint in de Tirreno-Adriatico, 13e in de E3 Prijs, een knappe 4e plaats in de Ronde van Vlaanderen, 9e in Eschborn Frankfurt, 3 keer net buiten de top 10 in de Giro d’Italia, 2e in de Grosser Preis des Kantons Aargau en 3e in de etappe 2 van Adriatica Ionica Race. In diezelfde koers sloeg alles om. In de twee sprintetappes die nog kwamen, sloeg hij toe. Ook nam hij de puntentrui mee. Eindelijk kon hij winnen, maar dan keerde het patroon van verliezen weer terug. 7e op het Brits kampioenschap, 2 podiumplaatsen in de Ronde van Polen, 3x keer top tien in twee Britse koersen, 4e in de Trofeo Matteotti, 13e in Parijs-Chauny, 7e in de Coppa Bernocchi en 9e in Gree-Tour of Guangxi. Nee, het niveau van Cavendish heeft Grotschotel (nog) niet, maar wat niets is, kan nog komen.

 

Het Verdwenen Talent: Romulus Milanos

 

Wie de erelijsten van de juniorenlijst van zijn tijd er pakte, zag een groot talent. Een talent die de grote klassiekers zou moeten gaan winnen. Wie nu kijkt, ziet hem niet. Romulus Milanos is verborgen in deelnames. Twee grote rondes en een wereldkampioenschap, in alles veredeld tot een knecht. Waar is zijn talent gebleven? Waar is zijn magie heengegaan. Het is er niet en de vraag is of het ook nog terugkomt. Wat deze man had, is niet meer wat hij heeft en hij moet heel hard knokken, omdat ooit weer terug te krijgen. Hopelijk komt het nog, maar vooralsnog is Romulus Milanos het Verdwenen Talent.

 

De Verloren Zoon: Ruben Boontjes

 

Het verbaast de Belgen nog steeds dat Ruben Boontjes in Italiaanse dienst rijdt. Het oogt vreemd voor de Belgen. Nog altijd verwachtten ze dat de verloren zoon terug naar huis keert, maar dat is hij niet van plan. In België werd zijn talent ontkend, maar in Italiaanse dienst groeit hij langzaam uit in een topper. Hij krijgt de tijd om te groeien en die tijd geeft hem nu langzaam ook resultaten. Twee top tien plaatsen in de Herald Sun Tour, een 14e plaats in Axion Swiss Bank Gran Premio Citta di Lugano, waar hij bijna een vijftig kilometer solo afrondde, een 12e plaats in het algemeen klassement van de BinckBank Tour en 13e in de Trofeo Matteotti, na zijn ploeggenoot Grotschotel op de juiste plaats hebben afgezet. Hoewel hij zelden wint, is hij een geliefd ploeggenoot bij de Italiaanse ploeg. Zoals Sandro Willems ooit zei: ‘Hij is de ploegmaat die elke kopman zou willen hebben.’

 

Het is lek is boven: Mauro Baggio

 

De Zwitserse wielrenfans hebben er lang op moeten wachten, maar in 2024 blijkt Mauro Baggio eindelijk het lek boven te hebben. Hij werd 4e in de Scheldeprijs, na 2 lekke banden nog 23e in Parijs-Roubaix, 10e in de Binckbank Tour en 4e in de Tour de Vendee. Eindelijk komt het talent in Mauro bovendrijven, wat zolang onder water is geweest. Eindelijk valt het goed. Nu de overwinning nog. Daar is waar Mauro Baggio op wacht, op die ene keer dat alles goed valt en hij die handen in de lucht mag steken. Iedereen gunt het hem, maar dat is nog niet genoeg. In 2025 gaat het hopelijk gebeuren voor Mauro. Hopelijk is het lek voor eens en altijd boven. Laat het ons hopen.

 

Meer dan opvulling: Pietro Spirolo

 

Voor het eerst in jaren kwam Pietro Spirolo even bovendrijven in de Vlaamse koersen. Met een 16e plaats in Dwars door Vlaanderen en een 15e plaats in de Ronde van Vlaanderen heeft hij bewezen dat hij het kan op dit terrein. Zeker ook, omdat hij deze koersen Grotschotel in de race hield om te zegevieren. Dat dit uiteindelijk niet lukte, was onfortuinlijk, maar Spirolo heeft bewezen meer te zijn dan peloton-opvulling. Hij was een belangrijke pion in goede resultaten van ploeggenoten. ‘Een ploegmaat om van te dromen,’ zei Romulus Milanos eens in een interview. Spirolo is geliefd en gerespecteerd binnen zijn ploeg, maar de vraag is of Pietro ook nog naam gaat maken bij het grote publiek. Voor nu is hij een renner die verborgen is onbekendheid, maar wie weet verandert dat ooit nog eens.

 

Een sprinter die vergeten is wat sprinten is: Alvaro Pisani

 

Weinig keren zagen we een glans van het Italiaanse talent na voren komen. Bij de junioren smeet hij zich er altijd tussen. Dit jaar kwam het slechts tot twee top twintig plaatsen, een 19e plaats in Eschborn Frankfurt en een 16e plaats in een Tour-etappe. Niet meer dan dat. Hij heeft nog niet gedaan, wat van hem verwacht werd. Blessures hielden hem dit jaar niet tegen, maar wat dan wel? Niemand heeft een antwoord op die vraag. Ook Alvaro niet. De wattages in trainingen zijn goed, maar de resultaten blijven uit. Alvaro is een sprinter die vergeten is wat sprinten is.

 

De Italiaanse Pechvogel: Aurelio Pisani

 

Aurelio Pisani mag gerust de pechvogel van het seizoen genoemd worden. Drie blessures maar liefst. Een kleine, aan het begin van het seizoen, die hem wat koersdagen lieten missen. Een valpartij in de Giro, die hem tot eind juli uitschakelde en een valpartij in de Vuelta d’Espana, die het einde van zijn seizoen inluidde. Het zat Aurelio Pisani niet mee. Geen enkel resultaat, puur door, hopelijk, voor één seizoen de Italiaanse Kelderman te zijn. Alles ging mis. Een rampjaar voor de Italiaanse pechvogel, maar hopelijk krijgt hij weer de overwinningsvleugels die hij zo hard nodig heeft.

 

Een winnaar die vergeten is wat winnen is: Eli Curridori

 

Het grote talent van Italië was hij, Eli Curridori. Grootste resultaten in zijn beloftejaar en zijn eerste jaar bij La Gazzetta dello Sport, maar winnen doet hij niet meer. Hij is verleerd om te winnen. Net als je denkt dat hij eindelijk eens gaat winnen, zakt hij weg in een moeras. Een moeras vol tegenslagen. Desondanks reed Curridori naar talloze ereplaatsen, maar nooit winst. Altijd waren er renners beter. 4e Grand Prix Cycliste la Marseillaise, drie keer top acht en de jongerentrui in Tour de la Provence, 14e in de UAE Tour met een 6e plaats in etappe 6, een anoniem 10e plaats in de Tirreno-Adriatico, 6e in de Tour de Romandië met een zevende plaats in etappe zeven als beste dagnotering, acht top tien plaatsen in de Giro d’Italia (o.a. 4e in etappe 4 en 10e in het algemeen klassement), 7e op het Italiaans kampioenschap tijdrijden, 16e in een voor de rest anonieme Vuelta d’Espana, 14e op het WK Tijdrijden, 7e in het Memorial Marco Pantani, 14e in de Giro di Lombardia en 4e in de Chrono des Nations. Veel mooie resultaten, maar simpelweg nooit genoeg om de verwachtingen van de Italiaanse wielrenliefhebbers te evenaren. Hij is een winnaar die vergeten is wat winnen is.

 

 

Willem de Grote: Sandro Willems

 

Gekscherend heeft de afgelopen jaren de bijnaam ‘Willem de Grote’ veroverd. Zoals Peter Sagen ooit ‘Peter de Grote’ genoemd werd, wordt nu ook Sandro Willems met de Grote aangesproken. Zelf moest Sandro vooral lachen, op het moment dat hij deze man voorbij zag komen. In de Spaanse koersen aan begin van het jaar boekte hij zijn eerste resultaat, tweede. In de eerste kleine rondkoers, die hij reed, won hij voor de eerste keer. Ook de bergtrui nam hij mee naar huis. In de UAE Tour boekte hij ereplaatsen, maar niet meer dan dat. Datzelfde gold voor Willems in Parijs-Nice. Dat zat de Nederlander enkel weinig dwars. Hij wilde pas goed zijn in de Amstel Gold Race. Voordat hij daar zou winnen, domineerde hij eerst nog de Giro di Sicilia. Twee ritzeges en alle truien nam hij mee naar huis. In de Waalse Pijl werd nog 6e en in Luik-Bastenaken-Luik 13e, maar in zijn hoofd was, na de Amstel Gold Race, de knoop al omgegaan naar de Tour de France. Daar moest het dit jaar gebeuren. In de Dauphine bleek hij al over een goede vorm te beschikken. Bergop testte hij de benen, tweemaal winst. Deze vorm werd door getrokken. Hij won Mont Ventoux Dénivelé Challenge en werd daarna voor de eerste keer in zijn leven Nederlands kampioen. In die trui mocht hij dan ook starten aan de Tour. In etappe 4 schot hij al raak. Hij maakt een symbool, zoals Contador in zijn grote dagen maakte. Alleen was Sandro in deze Tour Andy Schleck en niet Contador, in dit in de vorm van Egan Bernal. Sandro won weliswaar nog twee etappes, de bergtrui en de jongerentrui, maar de eindwinst ging toch echt naar de Colombiaan. Met opgeheven hoofd stond Sandro echter voor de camera van de NOS: ‘Ik kan verliezen alleen accepteren als ik niet de betere was, dat was het geval. Ik leer hier van en ga het volgend jaar weer proberen.’ De Nederlander trok daarna nog door naar Spanje, maar dat werd niets. 11e en een jongerenklassement. Toch mocht hij nog eens juichen in de Giro dell Emilia. Deze overwinning werd zijn dertiende overwinning van het seizoen. Daarna stopte het. Het Nederlandse wonderkind heeft al wel laten zien dat hij op de dag ooit de Tour zal winnen. Hopelijk wordt het niet de Tweede Andy Schleck, maar de opvolger van Joep Zoetemelk.

 

@19CH98 @FlyD @RubenS2 @neva @chrisje1993 @007mark @NicoHaak

 

Note 1: De stats voor dit seizoen missen, omdat ik vergeten ben een screenshot te maken van de stats aan het einde van het seizoen (wel weet ik nog dat een aantal renners zich wel een flink stuk verbeterd hadden in de stats). En, omdat ik zelf al aan het begin van seizoen 6 zit, kan ik die niet meer terugzoeken.

Note 2: Voor seizoen 6 zal ik gewoon weer jullie contracten verlengen, omdat jullie daar de vorige keer ook akkoord mee waren. 

Edited by aron24
Link to post
Share on other sites

Leuke stukjes om te lezen ondanks dat mijn tweeling nu niet heel lekker gaat. Denk toch dat mijn renners te oud waren in het begin en daardoor minder zijn dan de jonge jongens.

 

PS: Aangezien wij de ploeg helemaal opgevuld hebben zijn we nooit te weten gekomen met wie jij gekoerst hebt. Ben best wel benieuwd eigenlijk

Link to post
Share on other sites

Erg leuk om te lezen! Rubinho is enorm lekker bezig, het is een kwestie van tijd voor hij ook de écht grote koersen wint. Brazilië zal nog een koersland worden in plaats van een voetballand dankzij hem!

Boontjes valt wat tegen, helaas. Misschien kan hij me nog verbazen door nog verder te groeien en toch nog een mooie zege te pakken.

Link to post
Share on other sites

Leuk gedaan met die tekstjes!

 

Zowel voor Eli als Mark vooral (mooie) ereplaatsen. Volgend seizoen kunnen we er hopelijk een aantal inruilen voor een grote overwinning.

Link to post
Share on other sites
10 minuten geleden zei 19CH98:

Leuke stukjes om te lezen ondanks dat mijn tweeling nu niet heel lekker gaat. Denk toch dat mijn renners te oud waren in het begin en daardoor minder zijn dan de jonge jongens.

 

PS: Aangezien wij de ploeg helemaal opgevuld hebben zijn we nooit te weten gekomen met wie jij gekoerst hebt. Ben best wel benieuwd eigenlijk

Zijn nog wel een flink aantal, denk dat van mijn geboortejaar Rick Pluimers nog wel de bekendste is (kwam laatst nog in een stuk van Mike Teunissen voorbij op Wielerflits). Moet eerlijk zeggen dat ik niet verwacht had dat hij degene was van mijn geboortejaar die het zo ver zou schoppen, maar ja, een slimme renner was het altijd wel eigenlijk. Weinig doen, om dan vervolgens te winnen of hoog te eindigen. Jord Baak en Max Kronen heb je dan nog, waarvan ik weet dat ze een beetje hoog meerijden. En dan van de vrouwen (want in de jeugd rijden vrouwen die een jaar ouder zijn mee met de jongens), weet ik dat Manon Bakker het goed doet in het veld. Ik ken er wel meer hoor, maar die zijn een of twee jaar ouder of jonger (zoals Danny en Axel van der Tuuk, die was toen hij jong was al ontzettend goed), Casper van Uden, Tim Naberman (opleidingsploeg DSM/oud clubgenoot), Pascal Eenhoorn (was in de jeugd ook al extreem goed, dus voor mij ook wel een bekende naam), en zijn er nog wel een aantal die ken, maar door 2020 heb ik geen idee of die allemaal nog zijn blijven hangen (want bijna geen koers werkt nou niet echt bevorderlijk voor trainingsmotivatie). 

Link to post
Share on other sites
Op 17-5-2021 om 23:38 zei aron24:

Zijn nog wel een flink aantal, denk dat van mijn geboortejaar Rick Pluimers nog wel de bekendste is (kwam laatst nog in een stuk van Mike Teunissen voorbij op Wielerflits). Moet eerlijk zeggen dat ik niet verwacht had dat hij degene was van mijn geboortejaar die het zo ver zou schoppen, maar ja, een slimme renner was het altijd wel eigenlijk. Weinig doen, om dan vervolgens te winnen of hoog te eindigen. Jord Baak en Max Kronen heb je dan nog, waarvan ik weet dat ze een beetje hoog meerijden. En dan van de vrouwen (want in de jeugd rijden vrouwen die een jaar ouder zijn mee met de jongens), weet ik dat Manon Bakker het goed doet in het veld. Ik ken er wel meer hoor, maar die zijn een of twee jaar ouder of jonger (zoals Danny en Axel van der Tuuk, die was toen hij jong was al ontzettend goed), Casper van Uden, Tim Naberman (opleidingsploeg DSM/oud clubgenoot), Pascal Eenhoorn (was in de jeugd ook al extreem goed, dus voor mij ook wel een bekende naam), en zijn er nog wel een aantal die ken, maar door 2020 heb ik geen idee of die allemaal nog zijn blijven hangen (want bijna geen koers werkt nou niet echt bevorderlijk voor trainingsmotivatie). 

Toch mooi als je die renners waar je tegen gereden hebt later op tv ziet :) Maakt het volgen van die wedstrijden nog iets leuker vind ik. Heb je ze in de jeugd ook eens kunnen verslaan?

Link to post
Share on other sites
Zojuist zei FlyD:

Toch mooi als je die renners waar je tegen gereden hebt later op tv ziet :) Maakt het volgen van die wedstrijden nog iets leuker vind ik. Heb je ze in de jeugd ook eens kunnen verslaan?

Zekers. Ben er wel eens voor geëindigd, maar dat is het ook wel, hoor. Was beslist geen hoogvlieger namelijk. 

Link to post
Share on other sites
1 uur geleden zei aron24:

Zekers. Ben er wel eens voor geëindigd, maar dat is het ook wel, hoor. Was beslist geen hoogvlieger namelijk. 

Ik heb zelf ook gefietst en moet zeggen dat je in het wielrennen al een redelijk niveau moet hebben om gewoon wedstrijden uit te rijden. Ik ben zelf ooit voor Sam Bennett gefinisht, maar daar moet je je ook niet teveel bij voorstellen (ik was 31ste denk ik en hij 60ste ofzo :D ).

 

Heb je enkel in de jeugd gereden of ook nog bij de beloften/elite?

Link to post
Share on other sites
Zojuist zei FlyD:

Ik heb zelf ook gefietst en moet zeggen dat je in het wielrennen al een redelijk niveau moet hebben om gewoon wedstrijden uit te rijden. Ik ben zelf ooit voor Sam Bennett gefinisht, maar daar moet je je ook niet teveel bij voorstellen (ik was 31ste denk ik en hij 60ste ofzo :D ).

 

Heb je enkel in de jeugd gereden of ook nog bij de beloften/elite?

Enkel jeugd, daarna gewoon gestopt, omdat ik er geen zin meer in had (en ik teveel moest gaan trainen, om überhaupt mee te komen, gwn destijds geen tijd voor met school). Gwn weer naar voetbal en inmiddels voor mijzelf wel weer bezig. 

Link to post
Share on other sites
Gepost (edited)

image.png.f11310c8b23d6d415c64cf065e13b0e4.png

 

LA GAZZETTA DELLO SPORT: IN STRIJD MET INEOS

 

Het was voor de Italiaanse ploeg een mooi jaar. Tweeënvijftig keer won de ploeg maar liefst in 2025. Er was slechts maar één ploeg die meer won, Ineos. Zij behaalden één overwinning meer dan La Gazzetta dello Sport. Ook was de ploeg de grootste plaaggeest voor de Italiaanse ploeg. Zij blijven in de WorldTour en de Superprestige de Italiaanse ploeg als enige voor. Het is een duel de komende jaar vast voort zal duren, omdat er veel grote namen nog lang onder contract zullen staan.

 

Andrea Parmagiano: een dappere strijder

 

Het was een jaar waar het maar niet leek te lukken voor Andrea Parmagiano. Hij begon redelijk goed aan het jaar. In de La Tropicale Amissa Bongo boekte hij namelijk in de derde een tweede plaats. Dat is prima voor iemand die nog lang niet in vorm was. Die vorm was er wel in de Strade Bianche waar hij vierde werd en ook de vierde rit van Parijs-Nice werd hij nog eens vierde. Dichtbij, maar tegelijkertijd ook zo ver weg van die overwinning dus. Wat volgde in april en mei was een tiental aan ereplaatsen. In de Giro d’Italia werd hij voorbeeld vijfde in etappe 21. In juni kwam hij op het Frans kampioenschap tijdrijden nogmaals dichtbij. Hij werd derde. De droogte van niet winnen begon de Fransman pijn te doen. Ook in het najaar lukte het maar niet. Drie tweede plaatsen in Italiaanse koersen, om vervolgens ook in Giro di Lombardia vijfde te worden. Een overwinning leek er niet meer in te zitten. Maar, op de laatste dag van het wielerjaar mocht hij dan toch eindelijk juichen. In de Gree-Tour of Guangxi viel alles op zijn plaats. Na een jaar dapper strijden won hij uiteindelijk toch, ook nog eens een tweede in het algemeen klassement. Zo kon de dappere, Franse strijder toch nog met een goed gevoel de winter in.

 

Ruben Rubinho: de wielerkoning van Brazilië

 

Down Under, daar is waar het jaar van Rubinho begon. Nog niet in topvorm, maar hij was zichtbaar op terrein wat hem niet super geweldig lag. Dat beloofde wat moois voor de rest van het jaar. Hij schot ook al gauw in de roos. Hij won namelijk in de Trofeo Laigueglia. Een mooi zege, die hem ook nog eens de rozen opleverde van de rondemiss, Roos Rossi. In een kleine Frans koers was hij daarna nogmaals dichtbij, maar daar werd hij helaas tweede. Daarna reisde hij weer terug naar Italië. Over de gravelstroken van de Strade Bianche leek alles goed te kunnen vallen, maar op de finishmuur schoten de benen vol, waardoor hij niet verder kwam dan plaats drie. Ook in de daarop volgende Tirreno-Adriatico won hij niet. Hij werd tweemaal tweede, in etappe vier en in het algemeen klassement. In etappe vier van de Giro di Sicilia mocht hij wel weer juichen. Daarna verdween de Braziliaan even van de rader. Trainen voor de Tour de France is wat hij ging doen. Ondertussen snoepte hij gemakkelijk weer twee kampioenschapstruien mee naar huis. In de Tour de France bleek hij in vorm. Hij ging niet voor het klassement, maar ritzeges. In etappe negen schot hij raak. Op de Franse bergtoppen ontbond hij zijn duivels en schot hij wederom in de roos. Een aantal keren kwam hij nog eens dichtbij in de Tour de France, maar meer dan één zege zat er niet in. Hij werd vijftiende in de Tour de France, waarna hij zich mocht opmaken voor het najaar. Daar waar hij wederom goed. Hij won namelijk de Ardennen-etappe van de BinckBank-Tour. Het was zijn laatste moment van glorie van dit jaar die door zijn ritzege in de Tour de France als zeer geslaagd moet worden beschouwd.

 

Javier Cordonblue: Mister Ereplaats blijft

 

Het is duidelijk dat Javier mijn stukken niet leest, want hij kwam wederom niet juichend over de streep. Leuk zo’n witte trui in de Giro d’Italia, maar met zijn klasse moet je daadwerkelijk winnen en niet zo’n troostprijs binnenhalen. Vaak was hij dichtbij. Tweede op het Colombiaans kampioenschap tijdrijden, drie maal vijfde in de Tirreno-Adriatico, waaronder in het algemeen klassement, twee keer tweede in de Tour of the Alps en nog eens derde in de laatste etappe van de Giro d’Italia, waar hij uiteindelijk vierde werd. Daarna richtte hij zich op de Vuelta de Espana, maar wederom was de Colombiaan te vermoeid om überhaupt aan de ronde te beginnen. Met slechts twee vijfde plaatsen in twee kleine Italiaanse koersen kwam er een droevig einde aan het seizoen van de Colombiaan.

 

Sandro Willems en de twaalf seconden van Bernal

 

Wat een Tour de France was het dit jaar. Egan Bernal, Tadej Pogacar en Sandro Willems was de top drie tijdens de Tour. Bernal won de Tour met twaalf seconden voor op Tadej Pogacar, die op zijn buurt weer Sandro Willems met zeven seconden voor bleef. Het was een gevecht tussen de drie beste klassementsrenners van de wereld. Twee etappezeges, een podiumplaats en de bergtrui vielen tijdens de Tour in zijn handen, maar de negentien seconden deden hem pijn. Zijn eindzege in Parijs-Nice, zijn ritzege in de Giro d’Sicilia, zijn drie ritzeges in de Dauphine en zijn overwinning in de Mont Ventoux Denivele Challenge werden allemaal vergeten met de pijn van die verrekte negentien seconden. Zo dichtbij en tegelijkertijd ook zo ver weg. Woedend was hij op zichzelf, want hij had het toch echt zelf ergens laten liggen. Uit die pijn en woede groeide kracht. Hij vernietigde alles en iedereen in de Classica San Sebastian. Niemand kon hij hem volgen op het moment dat ver voor de meet alleen op avontuur ging. Een kilometer voor de streep verloor hij nog zijn zadel, maar dat hield hem niet van de zege af. Onverwachts voor iedereen startte de Nederlander ook nog eens aan de Vuelta. Hij won tweemaal, maar verloor toch. Tweede op tweeënviertig seconden van ditmaal Sivakov. Een puntentrui ging nog mee, maar de pijn was daar. Toch mocht hij nog twee juichen. De Nederlander won in Milano-Torino en de Gran Piemonte, maar de pijn van het twee keer niet bleef achter.

 

Stéphane Camembert: De Trots van Frankrijk

 

In eigen land begon de Fransman redelijk goed aan het seizoen. Een derde plaats in de Grand Prix Cycliste la Marseillaise en een vijfde plaats in de Faun-Ardèche Classic  zou immers wel wat moois kunnen betekenen voor de rest van het seizoen. Vervolgens reisde de Spanjaard af naar Spanje, waar hij in het Baskenland twee keer tweede werd. Dichtbij een zege, maar nog niet goed genoeg. Hij moest naar Engeland, om precies te zijn, naar Yorkshire, afreizen om eindelijk de handen in de lucht te steken. Daar werd hij uiteindelijk 2e en nam hij ook nog het jongerenklassement mee naar huis. Vanuit daar uit vertrok hij, na een mislukte Frans kampioenschap, richting Zwitserland, waar hij raak schot in de tweede etappe. Erg mooi voor de Fransman, zeker zo vlak voor de Tour de France. Daar moest het immers gebeuren voor de Fransman en daar gebeurde het ook. In etappe 2 schot hij raak. Alleen was hij vertrokken uit een afwachtend peloton. Niemand reageerde, niemand volgde. Camembert pakte de zege en de gele trui, die hij drie dagen wist vast te houden. Daarna was hij er nog twee keer dichtbij, onder andere één keer door onderdeel uit te maken van een clean sweep. Ook werd de Fransman achtste in dezelfde Tour, in een topdeelnemersveld. Hierna volgde nog een vijfde plaats in de vijfde etappe van de Gree-Tour of Guangxi. Zijn seizoen bloedde dus een beetje dood naar het einde toe, maar met zijn ritwinst in de Tour de France zullen de Fransen hem in elk geval niet vergeten voorlopig.

 

Pietro Spirolo: een veredelde superknecht

 

Cadel Evans was vast niet de favoriete renner van Spirolo, maar in de koers die naar hem vernoemd leek Spirolo zijn jaar te starten met een topresultaat, ware het niet dat er in de laatste driehonderd meter nog tien topsprinters aan hem voorbij geschoten. Balen deed hij, want hij was dichtbij bij winnen, maar het mocht nog niet zo zijn. Opgeven deed hij niet, want zijn koersen moesten nog komen. In de E3 Classic kwam hij dichtbij, tiende werd hij, maar daarna verschijn hij niet meer in de resultaten. Vervolgens reed hij ook anoniem rond in de Giro. Geen aanval niets. Vervolgens dook hij ineens op in de Prueba Villafranca, waar hij derde werd in een koers die door een ploegmaat geworden werd. Daarna volgde alleen nog een achtste plaats in de Coppa Bernocchi. Trots kon hij daar niet op zijn. Vragend bleek hij achter. Pietro Spirolo was immers niet meer dan een superknecht geweest dit jaar en zo graag zou hij een meer zijn dat.

 

Nico Gancio: een trotse Italiaan

 

Daar stond Nico Gancio weer op de startlijst van de Tour de Rwunda. Op jacht naar zeges, die hij ook pakte. Winst in etappe zes leverde hem ook de eindoverwinning op. Een goede start aan het seizoen was het dus voor hem wel. Kon hij de vorm ook doorzetten in de grote koersen? Het antwoord op die vraag is: ja. In Catalunya pakte hij de ritzege in etappe 1. Hierna kwam hij zijn eindzege niet meer in het geding. Wat volgde waren een handje vol aan ereplaatsen, tot juni althans. Aan het einde van de mand deed hij iets heel fraais. Op het nationaal kampioenschap reed hij de concurrentie aan stront. Op de laatste heuvel van de dag reed hij weg en aan de streep had hij een minuut voorsprong op de nummer twee. Nico Gancio was Italiaans kampioen. Met die trui trok hij uiteindelijk richting de Tour de France. Daar kwam hij keer dichtbij, maar twee keer was het een derde plaats, één keer als onderdeel van een clean sweep van zijn ploeg. 11e werd uiteindelijk zijn eindscore op de Franse grond. Ook in de Ronde van Spanje kwam hij beeld, maar ook hier geen winst. Een derde plaats als beste resultaat en een achtste plaats in het algemeen klassement. Niet slecht, ondanks een ziekte midden in de Vuelta, maar zeker niet waar de Italiaan opgehoopt had. Maar eenmaal terug in Italië viel alles weer goed. In de Giro Dello Toscana schot hij raak in de tweede etappe, wat ook automatisch de eindzege betekende. De Italiaan schreeuwde het uit. Het was zijn laatste overwinningsschreeuw van het jaar.

 

Mark Grotschotel: een sprinter die wint

 

Hij is er één van de velen, wat het peloton is gevuld met renners als hij. Sterk in de noordelijke klassiekers, sterk in de sprint. Opwarmingstijd had de Brit, Mark Grotschotel, echter niet nodig, want in de Trofeo Playa de Plama – Plama was het gelijk raak. Wat volgde was nog meer succes op Spaanse grond. In de Vuelta Ciclista a la Region de Murcia was hij de sterke in de sprint, wat uiteindelijk genoeg was voor de puntentrui. Eenmaal in Italië was hij tweemaal dichtbij, tweede en derde, maar in Milaan San Remo was hij nergens te zien in de sprint, slechts twaalfde. Dan moest het maar in de Giro d’Italia gebeuren. In de eerste en beste kans was het bijna gelijk raak, maar het was een ellendige Belg die de Brit voorbleef. De Brit was vervolgens woedend op diezelfde Belg nadat hij later die Giro bijna in de boarding werd gedrukt, maar tot een diskwalificatie leidde het bizar genoeg niet, tot ongeloof van velen. In etappe achttien was hij nogmaals dichtbij, maar het werd slechts een derde plaats, achter onder andere die Belg die hem de gehele Giro al dwars gezeten had. Daarna duurde het tot en met OVO Energy Tour tot de Brit weer gingen winnen, maar daar heerste de Brit. Hij won vier van de vijf sprints om een krachtige wijze en nam logischerwijs de puntentrui mee. Vervolgens was hij Paris-Tours nog eens dichtbij, maar meer dan een derde plaats werd het helaas niet. Toch heeft de Brit laten zien dat hij winnen dit seizoen. Laten we hopen dat hij deze lijn doortrekt.

 

Alvaro Pisani: een sprinter die moet opwarmen

 

Slechts twee ereplaatsen waren er tot en met september, maar daar was hij ineens in het najaar. In de Prueba Villafranca veroverde de Italiaan zijn plaats in de Ronde van Spanje, waar hij derde werd. Meer dan dat kwam er voor de Italiaan niet uit. In de Coppa Bernocchi werd hij nog een derde. Een goed jaar was het dus niet op wielergebied voor de sprinter, met slechts één zege was hij dan ook niet tevreden. Echter, vond de Italiaan wel geluk in de liefde. Met een bekend Italiaans model vormt hij op dit moment namelijk een koppel die door vele Italianen geadoreerd wordt.

 

Aurelio Pisani: onzichtbaar, maar toch een winnaar

 

Waar zijn tweelingbroer Alvaro Pisani pas tot september wachtte met winnen, schot de Aurelio Pisanio toch wel wat eerder raak. In april won hij namelijk al de Route Adélie de Vitré. Daarna verdween hij volledig in de anonimiteit om weer op te duiken in het najaar, want daar stond hij ineens op de kleinste trede van het podium in de Trofeo Matteotti. Die vorm die de Italiaan had, trok hij door. In Paris-Bourges reed hij iedereen eraf en kwam hij juichend over de finish. Daar stond zijn Spaanse vriendin om te wachten. Een gelukkus volgde, waarna de Italiaan stralend het podium opgelopen kwam. Toch nog twee jaar gewonnen in een moeilijk jaar waar hij moeite had met het in vorm geraken.

 

Mauro Baggio: verdwenen in de massa

 

Waar was Mauro Baggio dit jaar? Een dertiende plaats in de Omloop en een zevende plaats in Paris-Bourges zijn de enige resultaten die we gezien hebben. Hij verscheen nergens. In geen enkel interview, in geen programma. Hij was simpelweg verdwenen in de massa. Wie naar zijn geboorteplaats trok, zag hem niet eens in de supermarkt. Waar was hij? Ik heb werkelijk waar geen idee. Zijn vriendin had echter wel idee, want zij liet van zich horen op de Instagram. Ze was trots op Mauro Baggio, ondanks dat niet alles ging, zoals zij gedroomd hadden. Toch nog iemand die trots was op Mauro Baggio, de man die verdwenen was in de massa.

 

Pietro Baggio: zichtbaar in de massa

 

In tegenstelling tot zijn broer dook hij wel op in de massa. In april won hij het eindklassement van de Giro di Sicilia zonder een etappe te winnen. Lachend stond hij op het podium, want hij had immers gewonnen. In de Giro d’Italia wilde het echter niet floten. Geparkeerd stond hij zelfs meermaals. Negentiende met een paar toptienplaatsen was het maximaal haalbare voor de Zwitser. In zijn thuisland kwam hij sterk voor de dag. Tweemaal tweede bij de nationale kampioenschappen, twee keer achter Marc Hirschi. Wat volgde in de resterende etappekoersen waren vooral ereplaatsen, tot aan de Gree-Tour of Guangxi althans. In de tweede etappe zegevierde hij, waarna een vierde plaats in het eindklassement volgde.

 

 

Ruben Boontjes en de bijna stunt in Paris-Roubaix

 

Dat hij over kasseien kon rijden dat wist iedereen eigenlijk al, maar toch was het knap geweest als hij deze gigantische vluchtpoging had weten af te ronden. Negentig kilometer vertrok Ruben Boontjes. Hij voelde zich echter helemaal niet goed. Slechte benen, dus maar een aanvalspoging uit wanhoop. Wanhoop die hem heel ver bracht, want het was pas op de laatste strook dat er een Nederlander aan zijn neus voorbij kwam vliegen in de naam van Mathieu van der Poel. Boontjes pikte nog aan, maar de Nederlander was gewoon simpelweg te snel voor de Vlaming. Het werd een knappe tweede plaats, die uiteindelijk het enige resultaat van Ruben Boontjes zou betekenen.

 

Romulus Milanos: niet meer dan een superknecht

 

Heel even zagen we een schim van zijn talent dit seizoen. Op het Italiaans kampioenschap, waar hij 7e werd in de tijdrit en in de GP d'Isbergues waar hij vijfde werd. Dat was slechts het enige wat van de Italiaan zagen op de weg. Waar we hem wel zagen opduiken, was op de Instagram van een Nederlandse wielrenster, die uitkomt voor de vrouwelijke tak van La Gazzetta dello Sport. Zij, Eva Berg, staat bekend als een supertalent, dus ook in de privésferen is de Italiaan een superknecht die zijn kopman en zijn kopvrouw moet dienen.

 

Eli Curridori: goed rijden betekent niet altijd winnen

 

Curridori is het perfecte voorbeeld van een renner die het altijd goed doet, maar zo weinig wint. Op de Italiaanse wegen, Tirreno Adriatico en Tour of the Alps, regende het dan ook weer ereplaatsen voor de Italiaan, maar op diezelfde Italiaanse wegen lukte het dan toch om te winnen. In de laatste etappe van de Giro d'Italia was de ritzege daar. Hij schreeuwde uit, want hij had de snelste tijdrit gereden, waardoor hij nog een plek opschoof in het algemeen klassement ook. Vijfde werd hij in de Giro d'Italia, niet slecht, maar een podium was mooier geweest. De vorm bleef tot juni, want hij werd achter Gancio tweede op het Italiaans kampioenschap. Daarna volgde er nog twee ereplaatsen in Italië, 2e in de Giro di Emilia en 3e in de Gram Premio Bruno Beghelli. Niet slecht, maar het had zoveel beter gekund. Curridori mag echter trots zijn, want heel weinig renners slagen erin om überhaupt ooit een ritzege te boeken in een Grote Ronde. Curridori deed het echter wel.

 

 

image.thumb.png.5e10d3fcf7bf921580ceada6b7da9418.png

 

Note 1: Jullie ploeggenoten zijn ook erg sterk geworden. Zij winnen ook enorm veel en pakken soms de overwinningen van jullie af, ondanks ze op knechten staan.

Note 2: Vergeef mij voor de eventuele spelfouten en het feit dat ik toch een screenshot gebruik, omdat het overtypen in Excel toch wel erg veel tijd kost.

 

@19CH98 @FlyD @RubenS2 @neva @chrisje1993 @007mark @NicoHaak

 

 

Edited by aron24
Zie dat ik Curridori niet heb toegevoegd, edit 2: inmiddels wel
Link to post
Share on other sites

Zo te horen heb ik een Cipollini gecreëerd;c Nee maar het gaat met de ploeg heel lekker, benieuwd of we komend seizoen de laatste stap kunnen zetten naar dominantie

Link to post
Share on other sites

Ritzege in de Giro voor Eli en 5de in het klassement. Dat is best oké :)

 

Jammer dat Mark niet enkele ritten mee kon pakken in die Giro of een betere klassering in Milaan San Remo. Dat moet dan volgend jaar maar gebeuren. Enkele van de 'kleinere' overwinningen inruilen voor een grote vis.

Link to post
Share on other sites

De screenshot ziet er prima uit hoor zo!

Boontjes die plots tweede wordt in Parijs-Roubaix verbaast me wel in positieve zin. Rubinho draaide een schitterend seizoen, wat een renner is het toch :classic_love: Jammer dat hij nog geen grote ronde heeft gewonnen, hopelijk krijgt hij daartoe nog zijn kansen. Wel erg knap om nu al een ritzege te pakken in de Tour (en alle andere zeges)!

Hoe oud zijn mijn renners intussen?

Link to post
Share on other sites
2 uur geleden zei RubenS2:

De screenshot ziet er prima uit hoor zo!

Boontjes die plots tweede wordt in Parijs-Roubaix verbaast me wel in positieve zin. Rubinho draaide een schitterend seizoen, wat een renner is het toch :classic_love: Jammer dat hij nog geen grote ronde heeft gewonnen, hopelijk krijgt hij daartoe nog zijn kansen. Wel erg knap om nu al een ritzege te pakken in de Tour (en alle andere zeges)!

Hoe oud zijn mijn renners intussen?

Staat ook op het screenshot. ;)

Link to post
Share on other sites

image.png.b0dfffb3e86daf07e085b371f574c407.png

 

LA GAZZETTA DELLO SPORT VERSLAAT INEOS

 

Waar het vorig seizoen nog een duidelijke overwinning was voor Ineos, ging deze strijd dit jaar door tot aan de laatste wedstrijd van het jaar, waarna de Italiaanse ploeg uiteindelijk aan het langste eind trok. De WorldTour werd immers gewonnen door La Gazzetta dello Sport. De ploeg won maar liefst achtenzeventig keer dit jaar en wist eveneens ook nog eens de Superprestige binnen te halen. Het was voor de ploeg het meest succesvolle seizoen dat ze tot nu toe gehad hebben.

 

Alvaro Pisani: een wisselvallig jaar

 

De Italiaanse sprinter begon redelijk aan het wielerseizoen. Alvaro Pisani behaalde namelijk in de Tour Down Under drie toptienplaatsen. Om vervolgens deze vorm met een zesde plaats door te zetten in de koers die vernoemd is naar Cadel Evans. In iets minder sterk deelnemersveld in de Herald Sun Tour mochten de handen in de lucht, nadat hij etappe drie de snelste sprinter was. In de UAE Tour kwam hij vervolgens niet verder dan wederom ereplaatsen. In alle rust bereidde hij zich daarna voor op Milaan San Remo, alleen die werd vanwege extreme weeromstandigheden uiteindelijk afgelast. De knop ging vervolgens om naar de Giro d’Italia, waar de Italiaan niet verder kwam dan een tiende plek. Pas richting het einde van het jaar dook Alvaro Pisani weer op in uitslagen. Hij werd negende in de EuroEyes Cyclassics Hamburg. In een koers in een minder deelnemersveld was het daarna weer raak. Na een eerdere vierde plaats won hij uiteindelijk de vierde etappe van de Deutschland Tour. Daarnaast nam hij ook de puntentrui mee naar huis. De Italiaan leek dus op weg naar een mooi najaar. Dat werd echter niet het geval. Een harde crash in de Coppa Agostini betekende namelijk het einde van het seizoen.

 

Aurelio Pisani: een sportief rampjaar

 

Wat een dramatisch seizoen was het voor de Italiaan. Het gehele voorjaar was hij in geen velden of wegen te bekennen. De eerste keer dat de wereld wat van hem vernam, was om het moment dat hij betrokken raakte in een valpartij in de Giro d’Italia. Tot en met juli lag hij eruit. Hij begon zich voor te bereiden om het najaar, maar het enige dat volgde waren wat toptienplaatsen in de Deutschland Tour en een blessure tijdens het trainen voor het Wereldkampioenschap. Het was daarmee dus een sportief rampjaar voor de Italiaan. Hopelijk gaat volgend jaar de zon ook nog eens voor hem schijnen.

 

Mauro Baggio: nog steeds verborgen in de massa

 

Mauro Baggio was wederom weer eens verstopt in het peloton. In zijn koersen was hij er niet. Van januari tot en met mei reed hij geen deuk in een pakje boter. Nergens een resultaat om trots op te zijn, maar daar dook hij in juni in eens om. In Zwitserland reed hij goede resultaten: 6e in Grosser Preis des Kantons Aargau en 7e op het nationaal kampioenschap tijdrijden. Hij ging mee naar de Tour de France, als knecht voor Willems, maar deze koers zou hij eindelijk niet uitrijden. In de 18e etappe kuste de Zwitser het asfalt en daarmee lag hij er toch een redelijke lange tijd uit. In de BinckBank Tour begon hij terug koersen. Hij werd achtste in het eindklassement, zonder ook maar één keer in de top vijftien te finishen. Mauro Baggio was dit jaar nog steeds verborgen in de massa en de vraag is of hij ooit nog eens zichtbaar wordt.

 

Pietro Baggio: onthutsend zwak

 

Het jaar begon voor Pietro Baggio in de Tour du Rwanda. Zijn beste resultaat was daar een 2e plaats. De Zwitser werd hier uiteindelijk achtste in het algemeen klassement. In de Vuelta a Castilla y Leon, in april, dook hij weer eens op in de uitslagen. Een zevende plaats in de derde etappe, zorgde uiteindelijk voor een zevende plaats in het algemeen klassement. Dat is echter toch wat karig voor een renner van zijn kaliber. In juni reed hij vervolgens naar de 9e plaats in het Zwitserse kampioenschap, enkele minuten achter de winnaar. De Zwitser mocht zich opmaken voor de Tour de France, maar verder dan een twaalfde plaats kwam hij niet. Zijn ploeg stuurde hem daarna nog naar de Vuelta, maar daar maakte een val uiteindelijk een einde aan zijn seizoen.

 

Eli Curridori: een jaar vol met zeges

 

Eli Curridori begon erg sterk aan het seizoen. In de eerste koers waar hij startte was het gelijk raak. In de tweede etappe van de Herald Sun Tour gingen de handen namelijk al de lucht in. Dat smaakte naar meer. In de leiderstrui won hij uiteindelijk ook nog eens de laatste etappe van dezelfde rittenkoers. Hij nam naast het algemeen klassement daarmee ook nog het puntenklassement en het jongerenklassement mee naar huis. De vorm werd doorgezet. In de Faun-Ardèche Classic was hij onderdeel van de clean sweep, hij werd 3e. Vervolgens was hij in de Italiaanse koersen dichtbij. 6e in Strade Bianche, 2e in de derde etappe van de Tirreno-Adriatico en 3e in de vijfde etappe van ditzelfde koers. De vorm werd doorgezet. In de Giro di Sicilia was hij onderdeel van een oppermachtig La Gazetta dello Sport. Hij werd in de vierde etappe 2e achter een ploeggenoot, om vervolgens de dag erna zelf te winnen. Die overwinning betekende eveneens de eindoverwinning. Daarnaast nam de Italiaan ook nog eens de bergtrui mee naar huis. In de Tour of the Alps was de Italiaan wederom goed bezig. Hij won de eerste etappe, wat uiteindelijk genoeg bleek om de rittenkoers te winnen. Met veel vertrouwen begon de Italiaan dan ook aan de Giro d’Italia. Door zijn goede openingstijdrit ten opzichte van vele andere klassementrenners was volgen in de bergetappes eigenlijk het enige wat de Italiaan hoefde te doen om mee te kunnen blijven doen in het algemeen klassement. In de veertiende etappe deed hij echter meer dan volgen, maar meer dan een derde plaats zat er niet in. In de laatste paar bergetappes pakte de Italiaan tijd en zo stond hij voor de slotrit op een vierde plaats. Een goede tijdrit was nodig om naar het podium te komen. Die goede tijdrit kwam. Curridori won de tijdrit en steeg zo naar de derde plaats in het eindklassement. Ook nam hij de witte trui mee naar huis, die hij de gehele Giro al in handen had gehad. In de Italiaanse kampioenschappen die relatief kort na de Giro volgde, was hij nog steeds in vorm. Hij pakte de titel in de tijdrit en op de weg bleef slechts één iemand hem voor. Daarna volgde een paar minder succesvolle maanden, wat ereplaatsen in de Ronde van Polen was het zo ongeveer wel. In de Tour Poitou-Charentes boekte de Italiaan wederom een zege die gelijk genoeg was voor de eindoverwinning. Vervolgens belandde hij in Montreal, in de Coppa Agostini en in de Gran Piemonte drie keer op het podium. In de laatste koers van het jaar, Gree-Tour of Guangxi, haalde de Italiaan nog eens hard uit. Hij werd 1e in de vierde etappe en dat bleek genoeg om de eindwinst en het bergklassement binnen te halen. De eindoverwinning betekende dat hij de recordwinnaar is van deze koers. Hij kreeg als beloning voor zijn succesvolle jaar een nominatie voor renner van het jaar, met uiteindelijk bleken zijn dertien overwinningen niet genoeg om te winnen.

 

Mark Grotschotel: najaarswonder

 

Dertien zeges kwamen er dit seizoen voor Mark Grotschotel, zeker als je betekent dat er geen enkele zege was voor september. Dat betekent niet dat Grotschotel geen resultaten reed in het voorjaar. Vijf keer top tien in de Saudi Tour, twee keer top tien in de Tirreno-Adriatico, tiende in de Ronde van Vlaanderen, 3e in de Brabantse Pijl, 2e in de Eschborn Frankfurt, 6 keer top tien in de Giro d’Italia, 2e op het Britse Kampioenschap en drie keer top drie in de Ronde van Polen en 3e in de RideLondon Classic. In de Ronde van Polen nam hij eindelijk wel de puntentrui met zich mee naar huis. In de OVO Energy Tour of Britain was Grotschotel dominant in de sprints. Zes keer was hij de rapste aan de meet. Dat leverde hem logischerwijs ook de puntentrui op. Daar volgde nog meer succes. Winst in Paris-Chauny, in Sparkassen Münsterland Giro en Paris-Bourges volgden. In Paris-Tours zorgden twee vluchters ervoor dat Grotschotel niet meer kon winnen. Een 3e plaats was daar mee het maximaal haalbare. In de Gree-Tour of Guangxi was het maar liefst vier keer raak voor de Brit. Dit leverde hem ook nog eens de puntentrui op. Met al deze zeges kreeg zijn seizoen in najaar nog heel veel glans. Dit einde aan het seizoen mag gerust een najaarswonder genoemd worden.

 

Sandro Willems: niet zo goed als gehoopt

 

Hij begon als een raket aan het seizoen. Hij won zijn eerste koers van het jaar. In Trofeo Felantix was het namelijk raak. De dag daarna werd hij tweede achter een ploeggenoot. Vervolgens schot hij in de Trofeo Pollenca weer raak. Daarna was het tot en met maart wachten op een nieuwe zege. In Parijs-Nice beloonde hij het ploegwerk door in etappe 7 te winnen. In de Settimana Internazionale Coppi e Bartali won hij vervolgens de vierde etappe voor zijn teamgenoot Lochhead, die op zijn buurt Willems weer voorbleef in het algemeen klassement. In de Amstel Gold Race werd het wederom een-tweetje voor deze twee renners. Willems en Lochhead waren samen van iedereen weggereden, waarna Willems zijn ploegmaat vervolgens te sterk af was in de sprint. In de Waalse Pijl en de Luik-Bastenaken-Luik was de Nederland vervolgens nog eens dichtbij, met respectievelijk een vijfde en een tweede plek. In de Criterium du Dauphine won Willems vervolgens nog één etappe. De vorm was er nog niet helemaal, logisch ook, want die moest pas in de Tour de France komen. En daar gebeurde het ook. In de tweede etappe van de Tour de France was het gelijk raak. Willems kwam in de gele trui, maar even kwam er tegenslag. Willems werd wat ziekjes en zakte daardoor wat weg in de vierde etappe. Het betekende het verlies van de gele trui, die hij in de zesde etappe wederom veroverde. Wederom sloeg de pech toe. Willems werd ziek en verloor in de dertiende etappe daardoor de trui. De ziekte bleef een paar dagen aanhouden, waardoor Bernal en Pogacar van hem weg schoten in het klassement. In de laatste paar dagen kwam Willems nog dichtbij een nieuwe zege, maar het zat er niet meer in. Wederom een derde plaats en de bergrtrui voor Willems. Teleurgesteld vertrok de Nederlander richting Spanje. Hij bereidde hier zichzelf voor op de Vuelta. In de eerste etappe begon het goed voor hem en zijn ploeg. De ploegentijdrit werd namelijk gewonnen. De dag daarna nam Willems de trui over, maar de benen waren er niet. Geen ritzege, allemaal podiumplaatsen of slechter. Hij werd zesde in het algemeen klassement, wat hem eveneens het jongerenklassement opleverde. Het enige wat nog volgde, waren ereplaatsen. Het was een goed jaar, maar niet zo goed als Sandro Willems zelf gehoopt had.

 

Romulus Milanos: de vriend van Eva Berg

 

Het ooit zo grote talent, Romulus Milanos, is tegenwoordig niet meer dan de vriend van Eva Berg. Het vrouwelijke wielerfenomeen reeg het afgelopen seizoen de zeges aan één, maar haar vriend was nergens te bekennen. Geen enkel resultaat geboekt en dat is treurig voor een renner met zijn talent. Het is onverklaarbaar waarom het de Italiaan niet lukt om de presteren. Misschien moet hij eens leren van zijn vriendin, want zij weet wel hoe ze moet presteren. Nee, Romulus Milanos, is niet meer dan de vriend van Eva Berg en hij is de enige die daar wat aan kan veranderen.

 

Ruben Boontjes: langzaam op weg naar die grote zege

 

Een tweede plaats in Parijs-Roubaix moet Boontjes toch wel enige hoop hebben gegeven voor het voorjaar in 2026. In Kuurne-Brussel-Kuurne werd hij 12e, niet gek gezien de koers eindigde in een groepssprint van dertig renners. Hetzelfde gold voor zijn 14e plaats in Gent-Wevelgem, wederom een groepssprint waarin hij logischerwijs niet wist te winnen. Dan moest hij maar gebeuren in Parijs-Roubaix, maar ook daar gebeurde het niet. Meer dan een 14e plaats zat er voor Boontjes niet in. In het najaar doek hij weer op in uitslagen. 10e in de kasseienetappe van de Binckbank Tour, 4e in de Ronde van Zeeland en 7e in Paris-Tours. Deze resultaten bieden hoop voor de toekomst. Boontjes lijkt langzaam op naar die grote zege.

 

Ruben Rubinho: het Braziliaanse fenomeen

 

In de tweede koers van het jaar, in de Trofea Serra, was het al raak voor de Braziliaan. De zegeteller was daarmee al heel snel van de nul afgepoetst. Vervolgens leverde twee topvijfplaatsen een tweede plaats in het algemeen klassement van de Volta al la Comunitat Valencia op. Daarna volgde een korte trainingsperiode die eruit voor zorgde dat Rubinho de handen in de lucht kon steken in de Faun-Ardèche Classic. In de Tirreno-Adriatico leverde drie topvijfplekken hem uiteindelijk een tweede plaats in het algemeen klassement op. In de Giro di Sicilia reed hij daarna naar een aantal ereplaatsen, waaronder een vierde plaats in het algemeen klassement. In de voorbereiding naar de Giro deed hij hetzelfde in de Tour of the Alps en de Giro dell Appenino, met een derde plaats als beste resultaat. In de Giro deed hij leuk mee in het algemeen klassement, maar meer dan ereplaatsen in etappes behaalde niet. Zijn beste resultaat was de tweede plaats in de slottijdrit. Uiteindelijk werd hij negende in de Giro d’Italia. Dat was niet zo goed als hij gehoopt had. De knop ging daarna echter om naar de Braziliaans kampioenschappen, die hij beide zeer gemakkelijk won. Daarna reisde hij af naar Zwitserland. Hier won hij de Axion Swiss Bank Gran Premio Citta di Lugano. Na een trainingsperiode in de voorbereiding op de Vuelta sloeg hij vervolgens gelijk toe in de Prueba Villafranca. De Vuelta begon goed met de winst in de ploegentijdrit, maar individueel kwam hij niet verder dan een vierde plaats als beste dagresultaat en een zevende plaats als eindklassering. Na de Vuelta schot de Braziliaan nog twee keer raak in de Coppa Sabatini en in de Gran Premio Bruno Beghelli. Met al die zeges kan Ruben Rubinho moeilijk ontevreden zijn, maar hij zou ongetwijfeld zelf op meer gehoopt hebben.

 

Nico Gancio: een stabiele kracht

 

Het was een mooi jaar voor Nico Gancio. In de Tour Down Under was het gelijk raak. Een tweede plaats in de tweede etappe zorgde ervoor dat de Italiaan de leiderstrui in handen kreeg. Deze gaf hij daarna niet meer weg. In de Tirreno-Adriatico werd hij vervolgens vijfde in het algemeen klassement. In de Giro di Sicilia pakte hij vervolgens wederom een zege. In het eindklassement werd hij 2e achter zijn ploeggenoot, Curridori, en nam hij eveneens de puntentrui mee naar huis. In het Criterium du Dauphine zorgde twee podiumplaatsen ervoor dat de leiderstrui eindelijk met Gancio naar huis ging. In de voorbereiding op de Tour de France werd hij vervolgens nog 4e op het Italiaanse kampioenschap. Een ritzege in de Tour de France zat er niet in, maar met een 6e plaats in het algemeen klassement kon de Italiaan niet ontevreden zijn. Daarna behaalde hij vervolgens nog wat mooie ereplaatsen, maar winnen zat er niet meer in. De wereld had echter al wel gezien hoe goed Gancio was, wat te zien viel in de nominatie voor renner van het jaar.

 

Stéphane Camembert: geduld is een schone zaak

 

Het was lang wachten voordat Stéphane Camembert resultaten begon te rijden. In de Volta Ciclista a Catalunya reed hij zichzelf naar een vijftal vijfde plaatsen toe, ook in het algemeen klassement. Hij nam eveneens de witte trui mee naar huis. In de Waalse Pijl werd hij daarna 4e en in Luik-Bastenaken-Luik reed hij zichzelf naar de 7e plaats. In het Criterium du Dauphine was hij wederom redelijk. Veel ereplaatsen, waaronder een 7e plaats in het algemeen klassement, maar wederom geen winst. In de Tour de France was hij vijf keer heel dichtbij, maar vijf keer was het net niet. Zijn goede resultaten leverde uiteindelijk een vijfde plaats op in het algemeen klassement. Na een korte periode van de rust kwam in Bretagne Classic wederom op een tweede plaats terecht. Het niet winnen begon hem te knellen. Zo vaak dichtbij. Het moest toch een keer gaan lukken. Ereplaatsen volgden in Canada, maar pas bij zijn terugkeer in Europa was het eindelijk raak. In de Memorial Marco Pantani ontdeed hij zich van iedereen, waarna hij eindelijk mocht juichen. Daarna keerde hij weer terug in zijn vorm van voor zijn zeges, met ereplaatsen in de Italiaanse najaarskoersen en een tiende plaats in het algemeen klassement van de Gree-Tour of Guangxi.

 

Andrea Parmagiano: een pechvogel met succes

 

Andrea Parmagiano begon net als zijn ploegmaten zijn seizoen in Spanje. Daarin was zijn beste resultaat een 8e plek. In Tour du Rwanda pakte hij algauw uit, met een zege in de tweede etappe. In het algemeen klassement werd hij 3e achter twee ploegmaten. Daarmee was zijn seizoen dus redelijk sterk begonnen. In de Strade Bianche kwam de Fransman tot een achtste plaats, waarna hij zich ging richten op de Giro d’Italia. In de voorbereiding liet hij zien goed te zijn. In de Tour of the Alps reed hij zichzelf onder andere naar een tweede plaats in de derde etappe toe. Daarna pakte hij eveneens de tweede plaats mee in de Giro dell Appennino. Voortvarend begon de Fransman aan de Giro. Hij werd derde in de vierde etappe, maar deze lijn kon hij niet doorzetten. De Fransman moest opgeven naar een heftige crash in de zevende etappe. Zijn jaar kon de prullenmand in. Eind augustus keerde hij pas weer terug op de fiets. Hij sloeg wel gelijk toe met de eindzege in de Deutschland Tour. Daarna trok hij deze vorm door na de OVO Energy Tour, maar meer dan een tweede plaats in het algemeen klassement en twee keer top drie zat er voor hem niet in. Daarna sloeg het noodlot weer toe. Hij was uitgeschakeld, maar kon nog wel terug keren in de Gree-Tour of Guangxi. Daar werd hij uiteindelijk nog zevende. Het was dus een pechjaar, waar in de Fransman zeker nog wel wat successen wist te boeken.

 

Javier Cordonblue: eindelijk winnen

 

Als een raket begon Javier Cordonblue aan het jaar. Hij werd namelijk Colombiaans kampioen tijdrijden. In de wegkoers werd hij vierde, onder andere door achter Bernal te finishen. Eenmaal terug in Europa reed de Colombiaan zichzelf naar een vierde plaats in de laatste etappe en het algemeen klassement van het Vuelta Ciclista a Murcia. In de Faun-Ardèche Classic werd hij als onderdeel van de clean sweep tweede. Daarna trok de Colombiaan zijn vorm door. Hij won de vierde etappe van de Tirreno-Adriatico. Hij werd uiteindelijk tiende in het algemeen klassement. Net als zijn ploeggenoten reed hij de Tour of the Alps als voorbereiding op de Giro d’Italia. Zijn beste resultaat hier was een tweede plaats in de tweede etappe. In de Giro d’Italia fietste de Colombiaan zichzelf naar vijf toptienplaatsen, waarvan een vierde plaats in etappe zeventien en een zesde plaats in het algemeen klassement de beste resultaten waren. In de Ronde van Polen haalde Cordonblue vervolgens uit met een etappezege in de vijfde etappe. Dit leverde hem ook de eindwinst op. In de Arctic Norway zette hij zijn vorm door met wederom een ritwinst, ditmaal in etappe 1. Daarna reed hij drie topvijfplaatsen in de OVO Energy Tour, waaronder een vierde plaats in het algemeen klassement. In de Italiaanse najaarskoersen en de Gree-Tour of Gunagxi deed hij hetzelfde. Ondanks al die mooie ereplaatsen waren de hoogtepunten van zijn jaar de overwinningen. Eindelijk heeft de Colombiaan geleerd wat winnen is.

 

Pietro Spirolo: snakkend naar een zege

 

Daar was hij ineens met een zevende plaats in Omloop in het Nieuwsblad. Daarvoor vroeg iedereen zich af of Pietro Spirolo nog wel leefde, maar dat bleek dus wel het geval. In Dwars door Vlaanderen was hij vervolgens heel dichtbij een zege, maar het werd helaas een tweede plaats. In Parijs-Roubaix dook hij wederom op in de hoge posities, met een zevende plaats. Als knecht voor Grotschotel reed hij zichzelf naar een dertiende plaats in de Brabantse Pijl. In voorbereiding op de Giro d’Italia werd hij nog een zevende plaats in de tweede etappe van de Tour of the Alps en de Giro dell Appennino. In die Giro was hij vervolgens niet meer dan een knecht voor zijn ploegmakkers. Hij bewees zijn ploegmaten een belangrijke dienst, waardoor hij zelf geen resultaten kon rijden. In het najaar was hij weer daar. 7e in de Coppa Agostini, 3e in de Coppa Sabatini, 8e in de Sparkassen Münsterland Giro en 7e in Paris-Bourges. Dat zijn mooie resultaten, maar de Italiaan zal toch langzamerhand snakken naar een zege.

 

image.thumb.png.53255f4c2bd394d7e32f52ae7ed4cdae.png

De ploeg aan het einde van het seizoen

 

@19CH98 @FlyD @RubenS2 @neva @chrisje1993 @007mark @NicoHaak

 

Note: Er zullen ongetwijfeld taalfouten tussen zitten, daarvoor excuses. 

Link to post
Share on other sites

Mooi dat we als ploeg eindelijk de beste van de wereld zijn. Met mijn tweeling gaat het helaas wat minder. Hopelijk kunnen ze ondanks hun leeftijd binnenkort toch nog de laatste stap zetten richting wereldtop. 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...