Jump to content

[FM21/Nov] Inner City Lights


Michael_RAFC
 Share

Recommended Posts

bX33tHd.png

 

Chapter 1

 

Er zijn maar weinig zaken in het leven die zo’n adrenaline geven als onder het gejuich van tienduizenden fans een voetbalveld opstappen.

Weten dat de hoop van al die mensen op jou gevestigd is, klaar om een gedreven tegenstander te bevechten voor elke meter grond.


Dit, dacht Ahamadou gejaagd, was ongetwijfeld een van die zaken.

Zonder een stap te missen sprong hij over een nadarhek, greep met zijn linkerhand een lantaarnpaal en hoewel zijn schouder stevig protesteerde wist hij door zijn momentum de bocht met hoge snelheid te nemen. In de draai zag hij uit zijn ooghoek de vijf mannen steeds meer achterop geraken. Een grijns maakte zich onwillekeurig meester van zijn gezicht, terwijl hij genoot van de adrenaline die door zijn lichaam stroomde.

Hij bleef lopen, tot de kreten van de mannen achter hem in de donkere nacht verdwenen en het enige geluid dat hij nog kon horen zijn kletterende voetstappen die weergalmden in de straten van Essen.

 

Het was drie uur ’s nachts toen hij aankwam in de wijk waar hij al woonde zolang hij zich kon herinneren. Na de dood van zijn vader was zijn moeder verhuisd van Remscheid naar het grotere Essen. De enige herinnering die hij nog van zijn vader had was het gevoel van geborgenheid wanneer zijn vader hem vasthield, en een lichte geur van sandelhout. Een paar van zijn maten hingen rond op een van de straathoeken, en na een ingewikkelde handshake liet hij de kleinste van hen zien wat hij tijdens het lopen in zijn trui verborgen had.

 

Een gouden Rolex, twee portefeuilles en een diamanten ring glinsterden in het zachtgele licht van de straatlampen.
 

Edited by Michael_RAFC
Banner Added
Link to comment
Share on other sites

Gepost (edited)

bX33tHd.png

 

Chapter 1

 

‘Wat denk je Mehmed? Kan je hier wat mee?’ vroeg Ahamadou, zijn stem gespannen van opwinding. De ogen van de kleine man begonnen begerig te fonkelen, maar toch keek hij eerst snel om zich heen voor hij de bundel aannam. Macht der gewoonte, je bleef niet zo lang in het vak als je niet voorzichtig was. Zelfs al bracht Ahamadou hem al enkele jaren regelmatig spullen, het kon nooit kwaad om achterdochtig te zijn. Hij zei snel een paar woorden in het Turks tegen de slungelige kerel naast hem, voor hij zich terug naar hem draaide. “Ik kan je hier 10K voor geven.”

 

Ahamadou knikte. Het was meer dan hij verwacht had, ondanks het feit dat zowel het horloge als de ring er duur uitzagen. Hij wist dat er met Mehmed niet te onderhandelen viel, maar dat hij altijd een correcte prijs had. Nog een van die eigenschappen waardoor de kleine Turk lange tijd succesvol bleef in zijn vak. Na een hoofdbeweging van de heler begon de lange slungel het ene pak biljetten na het andere uit zijn rugzak te halen. Allemaal briefjes van 50, grotere biljetten riepen altijd vragen op. Tenminste voor iemand die de huidskleur van zijn Malinese moeder had geërfd.

 

Na nog een lange handshake liep Ahamadou verder, trok een brandtrap naar beneden en klauterde naar het raam van zijn kamer. Hij maakte zich geen zorgen om inbrekers, in deze wijk zou je wel gek zijn om een bendelid te beroven. De dichtstbijzijnde bende waren de Tjetsjenen vier blokken verder, en met hen had de bende van Ahamadou al enkele jaren een redelijk stabiele verstandhouding. Hij klom door zijn raam, verstopte de biljetten zorgvuldig in een holte onder zijn matras, en krulde zich op in zijn bed. Hij had niet verwacht zo laat thuis te zijn, het was door een kleine onoplettendheid tijdens het belangrijkste gedeelte van zijn ‘lift’ dat de man gevoeld had dat er iemand aan zijn portefeuille zat. Een beginnersfout. Het had uren geduurd voor hij zich veilig genoeg had gevoeld om terug te keren. Hij probeerde zijn lichaam te ontspannen en toch nog een paar uur te slapen.

 

Morgen was het een belangrijke dag.

 

Spoiler

@MNie@Marius Bedankt, ik laat jullie nog even in het ongewisse over de context ;) 

@RubenS2Bedankt voor de tip, ik heb het in de eerste post ook aangepast.

 

Edited by Michael_RAFC
Banner Added
Link to comment
Share on other sites

Gepost (edited)

bX33tHd.png

 

Chapter 2

 

Dieter Eilts keek uit over het trainingscomplex en krabde gedachteloos aan zijn hoofd. De zonsopgang boven het groen van de velden schilderde met zijn gouden stralen een idyllisch plaatje. Ondanks zijn 56-jarige leeftijd was hij nog steeds in goede vorm, een gewoonte die hij overgehouden had aan zijn carrière als speler. Vroeg opstaan en elke dag naar het werk lopen. Discipline was zijn paradepaardje. Niet voor niets stond hij bekend als een van de professioneelste spelers in Duitsland de laatste decennia. Hij zuchtte diep en bereidde zich voor op de drukke dag die eraan zat te komen. Met heimwee dacht hij terug naar Werder Bremen. Nooit had hij voor een andere club gespeeld, en ook als trainer en jeugd coördinator was Werder de enige club waarvoor hij had willen werken. Zijn ontslag was dan ook aangekomen als een stevige klap in het gezicht, en voor het eerst in zijn leven had hij zich laten gaan. Hij was meer te vinden in de verschillende bars van Bremen dan thuis of in de gym, en zelfs zijn huwelijk was onder druk komen staan. Tot hij bezoek had gekregen van de jonge nieuwe trainer van Rot-WeiB Essen…

 

De joviale man had een zekere magnetische aantrekkingskracht, en wist Dieter helemaal warm te maken voor zijn project. Toen de trainer het zelfverzekerd aan het uitleggen was in zijn living leek het allemaal zo duidelijk. Hier, in de koude ochtendlucht met de dauw nog op het gras, vroeg hij zich stiekem af of ze niet gek waren. Eerlijk, welke club deed er nu geen transfers. Ze hadden dan al net een promotie achter de rug, en in plaats van de ploeg te versterken liet Hugh een paar ervaren spelers vertrekken. Enkel met de eigen jeugdproducten spelen en van Rot-WeiB Essen de beste jeugdopleiding ter wereld maken, dat was het idee waarmee de jonge trainer hem had weten overtuigen. Hij zou de officiële titel ‘Head of Youth Development’ krijgen. En één van zijn taken was dagen zoals vandaag in goede banen leiden. Kansen geven aan de jongens van de pleintjes en de binnenstad. Een volledig open training, met de kans om eventueel in de jeugdwerking opgenomen te worden bij de grootste club in de stad.

 

Het idee leek zo simpel, en tegelijk zo vergezocht. Dit was de derde van zulke dagen die hij al geleid had.

Misschien zou er deze keer wel wat talent komen bovendrijven.

 

Spoiler

Dieter Eilts is een echte persoon, in mijn save is hij het Hoofd Jeugdopleidingen. Hij staat inderdaad bekend om zijn discipline als speler, en heeft heel zijn carriere bij Werder Bremen gevoetbald. Zijn alcoholverslaving en depressie zijn helemaal fictief, en is in geen enkele manier gebaseerd op de realiteit. Voor de geïnteresseerden is er hier een screentje van hem.

Spoiler

RZnwNkp.jpg

 

Spoiler

@RubenS2 @MNie @Marius Bedankt voor jullie reacties weer! Deze update licht al een tipje van de sluier denk ik ;)

 

 

Edited by Michael_RAFC
Info over Dieter Eilts + Banner Added
Link to comment
Share on other sites

Gepost (edited)

bX33tHd.png

 

Chapter 2

 

Samen met een paar vrienden wandelde Ahamadou door de straten van zijn Essen. Voorbij het parkje waar hij normaal gezien elke dag te vinden was op de pleintjes. Basketball, voetbal, zelfs American Football speelden ze, afhankelijk van waar ze die dag zin in hadden. Soms met leden van de gang, maar ook met buurtbewoners en willekeurige voorbijgangers. Een van de buren daar was een politieagent, en hoewel Ahamadou er op het begin wel voor uitkeek om een agent te tackelen tijdens hun partijtjes American Football, zorgde Victor’s vrolijkheid en rustige inborst ervoor dat hij al snel een geliefd zicht was op de velden. Ahamadou zorgde er dan ook voor dat hij nooit in zijn zone stal, en hij wist dat enkele andere jongens die met Victor op de pleintjes speelden een soortgelijke filosofie aanhielden. Deze keer was hij echter niet op weg naar zijn vertrouwde park. Een gezonde nervositeit maakte zich van hem meester toen hij de trainingsvelden van Rot-WeiB Essen voor zich zag opdoemen.

 

“Kom op, sneller!” brulde een van zijn assistenten vanonder zijn dikke snor op een groepje jongeren die een snelheidstest aan het afleggen waren. Dieter onderdrukte een zucht, en liet zijn oog dwalen over het veld. Overal waren testen aan de gang. Snelheidstesten, rondo’s, krachttesten, schiettraining, keeperstraining, wedstrijdvormen. Uit zijn ooghoek zag hij een atletische jongen van Afrikaanse afkomst een perfecte tackle uitvoeren, om meteen daarna perfect de bal in de voeten van een medespeler te passen. Geluk of kunde? Met zo’n pleintjesvoetballers was het moeilijk in te schatten. De meesten van hen hadden een meer dan uitstekende techniek op de kleine ruimte, maar hadden moeite om zich door te zetten op een groter oppervlak. Hij maakte een mentale notitie en ging verder naar de schietoefening kijken. Er zat geen kracht in de schoten van de aanvallers, maar tegelijkertijd waren de jongens die kwamen opdagen als keeper meestal veel te statisch, waardoor er toch een aardig aantal goals werd gescoord.

 

Een van de blonde jongens haalde uit met zijn linker, en voor de keeper zelfs maar had bewogen lag de bal al in de winkelhaak. Dieter knipperde met zijn ogen, en ging verhaal halen bij de assistent die verantwoordelijk was voor deze sessie. “Heb je dat gezien?” mompelde hij binnensmonds. “Dat is niet de eerste die hij zo binnentrapt. Je hebt misschien een speler met potentie hier.” Dieter keek naar het bord van de assistent. De naam Kevin Anders was omcirkeld. Hij knikte de man toe en wandelde verder. Onwillekeurig werd zijn oog weer getrokken naar de wedstrijdvormen, waar dezelfde jongen die hem daarnet was opgevallen een bal tussen drie spelers naar een medemaat wist te krijgen. Hij wenkte de jongeman naar zich toe. “Hoe heet jij jongen?”

 

“Ahamadou Camara, meneer.”

 

 

Spoiler

Zoals @RubenS2al had geraden is de novelle gebaseerd op mijn save met RW Essen, waar ik enkel met de jeugd de Champions League probeer te winnen. In mijn eerste seizoen kreeg ik deze speler binnen, persoonlijk mijn eerste speler die als 'Model Citizen' werd omschreven. Het leek mij daarom leuk om daar een twist aan te geven, en ook om eens een novelle niet uit het standpunt van de trainer te schrijven, maar uit het standpunt van enkele spelers en staffleden. Hieronder vinden jullie een screentje van Ahamadou Camara. Als jullie meer algemene info willen kunnen jullie altijd op dit forum bij de Uitdagingen kijken.

@Marius @MNie

 

Spoiler

fAKmDrd.jpg

 

Edited by Michael_RAFC
Banner Added
Link to comment
Share on other sites

bX33tHd.png

 

Chapter 3

 

Dieter keek zenuwachtig toe hoe Hugh Mungous de spelersverslagen doorlas die hij op zijn bureau gelegd had. Niet dat van die zenuwen iets op zijn gezicht te zien was natuurlijk. Een les die hij al vroeg in zijn leven geleerd had, nooit je emoties laten zien. Hij wist niet hoe het kwam dat hij het hier altijd moeilijker mee scheen te hebben in de aanwezigheid van de goedlachse jonge trainer. Een paar keer stond hij op het punt om iets te zeggen, maar alsof Hugh zijn gedachten kon lezen gebaarde hij elke keer tot stilte zonder te kijken. Gelukkig had hij het aanbod van een stoel geaccepteerd. Na wat een eeuwigheid leek legde de trainer eindelijk de verslagen neer. De grootste stapel aan zijn linkerzijde, drie folders rechts. “Vertel me meer over deze drie.”

 

“Ik wil alles weten wat er te weten valt over deze drie spelers.” De woorden van de trainer spookten nog in zijn hoofd terwijl hij naar huis draafde op zijn vaste ritme dat hij uren kon volhouden. Nog zo’n voordeel van naar het werk lopen, het gaf Dieter de mogelijkheid om zijn hoofd te klaren en na te denken. Het ritmische gebonk van zijn voeten op het asfalt bracht hem tot rust en maakte zijn hoofd helder. Kevin was gemakkelijk, die jongen had in het verleden nog in de jeugd gespeeld bij de club, vooraleer een blessure hem aan de kant had geschoven. Ergens in de administratie zou er een adres en misschien zelfs oude verslagen over deze speler liggen. Regis Mayasi en Ahamadou Camara waren een andere zaak. Ze hadden enkel hun naam opgegeven bij de inschrijving. Hij had geen adres, geen telefoonnummer en geen email. 

 

Waar te beginnen…

 

Spoiler

@MNie @RubenS2 @Marius @Niejo101 @T10

 

Bedankt voor de leuke reacties, en welkom aan de twee nieuwe volgers ;) Ter info, ik had mijn trainer al Hugh Mungous genoemd voor ik gedacht had aan een novelle dus zit ik hier nu mee ;c

Zoals jullie wel al hebben kunnen zien heb ik een fantastisch mooie nieuwe banner van de maestro @xPeejay, die op de een of andere manier in mijn hoofd gekropen is en de visie die ik voor de banner had nog verbeterd heeft. _O_  Vielen Dank!

 

Link to comment
Share on other sites

bX33tHd.png

 

Chapter 3

 

Je zou denken dat een buit van 10K lang zou meegaan. Zeker voor een gedisciplineerde jongen als Ahamadou, die geen gekke uitgaven deed aan auto’s en hippe merkkleding, of extravagante kettingen. Niets was minder waar. 20% van alles wat hij verdiende ging rechtsreeks naar Koni, de leider van de bende. Zijn appartement stelde niet veel voor, maar kostte hem toch makkelijk duizend euro maandelijks. De grootste geldput was echter zijn moeder.

 

Sinds de dood van zijn vader was ze aan de drank geraakt en toen dat niet meer hielp naar pijnstillers, en vandaar naar heroïne. Hij had haar voor zijn ogen zien wegkwijnen, tot hij het niet meer aankon. Hij had haar dealer opgezocht, en ondanks dat hij met zijn twaalf jaar geen enkele kans had tegen de volwassen man had hij de dealer toch lelijk weten verwonden. Zo was hij ook in de bende verzeild geraakt. Half bewusteloos geslagen was hij voor Koni gedragen, die desondanks onder de indruk was van zijn moed. Niemand zou nog aan zijn moeder verkopen, als hij lid werd en zijn steentje bijdroeg.

 

Zijn moeder was echter te ver heen om zonder hulp te stoppen. Haar stuipen en overgeven hadden haar tot het randje van de dood gebracht, en hij had op aanraden van Koni een afkickcentrum gevonden. Daar moest hij nogmaals 7k maandelijks aan betalen. Wilde hij dus eten, dan moest hij weer aan het werk. Met een zucht trok hij de veters van zijn sneakers vast. Vandaag zou hij het zakkenrollen laten voor wat het was en wat ramenwerk verrichten.

 

Spoiler

@MNie @Marius Bedankt voor de positieve feedback! :D 

@RubenS2Maybe, al denk ik niet dat een voorbeeldprof als Dieter daar connecties heeft ;)

@Niejo101Haha het is inderdaad een beetje in die trend. Mentaal nog 10 jaar oud he ;) 

@T10

 

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

×
×
  • Create New...