Jump to content
mattihamstra

(FM20) ILORO

Recommended Posts

Drie thrillers na een makkelijk begin van het WK. Drie keer win je op strafschoppen. Succes in de finale, al is het nu nog maar de vraag of Illoro daar bij gaat zijn vanwege privéomstandigheden? 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

5db9a50d52cd8-iloro.png

 

De paniek slaat toch wel lichtelijk toe. Het moet wel ernstig zijn anders laat je als persvoorlichter niet een interview tot een abrupt einde komen. Wat er is ik heb geen idee maar dat ik niet met de spelersbus mee terug ga word me dan al wel duidelijk gemaakt. Via allerlei gangen word ik naar boven gebracht. Het moet iets zijn met de mensen die iets voor mij betekenen. Jamie schiet gelijk door mijn gedachten. Maar bij aankomst is het niet Jamie maar het is goed mis met mijn vader. Mijn moeder is in tranen en ook Lisa is zichtbaar emotioneel. Mijn vader word gereanimeerd. De spanning en de stress heeft het voor gezorgd dat hij een hartstilstand heeft gehad word mij snel medegedeeld. Ineens spat die bubbel van het WK waar ik in zat uit elkaar en word ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. We mogen er ook niet echt bij het enige wat ik zie is een schim van mijn vader die roerloos op de grond ligt. Reanimatie blijkt uiteindelijk niet te helpen De mededeling dat mijn vader is overleden komt als een messteek recht in het hart. Verstijfd ben ik op dat moment. Ik wil er voor mijn moeder zijn en die finale kan me nu natuurlijk gestolen worden. ´Mam we gaan naar huis en ik ga mee. Nu moet ik er voor jou zijn.´ Door haar tranen heen kijkt mijn moeder me aan en reageert dan fel. ´Jij moet hier blijven. Je vader had je maar wat graag in die finale gezien speel die finale nu dan ook voor hem.´ We blijven in het stadion om met de teammanager een aantal zaken te regelen. Mijn moeder wilt dat ik die finale ga spelen en dat Lisa daar ook bij is. Iemand moet er bij zijn om mij daarna op te vangen vind ze. Mijn moeder krijgt de komende dagen alle steun die ze nodig heeft van de KNVB om het lichaam van mijn vader in Nederland te krijgen. Zelf blijft ze tot die tijd ook nog hier maar de finale bezoeken is voor haar wat te veel en logisch ook. Ze eist min of meer dat ik terug ga naar het spelershotel. Ik pak mijn moeder stevig vast en ze wenst me heel veel sterkte en succes voor die finale. Het is zo bizar hoeveel kracht die vrouw kan opbrengen op dit moment. Er staat een busje klaar voor me en die brengt me naar het spelershotel. Het enige dat ik in het busje doe is voor me uit staren. Bij aankomst is het akelig stil. Normaal word er wat gegeten en dan volgt er een klein feestje maar het nieuws heeft de jongens ook bereikt. Voor hun kan die finale nu ook gestolen worden. uiteraard komt ik moeilijk in slaap en pieker ik over heel veel dingen. Mijn vader was mijn grootste supporter en het is nooit van om een ouder te verliezen maar juist nu vlak voor misschien wel het mooiste moment van mijn loopbaan maar ook vlak voor misschien wel zijn mooiste moment als vader zijnde moet dit hem overkomen. 

 

Het nieuws heeft de media natuurlijk ook bereikt en dus staan er een dag later rijen vol met pers voor het hotel maar ook op de training. Koeman heeft me dan al even bij zich genomen. Ik doe voorlopig even geen interviews. Misschien na de finale als mijn hoofd er naar staat maar nu zeker niet. Hij laat me ook vrij in mijn keuzes. Als ik niet wil trainen snapt hij dat volkomen en als ik niet wil spelen is dat ook mijn keuze. Ik heb mijn moeder beloofd om die wedstrijd nu te spelen dus dat doe ik ook. Trainen laat ik even schieten. Ik praat met een psycholoog over wat er een dag eerder allemaal is gebeurd en dat ik het eigenlijk nog niet eens kan bevatten. Die avond staat er een team activiteit op het programma. De oranje leeuwinnen komen langs om hun ervaringen over het spelen van een WK finale te delen. Het is mooi om hun ervaringen te horen maar op dit moment hoor en voel ik eigenlijk vrij weinig. Het zijn uiteindelijk een paar dames die me apart nemen. Jackie Groenen en Daniëlle Van De Donk komen bij mij zitten omdat ze zien dat ik me wat afzonder. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik het van me af kan praten. Die jongens steunen me natuurlijk ook enorm maar hun zitten ook gewoon in hun voorbereiding op een finale dus wil ik ze er niet mee lastig vallen. Het is bij die 2 dames dat ik eigenlijk breek en dan komen pas echt de eerste tranen. Ergens voelt het nu ook wel goed dat ik het even kan laten gaan. Voor hun zal het vast ongemakkelijk zijn maar ze laten me wel mijn verhaal doen. Ze zullen er bij zijn tijdens die finale en als ik steun nodig heb kan ik ook aankloppen bij hun.

 

Koeman

Wat er is gebeurd is natuurlijk verschrikkelijk. Je gunt het niemand om iemand te verliezen maar als het dan juist nu bij 1 van die jongens gebeurd dat is niet te bevatten en ook niet te beschrijven als trainer. Dit leer je ook niet op je trainerscursus maar als mens zijnde reageer je er wel op. Iedereen is er voor hem en het is aan hem of hij speelt of niet. Tot nu toe geeft hij aan te willen spelen maar we zullen zeker nog kijken hoe hij er morgen voor staat. Wat zijn keuze ook is de rest moet er natuurlijk ook klaar voor zijn. Ons hoofd staat er eigenlijk niet naar maar je bent nu in de situatie dat je moet. Die finale wacht niet. We zullen inderdaad met rouwbanden spelen maar een minuut stilte daar is de FIFA niet mee akkoord gegaan.

 

Het is me helemaal ontgaan tegen wie wij die finale zullen spelen. Pas op de dag zelf kom ik er achter dat het tegen Frankrijk is. Ik voel me ondanks alles goed genoeg om te spelen en dus zal ik ook starten. Ik facetime nog met mijn moeder. Ik krijg te horen dat alles qua vervoer naar Nederland is geregeld en dat ze heel veel steun heeft aan de mensen die de KNVB beschikbaar heeft gesteld. Het enige waar ik me volgens haar zorgen om moet maken is het winnen van die finale. Het geeft met kracht en energie om mijn moeder zo te zien en daarmee is het voor mij ook goed. De focus moet nu op die wedstrijd. Ook richting het stadion voel ik eigenlijk alleen maar gezonde wedstrijd spanning. Ook de Fransen hebben aangegeven met rouwbanden te zullen spelen en staan bij aankomst te wachten om me te condoleren met het verlies. Het is een mooi gebaar van ze en het getuigd van respect. We gaan sfeer proeven en dat is toch raar. Ik zie Lisa wel en Jamie met haar ouders en ik steek mijn hand nog een keer op. Meneer Koeman vraagt me nog eens of ik het zeker weet maar ik ben vrij duidelijk. Deze finale ga ik hoe dan ook spelen. We kleden ons om en kunnen naar buiten voor de warming up vrijwel vanzelf kijk ik bij het betreden van het veld nog even omhoog. Nog even naar binnen en dan krijgen we het seintje om klaar te gaan staan. Opnieuw die blik omhoog bij het betreden van het veld en ik zeg in mezelf nog . 'Nou ouwe daar gaan we dan.' Ik sta klaar voor de volksliederen en ik merk dat die camera heel lang op mij gericht is. Dit is natuurlijk het moment waar ineens iedereen op zit te wachten maar tranen komen er niet. Mijn teamgenoten peppen me nog eens extra op en dat is het tijd om aan die finale te gaan beginnen. Een finale is normaal gesproken al geen normale wedstrijd maar je merkt gewoon dat deze wedstrijd een totaal andere lading heeft. Frankrijk lijkt ook niet zo goed te weten wat het met deze situatie aan moet. En dus gebeurd er eigenlijk 20 minuten helemaal niks. Maar dan schakelen we snel om en komt de voorzet om Donny Van De Beek en die krijgt een zet in zijn rug. Op aanraden van de VAR krijgen wij een strafschop. Ik laat eigenlijk bewust die bal liggen in de hoop dat iemand anders hem pakt. Frenkie pakt die bal ook maar drukt hem in mijn handen. Ik wil me niet laten kennen dus nu moet ik. Met de ogen van de hele wereld op mij gericht ga ik staan voor de moeilijkste strafschop uit mijn leven. Wachten op het fluitje lijkt een eeuwigheid te duren en als ik hem dan hoor lijkt het alsnog zo langzaam te gaan. Ik schiet die strafschop verschrikkelijke slecht in maar de doelman koos de andere hoek. De bal rolt het doel in en op het moment dat ik wil weglopen om het te vieren blokkeer ik helemaal. Ik stort op de grond trek mijn shirt over mijn hoofd en schreeuw het uit van... Ja wat eigenlijk? Geluk? Verdriet? In ieder geval komt er zoveel emotie los bij deze goal. Dat iedereen wel ziet dat ik even een potje heb moeten janken. "Het moest jij zijn" ik krijg het van iedereen te horen. eigenlijk raak ik vanaf dat moment een tijdje helemaal niks. In de 42e minuut word een vrije trap van ons niet goed uitverdedigd en Gravenberch kan de bal opvangen. De buitenspelval werkt niet en de voorzet is goed. Ik kom iets los van de grond en kop de bal tegendraads de verre hoek in. Opnieuw is het raak. Dit keer blokkeer ik niet en trek ik een sprint naar de bank en val ik in de armen van Koeman. Aan zijn stem te horen doet dit ook wel wat met hem. We gaan rusten met 2-0 en ik heb er 2 gemaakt. Telefoons zijn verboden maar onder weg naar de kleedkamer zegt meneer Koeman al dat ik mijn moeder moet gaan bellen. Ik bel dus in de rust met mijn moeder. Ik hoor dat ze huilt 'Je vader het dit zo mooi gevonden jongen'

 

We zijn er natuurlijk nog niet maar we mogen dit toch nooit meer weg gaan geven?  Vroeg in de 2e helft word alles nog mooier als Ihattaren er al snel 3-0 van maakt. Het lijkt simpel uit spelen te worden maar als Frankrijk toch nog iets terug doet moeten we toch nog aan de bak. Frankrijk gaat in een soort alles of niets poging op zoek naar hun kansen maar krijgt via een eigen doelpunt de deksel op de neus. Het slotakkoord is voor Donny Van De Beek die er 5-1 van maakt. We gaan wereldkampioen worden en een minuut voor het einde lopen de tranen al over mijn wangen. Als de scheidsrechter dan fluit stort ik ter aarde. Het is janken geblazen. Spelers van Frankrijk ontfermen zich ondanks hun teleurstelling over mij. Lisa heeft inmiddels een plekje gevonden op de 1e rij. En daar waar de jongens feestvieren zoek ik juist haar op. Het lijkt bijna alsof ik al mijn tranen heb opgespaard voor dit moment want er komt maar geen einde aan. Ik krijg te horen dat ik ben verkozen tot beste spelen en topscorer van het toernooi maar ik heb geen zin om die prijzen op te halen. De FIFA begrijpt die keuze en dus mag ik die ceremonie overslaan. Die uitreiking van de medailles en die prachtige beker maak ik ook niet heel bewust mee. Ik ben er bij maar mijn gedachten zijn ergens anders. Interviews sla ik ook over. Hoe graag ik ze ook zou willen geven ik heb gewoon even geen worden om te beschrijven wat ik nu voel. Er is dan al besloten om het niet uitbundig te vieren. Bij terugkomst in Nederland gaat dat natuurlijk wel gebeuren maar ik ben daar niet bij. Het is om meerdere redenen een onvergetelijk WK geworden maar natuurlijk niet zoals ik het vooraf gehoopt had.

 

5ec2fa15014b5-wk_finale_2026.png

 

----

@ElMarcos Iloro was er uiteindelijk bij en hoe! Na zoveel gelijk in die wedstrijden dan moest dit wel het WK voor nederland zijn

 

@delichris 3 zenuwslopende wedstrijd doen wat met een hart. die het uiteindelijk begaf

 

@komodo25 3 keer op rij winnen op strafschoppen en dan zo uithalen  in een finale. het kon ook bijna niet meer anders 

 

@Marius Hoevaak je kan winnen op strafschoppen? nou elke knock out ronde ;) gelukkig werd er in die finale toch nog overtuigend gewonnen.

 

@Tim' @ElPrincipito @Isco22 @StanleyW @Vis @spaansetukker @True_Legend @T10 @Niejo101 @Vlonkie @Daniell @nasje92 @Whitewolf345 @Titan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Schitterende update weer. Je merkt de emotie in het verhaal en dat maakt het alleen maar boeiender om te lezen. 
 

Gefeliciteerd met de WK-winst. Na de ontsnappingen via strafschoppen, nu toch een heerlijk ruime overwinning.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een meeslepend verhaal maak je ervan, echt heel knap. Qua voetbal een mooie ruime overwinning, maar die schiet natuurlijk volledig in het niet bij de omstandigheden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een mooie update zeg en hoe het team Frankrijk heeft afgemaakt is ook erg mooi.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een hele mooie en knap geschreven update! Ook super hoe Nederland met 5-1 de finale wint! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een schitterend geschreven update man! Echt heel mooi. Knap dat Iloro ondanks alles gewoon twee keer scoort, zijn land bij de hand neemt en daarmee Frankrijk met 5-1 naar huis stuurt. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maar 5db9a50d52cd8-iloro.png

 

Na een geweldige voetbalzomer voor alle Nederlandse voetbalfans is het tijd om terug te blikken met de speler over wie zowel voor , tijdens als na het toernooi het meest over is gesproken. Iloro heeft voor de NOS tijd vrij gemaakt om zijn verhaal te doen. Het is vooral een terugblik met hoogtepunten en dat ene dieptepunt.

 

Iloro. Allereerst nog gecondoleerd met het verlies van je vader. Hoe is het nu met je?

Naar omstandigheden goed. Het was hectisch en onwerkelijk natuurlijk maar na de crematie zijn we op vakantie gegaan en hebben we mijn moeder mee genomen. Hier konden we even alles op een rijtje zetten en tot rust komen. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik die kleine nog heb want die zorgt voor zoveel afleiding. 

 

Je hebt veel over je heen gehad in het begin van het WK deed dat je wat?

Eigenlijk niet. Ik weet dat ik ook kritisch ben geweest richting jullie en jullie collega's en daar sta ik nog steeds achter ook. Ook nu zullen mensen wel weer een mening hebben over dat ik nu in dit interview praat over wat er gebeurd. Ik wil vooral duidelijk maken dat ik hiervoor wel de toestemming van mijn moeder heb gevraagd. Ze vind het goed dat ik juist nu al snel mijn verhaal doe want hoe dan ook willen mensen het toch ooit een keer weten. Dan hebben we dat maar gelijk gehad.

 

Eigenlijk begon het bij jou pas echt te lopen tijdens de Knock out fase.

Daar ga je alweer. Het ging op het WK niet om mij maar om het team. 

 

Maar je snapt toch wel dat mensen wat extra's van jou hadden verwacht?

Dat mogen ze inderdaad ja. maar er is in mijn ogen geen reden tot klagen als er gewonnen word. Ik heb het tijdens het toernooi al eens gezegd. Wat hebben ze liever die Beker en een groot feest of mij als topscorer en verder niks?

 

Naarmate het toernooi volgde liet je je klasse zien. Is er dan een ander soort spanning?

Voor mij niet echt. Je weet natuurlijk wel dat je bij verlies klaar bent maar dat brengt gelijk meer focus met zich mee. 

 

Het zijn wel een aantal bizarre wedstrijden geweest. Hoe kijk jij terug op die 3 stafschoppen series?

Gek genoeg heb ik nooit last van zenuwen gehad. Na elke serie nam bij mij persoonlijk eigenlijk het vertrouwen wel toe. Tegenstanders weten ook dat we er goed in zijn en dat is dan ook in ons voordeel. Dat het uiteindelijk 3 keer op rij gebeurd is natuurlijk ook bizar

 

Hoe heb jij de halve finale beleefd?

Die halve finale zelf was er 1 met ups and downs emotioneel gezien en dan heb ik het nog alleen over die wedstrijd. We krijgen 2 strafschoppen tegen en die gaan er allebei niet in. Dan heb je het gevoel dat het niet mis kan gaan. Vervolgens maak ik dan de 1-0 en ie je de tijd verstrijken. Dan komt die gelijkmaker echt als een klap en zie je de vermoeidheid ineens boven komen drijven. Na die 120 minuten heb ik de groep toegesproken. Iedereen wist toen eigenlijk al dat het niet meer mis kon gaan.

 

En toen was daar dat moment.

Toen was daar dat moment ja.. Ik deed het allemaal voor hem. Mijn vader was een trotse vader. Vroeger toen ik klein was en al voetbalde was hij in de kantine altijd vol lof want zijn zoon was weer goed. thuis kwam hij dan met alles wat er beter kon. Zonder hem had ik daar op dat moment niet gestaan. Eigenlijk is het nog steeds dat ik denk dat hij zo de tuin in kan lopen maar nog dagelijks word ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt.

 

Wist je gelijk dat het foute boel was?

Ik wist dat het ernstig was wan anders word je niet bij de media weggetrokken. Die minuten dat ik door allerlei gangen naar de desbetreffende plek werd geleid leek een eeuwigheid te duren. Je vraagt je zoveel af. Wie is het of wat is er gebeurd. dan kom je dat kamertje in en wat ik precies heb gedaan of gezegd ik weet het echt niet meer. Je moet het zo zien. Ik heb me tijdens ons verblijf in Amerika nergens mee bezig gehouden behalve met de trainingen en wedstrijd. Ik zat in een soort van eigen wereld. Ineens werd ik daar keihard uitgetrokken. 

 

Heb je er aan gedacht om die finale niet te spelen?

ik heb gelijk gezegd tegen mijn moeder volgens mij van het is klaar. ik blijf hier en ga mee naar huis. Mijn moeder stond er op om juist te spelen. Voor mijn vader. Die vastberadenheid die ik op dat moment in haar ogen zag het was ongekend. Er kwam zoveel kracht uit. Ook Lisa heeft daarna volgens mij nog op mij in staan praten want het zijn de laatste woorden van mijn vader geweest.

 

Hoe werd je vervolgens opgevangen?

Daar moet ik trouwens over zeggen dat de KNVB alle credits verdiend. Ze hebben alle zorgen zowel bij mij als mijn moeder opgevangen en dat hebben ze voortreffelijk gedaan. Ik kon me zo gezegd echt gaan richten op die finale. Ik kwam terug bij het spelershotel en daar was de sfeer natuurlijk wel anders. Ondanks het bereiken van de finale waren de jongens ook down maar meelevend. Ook de bondscoach heeft met me gesproken en daar voelde ik zoveel steun. Die dagen erna waren wel verschrikkelijk. Ik kon niks doen. Uiteindelijk was het de teamactiviteit met de oranjeleeuwinnen dat het besef echt een beetje kwam. Het klinkt misschien raar maar dat had ik echt nodig om me toch iets vrijer te voelen.

 

Hoe beschrijf jij de dag van de finale?

Als moeilijk en zwaar wel. Ja ik had die focus wel maar in mijn achterhoofd was ik met zoveel dingen bezig. De aandacht was natuurlijk al op mij gericht maar door alles wat er was gebeurd waren mensen bewust nog meer opzoek naar een reactie bij mij. Ik vond het verschrikkelijk dat er gelijk een camera op mij gericht was vanaf het moment dat ik die bus uit kwam. Ik heb echt nog even op het punt gestaan om naar de trainer toe te lopen en te zeggen ik speel niet. Ik moet wel zeggen dat de spelers van Frankrijk er geweldig mee om gingen. Het was echt een mooi gebaar dat ze het juist voor de wedstrijd deden en me sterkte kwamen wensen. Vervolgens met het wilhelmus die camera de hele tijd in mijn richting. Mensen denken dat we daaraan gewend raken maar in die situatie kon ik er maar moeilijk mee omgaan. 

 

Wat ging er allemaal door je heen tijden en na die strafschop?

Achteraf  gezien kon het voor de mensen die van drama houden natuurlijk niet mooier. Op dat moment dat volgens mij Donny een duw krijgt voelde ik al dat het een strafschop werd. Jullie zullen die beelden vast wel hebben maar op het moment dat die scheidsrechter ging kijken bij het beeld liep ik er zo ver mogelijk van die stip weg. Ik wou echt niet maar Frenkie kwam met die bal naar me toe en bleef maar op me in praten. Ik moest het wel doen. Op het moment dat ik dus die bal neer legde zei ik tegen mezelf ik mag niet missen. Ik mag de media geen reden geven om te zeggen dat dit met de dood van mijn vader te maken heeft. dat is letterlijk was je mij ook een beetje kan zien mompelen. En toen ja ik zie op het moment dat ik die al raak die keeper de andere hoek in gaan en vanaf dat moment zegt mijn lichaam gewoon stop. Even werd het ook zwart voor mij ogen. Alles kwam samen. vreugde , verdriet en ook frustratie en woede. Op de grond daar heb ik echt keihard liggen janken en het geschreeuw moet voor mijn medespelers verschrikkelijk zijn geweest. Bij die 2e goal kwam het er toch wat spontaner uit omdat het een goal uit open spel was. 

 

Je hebt je afzijdig gehouden tijden de festiviteiten.

daar valt ook wel wat voor te zeggen toch. Na het laatste fluitsignaal was het helemaal gedaan met me. Fysiek was ik helemaal kapot maar mentaal heb ik me nog nooit zo slecht gevoeld als op dat moment. Natuurlijk wist ik dat het een moment voor de geschiedenisboeken was maar ik kon niet veel meer. Ik wou weg van daar. Naar mijn moeder die er niet bij was. Naar Lisa om troost te zoeken. slechter als op dat moment ga ik me nooit voelen.

 

Alles samenvattend hoe kijk je terug op het geheel?

pff. Moeilijk om daar echt een antwoord op te geven omdat het zo dubbel is allemaal. Ik hoop dat ik ooit nog een WK op een normale manier kan winnen. Want het liefste vergeet ik deze zo snel mogelijk. Puur vanwege de dood van me vader. En het is raar ik weet het. Het WK man iedereen droomt er van om zo'n toernooi te winnen. Ik hoop dat mensen het snappen omdat het voor mij gewoon een inktzwart einde had.

 

En nu ga je terug naar Barcelona?

Nja de club heeft me extra vakantie gegeven om het echt te kunnen verwerken. Het is ook nog even kijken hoe het met mijn moeder gaat. Het aanbod staat er inmiddels om bij ons te komen wonen in Barcelona. Ik heb het er met Lisa over gehad maar die vrouw is er altijd voor mij geweest en sinds Lisa in mijn leven is ook voor haar. Ze is vrij om te gaan en staan waar ze wilt maar ik zou het wel fijn vinden als ze mee gaat. Dat zal voor mij echt een zorg minder zijn.

 

--------------------------------------------

 

@StanleyW Lastig hoor om het ook emotioneel over te brengen maar ik ben blij dat het redelijk gelukt is

 

@Tim' Natuurlijk is het winnen van het WK het hoogste wat er is maar het is nog altijd maar de belangrijkste bijzaak. Dat was misschien wel de belangrijkste boodschap van de update

 

@delichris hoe mooi het leven soms ook lijkt en kan zomaar veranderen dat is wel duidelijk geworden

 

@ElPrincipito 5-1 in een finale is ongekend. ook gezien de omstandigheden 

 

@ElMarcos het viel allemaal een beetje samen. de ellende met uiteindelijk toch een geweldige prestatie van zowel iloro als het team

 

@Isco22 Mentaal leek het dus allemaal wel goed te zitten maar in het interview werd duidelijk dat het toch allemaal niet zo vanzelf ging

 

@komodo25 Er is ooit wel eens iets soortgelijks gebeurd. niet bij een familielid van mij gelukkig maar wel bij een wedstrijd waarin ik zelf speelde. vandaar dat ik me denk ik ook makkelijk kon verplaatsen in deze gebeurtenis

 

@Marius @Vis @spaansetukker @True_Legend @T10 @Niejo101 @Vlonkie @Daniell @nasje92 @Whitewolf345 @Titan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een leuk interview! Realistische vragen en realistische antwoorden. Je geeft echt een mooi inkijkje in onze nieuwe nationale held!

Share this post


Link to post
Share on other sites

5db9a50d52cd8-iloro.png

 

Wat een zomer is het geweest. Als vriendin van is het natuurlijk ook een rollercoaster van emoties geweest. Je kind een maand moeten missen al was dat natuurlijk een wel overwogen keuze. Je vriend die een WK speelt en eerst in mijn ogen best wel veel kritiek krijgt de voorduren. Je vriend die vervolgens als het erg echt om gaat wel op staat. Mijn schoonvader die is overleden met uiteindelijk een finale voor Iloro waarvan iedereen inmiddels weet hoe die is verlopen. Nu aan de vooravond van een nieuw seizoen is het voor mij ook even tijd om terug te blikken op alles wat er is gebeurd. 

 

Om te beginnen bij het moeten missen van ons kind. Vooraf wisten we natuurlijk al dat het lang kon gaan duren en omdat die kleine van ons nog gewoon niet het besef heeft en te jong is om overal mee naartoe te nemen kwam het goed uit dat mijn ouders niet mee konden om het WK mee te maken. Het is voor mij belangrijk geweest dat het kind in goede handen was al die tijd en waar kan dat beter dan bij je eigen ouders?  Maar hoe langer zo'n toernooi duurt hoe meer je die kleine dingetjes die normaal zo vanzelfsprekend zijn gaat missen. Dat werd naarmate het toernooi vorderde ook steeds meer een dingetje voor mij al hoopte ik natuurlijk voor Iloro dat het WK zo lang mogelijk door ging.

 

In Amerika heb ik wel kunnen genieten van alles om het WK heen. Iloro zat natuurlijk in een schema van Hotel trainen hotel wedstrijd en weer opnieuw. Ik kon mijn gang gaan met zijn ouders en ook met Jamie en haar ouders. Die band die Iloro al met hun had die heb ik voor mijzelf ook zien groeien met die mensen. Jamie is nu echt een bonus zusje geworden. Als er geen wedstrijden waren konden we wat van de speelsteden zien. Uiteraard heb ik de camera er tijdens het toernooi ook bij gepakt om te kunnen vloggen. Wat het voor Iloro misschien makkelijk maakte is dat hij niet zoveel mee kreeg van alle kritiek op hem. Ja tijdens een persconferentie of interview na een wedstrijd misschien maar daarmee was het klaar. Ik kreeg alles mee en het is moeilijk om je dan in te houden als het in dit geval in mijn ogen niet terecht was.  Ik heb zo vaak op berichten willen reageren die ik op Instagram of Facebook voorbij zag komen. Hetzelfde gold eigenlijk toen Iloro wel begon te scoren en op momenten het team bij de hand nam. Dat zijn dan ook gelijk weer de moment waarop ik het meest geniet. Die 3 strafschoppen series hoop ik nooit meer mee te maken. Simpelweg omdat die spanning ondragelijk is elke keer maar weer. Ook op de tribune heb je een bepaald soort adrenaline dat door je lichaam gaat. Eerst 120 minuten lang en daarna nog strafschoppen het doet wat met je kan ik je vertellen.

 

Natuurlijk kan ik ook niet om het moment heen dat mijn schoonvader overleed. Die bewuste wedstrijd vergeet ik nooit meer. Hij was sowieso de hele wedstrijd al stiller dan normaal en dat merkte ik ook wel op. Het kwam door de spanning volgens hem. Je zoon komt niet zo vaak zo dicht bij een WK finale in de buurt waren zijn woorden. Toen er na strafschoppen werd gewonnen was iedereen uitzinnig van vreugde maar hij bleef op zijn stoel zitten met zijn hoofd in zijn handen tot tranen geroerd. 'Het is wel mijn zoon die een WK finale gaat spelen ik ben zo trots op die kleine' Het staat allemaal op camera en dat zijn de laatste beelden die er van hem zijn. Daarna lopen we eigenlijk via de trap naar boven en eenmaal boven zak hij in elkaar. Er werd gelijk actie ondernomen en voor we het wisten zaten we met de hele groep apart in een zal waar mensen aan het vechten waren voor zijn leven. Op dat moment schoot vooral Iloro door mijn hoofd. Die wist nog van niks en was ongetwijfeld feest aan het vieren. Die gedachte maakte me misselijk. Iloro had namelijk net het hoogtepunt van zijn loopbaan beleefd en zou nu de grootste klap uit zijn leven krijgen. Nog geen 2 minuten later was hij al boven en vroeg ik me af hoe hij het wist. De zorg en angst in zijn ogen geven me nu nog steeds kippenvel. Achteraf vertelde hij pas dat hij werd mee genomen met de woorden er is wat aan de hand met je familie. Ik kan me niet eens indenken hoe dat moet voelen als je word meegenomen zonder dat je precies weet wat er speelt. Daar stond hij in zijn oranje shirt. Toen hij door had dat het einde verhaal was voor zijn vader hebben mensen hem moeten ondersteunen zo hard kwam het aan. Mijn schoonmoeder was op dat moment zo sterk. Zelf zat ik te bedenken wat ik in godsnaam tegen hem moest zeggen maar zijn moeder begon eigenlijk gelijk op hem in te praten. Hij was er zelf klaar mee. 'Ik pak mijn spullen en ga met jullie mee.' Zijn moeder heeft hem er van overtuigd die finale te gaan spelen. Maar voor mij hoefde het ook niet meer. 'Luister Lies het is nou eenmaal een situatie waar we niks meer aan kunnen doen. Ik blijf bij mijn man zoals ik altijd heb gedaan. Jij moet er zijn zondag voor Iloro zoals je altijd hebt gedaan. Neem die camera ook mee en leg alles vast van die dag. Later kunnen we er dan misschien wel nog met een goed gevoel op terug kijken.' Die vrouw heeft zo veel kracht dat is niet normaal. Maar ik beloofde haar er voor haar zoon te zijn en de vlog camera ook nu weer op te pakken. Dit keer kon ik het alleen zelf niet om te filmen en heb ik het gevraagd aan de vader van Jamie. Achteraf is het nog steeds raar om te zeggen maar Terugkijkend naar die beelden is het allemaal toch ook ergens weer speciaal. Natuurlijk had ik die dag last van spanning maar ook zat er nog heel veel emotie in mijn lichaam. Ik heb wel een traantje gelaten tijdens het Wilhelmus bijvoorbeeld. En toen die strafschop. Eigenlijk weet je dat als Iloro achter die bal gaat staan het vrijwel zeker raak is. Maar ik zag ook in de aanloop naar die strafschop dat hij bang was. Uiteindelijk gaat hij achter die bal staan en schiet hij die bal er in. Dat was het moment waarop ik zag dat hij brak. Dat moment dat hij op de grond viel was voor mij het startsein om ook mijn emoties te laten gaan en vanaf dat moment stopte het eigenlijk niet meer. Die 2-0 waarop hij iets dichter bij ons komt en de trainer in de armen vliegt. De trainer die nu ook zijn trainer bij Barcelona word trouwens en daar is hij maar wat blij mee. Op dat moment wist ik al dat het WK gewonnen werd. Het laatste fluitsignaal was ook een moeilijk moment. Het liefst was ik het veld op gegaan om er gelijk voor hem te zijn om te zeggen hoe trots ik was maar vooral hoe trots zijn vader op hem was geweest. uiteindelijk duurde het even voor ik hem eindelijk vast kon pakken en toen hebben we samen kunnen huilen voor het oog van de rest van de wereld. Het maakt op dat moment niet zoveel uit wat er om je heen gebeurd eerlijk gezegd. Dat moment zou er sowieso komen of er nou gewonnen of verloren werd. Hij dacht ook nog aan Jamie en vermande zich op dat moment ook nog. Voor haar is hij echt een held. Daar vlak langs het veld werd maar weer eens duidelijk hoeveel die 2 om elkaar geven. Het was ook voor even dat Iloro zijn verdriet opzij kon zetten. Er kwam zowaar nog een lach vanaf. De knuffel en de kus die hij op haar voorhoofd gaf. Het is geen band tussen fan en speler maar die mensen zijn familie. 

 

Nu een ruime maand later zijn Jamie en haar ouder over gekomen en hebben we samen mijn / onze beelden van het WK terug gekeken. Woont mijn schoonmoeder bij ons in huis en heeft Iloro gezegd dat ik deze beelden maar gewoon online moet zetten. Het leven gaat door en we moeten verder. Maar er gaat geen dag voorbij dat we niet zullen denken aan mijn schoonvader.

 

--------------------------------

 

Weer eens een stukje door de ogen van Lisa

 

@delichris thanks is inmiddels toch wel een vast onderdeel geworden 

 

@ElMarcos in de volgende post gaan we weer verder met het voetballende gedeelte ;)

 

@Marius Het hoort er inmiddels bij in deze novelle. Nu is het dan het WK maar het is voor mij altijd een mooie gelegenheid om terug te gaan kijken op een seizoen 

 

@komodo25 thanks

 

@Tim' Ik probeer met die interviews wel  altijd een bepaalde snaar te raken waardoor je echt een beetje het gevoel krijgt van interviewer en geïnterviewde en eigenlijk zijn dat gelijk ook de moeilijkste updates

 

@StanleyW @ElPrincipito @Isco22 @Vis @spaansetukker @True_Legend @T10 @Niejo101 @Vlonkie @Daniell @nasje92 @Whitewolf345 @Titan 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mooie update van de hele zomer door de ogen van Lisa. Zeer knap gedaan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een mooie update vanuit Lisa, maar ze geeft wel een spoiler hoor omtrent de trainer.

Share this post


Link to post
Share on other sites

5db9a50d52cd8-iloro.png

 

We moeten verder. Dat is eigenlijk wat er unaniem word gezegd aan de vooravond van een nieuw seizoen. Het werd voor mij tijdens het WK al duidelijk de Koeman de nieuwe trainer van Barcelona ging worden. De club heeft mij in een aantal gesprekken gevraagd wat ik van zijn manier van werken vond en ik heb ze daarop gezegd dat zijn manier van werken zeker aan zal slaan bij de spelersgroep. Niet veel later kwam ook Koeman zelf al een informeren hoe de sfeer over het algemeen in de groep was. 1+1 is bij mij dan ook al snel 2 natuurlijk en een week na de gewonnen WK finale vlak voor ik  met mijn familie even wou ontsnappen van alle chaos is Koeman nog bij mij thuis geweest om te vertellen dat hij de nieuwe trainer van Barcelona ging worden. Ik ben oprecht blij voor hem. Het is altijd zijn droom geweest om trainer te worden van die club en nu is het voor hem ook eindelijk zo ver. Koeman is ook gelijk heel duidelijk. De Champions League moet dit jaar gewonnen worden samen met de competitie. Ook dacht hij er over na om mij de nieuwe aanvoerder van de club te maken maar ik heb hem laten weten daar op dit moment nog niet klaar voor te zijn. 

 

Goed het was dus tijd voor een nieuw seizoen. Het voelt voor mij zo goed dat mijn moeder bij ons woont. Het huis is groot genoeg dus privacy zullen we echt nog wel hebben. Maar ik zit niet met de zorg dat mijn moeder alleen in Nederland zit. We spelen die 1e competitie wedstrijd uit bij Osasuna en na 10 minuten spelen heb ik mijn 1e assist van het seizoen al te pakken. Havertz weet een steekballetje van mij af te ronden en die voorsprong is daar. 9 minuten later is ook mijn 1e treffer van het seizoen een feit. Met mijn rug naar het doel krijg ik de bal ingespeeld maar ik draai perfect open waardoor ik ook gelijk uit kan halen. ik krul de bal langs een verdediger heen en de doelman ziet de bal te laat en kan niet meer reageren. Het is dan al duidelijk dat het klaar is. Het word erg plichtmatig maar er volgt in de 2e helft nog 1 hoogtepunt als ik de bal rond de middenlijn ontvang. Ik begin aan een solo waarbij ik 3 man het bos in stuur. vervolgens sta ik ook nog oog in oog met de doelman en met een schijnschot krijg ik de doelman op de grond en nadat ik de bal onder mijn voet mee neem schuif ik deze in een leeg doel. Zelf de supporters van de tegenstander klappen hun handen stuk voor deze goal.

 

Er zijn makkelijkere wedstrijden om in een thuiswedstrijd te debuteren voor een trainer dan tegen Athletic Bilbao. Opnieuw is de 1e helft van ons heel goed en staan we binnen 10 minuten op voorsprong door een treffer van Aliaga die mijn vaste partner in de voorhoede moet gaan worden. Moriba maakt er dan ook al vrij snel met een droge afstandsknal 2-0 van en dan mag ik aanleggen voor een vrije trap. Een bal die min of meer recht voor het doel ligt en dat zijn lastige ballen om te nemen. Ik raak de bal echter perfect en via de paal is het raak. Na rust word ik na een uur spelen naar de kant gehaald en zie ik Moriba nog een wonderschone treffer maken. 4-0 het publiek is tevreden over het spel en dus kan Koeman opgelucht zijn en trots terug kijken op zijn officiële thuis debuut. 

 

Het is ook weer de tijd dat de selectie van het Nederlands Elftal bekend word gemaakt. Sinds het vertrek van Koeman heb ik me eigenlijk niet echt bezig gehouden met wie zijn opvolger is geworden. Om heel eerlijk te zeggen ben ik ook nog niet gebeld door de nieuwe bondscoach. normaal gesproken lijkt het me dat je als nieuwe bondscoach toch even wilt weten hoe het er voor staat met spelers die eventueel op het lijstje staan om geselecteerd te worden. Maar niks van dat. Geen wedstrijd bezoek geen telefoontje en uiteindelijk is het trainer Koeman die doorgeeft dat ik geselecteerd ben. Ik vraag aan hem wie de nieuwe bondscoach is en hij is enigszins verbijsterd. 'Heb je nog geen contact gehad met Erik? Ik ga er gelijk achteraan voor je maar hoe kan het dat je niet weet dat hij de nieuwe bondscoach is?' Erik denk ik dan bij mezelf dat kan er maar 1 zijn. En waarom ik het niet weet omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had. Misschien is dat de reden dat de bondscoach mij met rust heeft gelaten?

 

Voor het vertrek naar Nederland spelen we nog tegen Villarreal. Het is alweer in de openingsfase raak. Na 2 minuten spelen besluit Arana van een meter of 20 uit te halen. De bal word gestopt door de doelman maar deze kon het schot niet vast houden. Ik ben er als de kippen bij om binnen te tikken en zo staan we met 2 minuten spelen al op voorsprong. Lang weet Villarreal deze stand vast te houden door gegroepeerd te verdedigen. Pas als hun een kwartier voor tijd gaan denken aan de gelijkmaker slaan wij toe. Militao kopt dan de 2-0 binnen en in de blessuretijd mag ik aanleggen voor een strafschop en die kans laat ik mij niet ontnemen. De doelman gaat al vroeg naar een hoek en ik schiet de bal dwars door het midden binnen. We zijn lekker begonnen aan de competitie als team zijnde. Persoonlijk lijkt het ook alsof er niks aan de hand is en scoor ik er lekker op los. Echter is het wel zo dat ik veel bezig ben met een psycholoog. Ik heb het zwaarder dan ik laat merken met het verlies van mijn vader. Voetbal is daarin een enorme uitlaatklep en natuurlijk is Amore ook belangrijk in het verwerkingsproces. Ik heb iets om elke dag voor op te staan. Ik heb mensen om mij heen die ik trots moet maken. En niet in de laatste plaats is er nog iemand daarboven die op de 1e rang zit die ik wil eren met goede prestaties en prijzen.

 

-------------

 

@ElMarcos Gelukkig begint nu het voetballen weer

 

@delichris Die trainer zat er al een beetje aan te komen natuurlijk ;)

 

@ElPrincipito ik blijf het eens in de zoveel updates van een ander perspectief doen

 

@komodo25 thanks man

 

@Marius @Tim' @StanleyW @Isco22 @Vis @spaansetukker @True_Legend @T10 @Niejo101 @Vlonkie @Daniell @nasje92 @Whitewolf345 @Titan

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Na een roerige periode begint Iloro heerlijk aan het seizoen. Dat Erik niet belt is natuurlijk vreemd, benieuwd of het nog een staartje krijgt ;) 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...