Jump to content

germandutch

Leden
  • Content Count

    912
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

2 Neutral

About germandutch

  • Rank
    Coach
  • Birthday 01/01/1

Personal Information

  • Woonplaats
    Tilburg
  • Favoriete Club
    Bayern München, FC Köln, Feyenoord

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund Toen ik vanmorgen opstond had ik niet alleen last van ernstige hoofdpijn, maar ook van evenwichtsstoornissen. Vreemd was dat ik niet te snel of te abrupt was opgestaan of te wel uit mijn bed was gesprongen, nee in tegendeel. Ik was rustig haast sloom als een ouwe vent uit mijn bed gekomen en toch werd ik plots draaiduizelig en lag plots naast mijn bed op de grond. Blijkbaar had ik meer last van stress en of overspannenheid dan goed voor me was. De gedachte, dat we nog slechts 3 wedstrijden moesten spelen tot einde seizoen, hielp me overeind. Na enkele minuten op de bedrand te hebben gezeten was ik in staat om de badkamer op te zoeken. Op de club was het weer hetzelfde liedje: een kort bezoek bij de clubarts en nadien een intense massage. Tijdens de training ging het steeds beter en tegen de middag voelde ik me weer als vanouds. De fysio was van mening dat alles te maken had met het feit dat dit mijn eerste seizoen was en ik eerst nog moest wennen aan de enorme druk die op mijn schouders terecht was gekomen. Het zou kunnen. Nog even dan pak ik een maand vakantie. Wat heb ik aan al deze gegevens? De competitie is nog niet afgelopen, we moeten nog een wedstrijd spelen. De jonkies waren ons een prijs/beker voor. Tot nu toe hadden wij alleen maar het kampioenschap te pakken. Enkele dagen later, op zaterdag 18 mei vertrokken we s morgens per bus naar Mönchengladbach voor onze laatste competitiewedstrijd tegen Borussia Mönchengladbach of te wel Die Fohlen. Als de geschiedenis klopte dan was Hennes Weisweiler, ooit trainer van Borussia, met een piepjong elftal uiterst succesvol in de Bundesliga geweest. Vandaar de bijnaam Die Fohlen of Fohlenelf. Maar ik hoor nooit iemand zeggen dat Dortmund ook een feitelijk piepjong elftal heeft. Liefst 7 spelers in de selectie zijn onder de 21 jaar, waarvan er 4 vaste basisspelers zijn. Zo geweldig is dat heden ten dage niet meer. De spelers presteren al op zeer jonge leeftijd. Het Borussia Park was volledig uitverkocht en 54.010 toeschouwers zaten op ons te wachten. Het was nat rotweer en Dieter Hecking wilde ons in een 4-1-2-3 VM Breed formatie van een mogelijke overwinning afhouden. Wij kozen voor een 4-1-3-2 aanvallende variante met als doelstelling: punten binnenhalen en blessures voorkomen. Scheids was ene Daniel Siebert, geen kaartentrekker maar toch iemand die vaak een voorkeur toont voor de thuisploeg. Vanaf de aftrap maakten we duidelijk dat wij de dominerende partij waren en zetten de Fohlen achterin vast. In de 8ste minuut schoot Alcacer een bal keihard op doel. Elvedi wilde het schot blokken maar de keihard geschoten bal ketste van zijn rug af en caramboleerde in het doel. 0 : 1 – jammer voor Alcacer werd het als eigen doelpunt Elvedi aangerekend. 6 minuten later gaf MR Pulisic een perfecte pass op de naar binnenkomende Bruun Larsen, die de bal onhoudbaar binnenschoot. 0 : 2 en collega Hecking liep wild gesticulerend in zijn vak heen en weer. Behalve spits Plea moest iedereen verdedigend werk opknappen en achterin de boel dichttimmeren. Het lukte Mönchengladbach tot de 41ste minuut verdere doelpunten van ons te voorkomen, maar toen was het wederom Pulisic die een perfecte voorzet afleverde richting Alcacer. Onze Spaanse huurspits kopte de bal feilloos in het doel. 0 : 3 en dat was ook de ruststand. In de tweede helft zakten we ietwat in, namen gas terug en wilden de wedstrijd rustig uitspelen. De concentratie vervlakte en de Fohlen begonnen te counteren. In de 56ste minuut lukte het hun spits Plea de Anschlusstreffer per kop te maken. Keeper Hitz stond erbij en keek ernaar. Volgens mij had hij de kopbal kunnen hebben, maar deed niets. Verder gebeurde er weinig. Beide Borussia’s namen blijkbaar genoegen met de uitslag en wilden de match alleen nog maar uitspelen. In de 83ste minuut wisselde ik de MoM Pulisic en ook Bruun Larsen, om Philipp en Götze nog wat minuten te gunnen. Guerreiro haalde ik in de 90ste minuut eraf, want die was kapot, en Schmelzer speelde de wedstrijd uit. Geen hoogstaande partij maar wij hadden net genoeg gedaan om de punten binnen te halen.
  2. [FM19/LLM] Guernsey FC Waarom ik de volgende dag weer richting Foote Lane fietste, weet ik echt niet. Misschien om totale verveling te voorkomen? Maar hoe dan ook, plots stond ik er. Te midden van een aantal fanatieke supporters, hoofdzakelijk wat bejaarden maar ook een aantal jongeren, blijkbaar werkeloze jongeren net als ik. En omdat ik mijn bakkes niet kon houden kreeg ik het gelijk aan de stok met iedereen. Door de krantenartikelen van weleer, het interview met ene Matthew Le Tissier en n.a.v. de berichten over de Muratti Vase was mijn nieuwsgierigheid gewekt en moest ik hoe dan ook nogmaals hier gaan kijken. Kijken of er nieuwe ontwikkelingen waren en even serieus kijken wat die gasten ervan bakten. Nou het was nog steeds niet veel. Zoals het een echte Hollander betaamd maakte ook ik wat kritische opmerkingen en liet me meeslepen door de fanatieke toeschouwers. En ja hoor, ik was en werd gelijk de boeman. Het hele zooitje stond gelijk op zijn achterpoten. De plotselinge verwensingen aan mijn adres waren niet mis. Vooral de ouderen konden zich niet beheersen. Ze scholden mij voor alles en nog wat uit. O.a. hoorde ik Jerry, Kraut, Heini, Fritz en minder leuke opmerkingen. Blijkbaar hielden ze mij voor een Duitse toerist. Wisten zij veel. Toerist was ik wel, maar een echte Duitser niet, nou ja, een beetje Duits wel. Nederlandse moeder, Duitse vader, geboren in Goirle en op weg naar mijn eerste ruzie hier. Zeg maar een slimme kaaskop met een grote Duitse bek maar wel 187 cm en 86,6 kg schoon aan de haak. Ondanks het feit dat ik me zelf als een computernerd omschreef, was ik niet bang uitgevallen en wist wel raad met schreeuwlelijkerds. Net toen wat bejaarden handtastelijk wilden worden dook ineens een slanke man, netjes in het pak, naast me op en kalmeerde de opgewonden fans. Nadat ik de situatie uiteengezet had, excuseerde hij zich voor het gedrag van de fans en trakteerde me in hun clubkantine op een kop koffie. We raakten in gesprek en ik vertelde terloops dat ik tot een voetbalfamilie uit Tilburg behoorde en om die redenen opmerkingen over de training had gemaakt. De man in het pak bleek Matthew Le Tissier te zijn. De voorzitter van voetbalclub Guernsey FC, bijnaam The Green Lyons. Momenteel spelend in de Isthmian League South East Division. Mister Le Tissier vertelde me, dat zijn club in zwaar weer bivakkeerde en dat ze enkele dagen geleden totaal onverwacht de halve technische staf dus manager, hoofd scouting, de scouts, alsook hoofd jeugdopleiding en wat trainers waren kwijtgeraakt, die allen met de zuiderzon vertrokken. Reden voor het plotselinge vertrek van deze heren waren de slechte resultaten, onderlinge meningsverschillen, een groot financieel tekort en dreigende degradatie. Tja, het klonk niet al te best, maar wat moet ik met deze info? Niets toch. Het was jammer voor Mr. Le Tissier, de club, de fans en wat weet ik wie nog, maar eerlijk gezegd kon het mij niets schelen. Ik heb niets met voetbal of beter gezegd: bijna niets en al zeer zeker niet met Guernsey FC. Wij kletsten nog wat, hij trakteerde me nog op een tweede kop koffie en ons gesprek ging plots over mij. De reden van mijn komst, mijn verblijf hier, mijn familie in Tilburg en uiteindelijk tutoyeren wij elkaar. Ik mocht hem Matthew noemen en hij mij Hans. Na de derde kop koffie vond ik het welletjes. Bedankte hem voor de traktaties en maakte mij per fiets op de terugweg naar mijn hotel.
  3. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund We hebben toch gewonnen, dus waar maken we ons druk over? Ok, ik ben het met Pablo eens, dat het een zuiver doelpunt was, maar so what? Als ik nu weer tegen de scheids inga, heb ik straks wederom een boete aan mijn kont hangen en ik sta er al slecht op bij de DFB. Hoe goed onze resultaten ook zijn. Dat heb ik Pablo ook duidelijk gemaakt. Je moet niet altijd proberen je gelijk te halen, ook al heb je gelijk. Je schiet er niets mee op. Het is leuk voor onze vier jongens maar het Elftal van de week stelt niet veel voor. De keuze die gemaakt wordt is m.i. natte vingerwerk van enkele journalisten. Goed voor de statistiek maar verder ook niets. Het enige wat telt is het kampioenschap en de bekers. En natuurlijk het feit, tenminste voor de echte Borussia diehards, dat wij alle records van Bayern München verpletteren. Op woensdag, 15 mei om 20.30 uur, spelen wij onze laatste thuiswedstrijd tegen VFL Wolfsburg, die Wölfe. Feitelijk wilde ik de tweede garnituur aan het werk zien, maar kon ik dat maken? Nee toch! Onze 55.500 seizoenkaarthouders zouden me dat niet in dank afnemen. Dus niet doen. Ik stel gewoon het beste team op. Klaar uit. Het enige vervelende was de scheids. De DFB had Bastian Dankert genomineerd, volgens mij expres en uit rancune. Deze flierefluiter had ons op 9 maart thuis tegen VFB Stuttgart giga genaaid en dat ben ik niet vergeten. Enfin, Bruno Labbadia stuurde die Wölfe in een 4-1-4-1 opstelling het veld op met een duidelijke defensieve instelling. Waarschijnlijk hoopte hij ons met counters pijn te kunnen doen. Ik stuurde mijn jongens in de gebruikelijk 4-1-3-2 formatie het veld in met aanvallende intenties maar op een gecontroleerde basis. Hoe dan ook moesten we blessures zien te voorkomen. Of die het nou expres doet of alleen maar wil laten zien dat hij de baas is, begon Dankert mij al gelijk weer te irriteren. Na de aftrap liep hij gelijk op MC Weigl toe en gaf hem de gele kaart en een donderspeech. Waarvoor? Ik weet het niet en achteraf hoorde ik van Weigl dat hij ook niet snapte waarom hij onmiddellijk een kaart kreeg want hij had nog geen bal geraakt. Omdat wij het rustig aan lieten gaan werd het toch wel een saaie wedstrijd zonder echte hoogtepunten in het eerste halfuur. Ik dacht al dat onze GELBE WAND een snipperdag had genomen, want ik hoorde ze niet. Tot de 36ste minuut, toen kwam er leven in de brouwerij en gaf Bruun Larsen een perfecte keiharde voorzet die door de naar binnenkomende Isak in het doel werd gepunterd. 1 : 0 en de GELBE WAND explodeerde en raakte haast uit de voegen. 5 minuten later werd het even muisstil, want Witsel stortte neer en werd met een verstuikte enkel van het veld gedragen. De scheids floot niet voor een overtreding ofschoon Camacho Witsel had neergelegd. De scheids had niets gezien en deed het af met een blessure tijdens een sprintje. Mijn bedoeling was om Weigl na de rust te vervangen door Delaney, maar aangezien Delaney de enige MC was die op de bank zat, moest ik hem nu brengen voor Witsel. Twee minuten later was het juist wissel Delaney, die een steekpass van Isak snoeihard in het doel schoot. 2 : 0 en zo zie ik het graag. In de 48ste en laatste minuut van de eerste helft zorgde spits Alcacer ervoor, dat onze GELBE WAND niet tot rust kwam. Hij nam een voorzet van Wolf op zijn slof en schoot de bal loepzuiver in de linker driehoek. 3 : 0 en de wedstrijd was gespeeld. De scheids floot voor rust en Bruno Labbadia liep met een verbeten gezicht richting kleedkamer. De play-offs konden ze vergeten, mits ze überhaupt daarvoor in aanmerking zouden komen. De tweede helft werd nog saaier dan saai. Het begon steeds meer op zomeravondvoetbal te lijken. Rustig heen een weer geschuif met de bal. Driekwart veld was van ons en pas vlak voor de 16 probeerde Wolfsburg ons tegen te houden. In de 62ste minuut haalde in MR Wolf eraf, die al niet okselfris aan de wedstrijd was begonnen, en bracht Pulisic. Pas 21 minuten later lukte het ons weer de achterhoede van Wolfsburg te verschalken. Bruun Larsen gaf een perfecte voorzet op Isak en schoot de bal onhoudbaar binnen. 4 : 0 en de GELBE WAND werd eventjes weer wakker. In de 87ste minuut begon Pulisic na een duel met Arnold te strompelen en Arnold kreeg de gele kaart. Twee minuten later haalde ik Hakimi van het veld, die volledig op was en liet Toljan nog wat minuten maken. De scheids floot af en ondanks de toch wel saaie wedstrijd explodeerde de GELBE WAND nog een keer en iedereen was tevreden.
  4. [FM19/LLM] Guernsey FC Oh ja, natuurlijk. Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Hans Müller jr., 22jr en telg uit een heuse voetbalfamilie. Mijn moeder, vader en mijn broer Mark John hebben allen op hoog niveau gevoetbald. Iedereen roept mij ‘Hansie’ en ik ben nooit verder gekomen dan de C-pupillen. Toen had ik er geen zin meer in. Weliswaar had ik tot mijn 13de gevoetbald, maar dat was het dan ook. Speltechnisch en tactisch vond ik toen van mezelf dat ik het ver had kunnen schoppen, maar mijn trainers, medespelers, ouders en broer vonden me te traag en te lui. Ik vond dat ik het spelletje zag en voelde mij een slimme ‘uit-stand-voetballer’ die de bal het werk liet doen. Mijn trainers wilden daarentegen loopwerk zien en daar had ik geen zin in. Gelukkig ontdekte ik de Football Managersserie op PC en dat was voor mij voetbal voldoende. Geen scheldende familieleden meer langs de lijn. Dat getreiter van mijn broer ‘Hansie Hansie kan er geen kloten van’ en die vervelende opmerking van mijn vader ‘mijn zoon kan alleen maar brood tot stront verwerken’ hing me ook de keel uit. Die heb ik sindsdien ook niet meer gehoord. Op de PC was ik de supercoach en dat was voor mij voldoende. Maar let wel: ik was en ben geen echt fanatieke gamer. Momenteel speel ik alleen FM19 in mijn vrije tijd en als ik me verveel. Niet omdat ik een matige speler ben, maar omdat er zoveel belangrijkere dingen in het leven zijn dan gamen alleen. En nu zat ik dus hier, had last van verveling en dacht alleen nog maar: als god je niet mag stuurt ‘ie je naar Guernsey. Ik ben niemand die urenlang in een museum of kasteel rondhangt, wat dat betreft kun je me een cultuurbarbaar noemen. Enfin, ik had alle bezienswaardigheden inmiddels, vluchtig of niet, gezien en de verveling werd steeds erger. In de avonduren viel het mee, omdat ik TV op mijn kamer had en Wifi, waardoor ik FM19 op mijn laptop kon spelen, maar dan overdag. Ik was niet hier om de hele dag op mijn laptop te spelen, want daar was deze voor mij toch wel dure reis totaal niet voor bedoeld. Uit pure verveling begon ik alles te lezen wat ik in mijn handen kon krijgen. O.a. kwam ik in een oud lokaal tijdschrift een artikel tegen over het voetbal en over de bekendste inwoner van dit eiland en wel de voetballer Matthew Le Tissier (geboren op Guernsey). Ondanks deze goede voetballer, is het niveau op het Kanaaleiland niet echt hoog. Iedereen die een beetje kan voetballen, vertrekt naar het vasteland. Vaak naar de clubs aan de kust. Dat verklaarde ook gelijk waarom die gasten op het trainingsveld zo belabberd bezig waren. Blijkbaar kwam iedereen die voetbalschoenen aankon en zijn veters kon strijken in de selectie van Guernsey FC. Te zot om waar te zijn. En dan heb je nog zoiets als de Muratti Vase, de hoogmis van het voetbal op de Kanaaleilanden. Het heilige woord is eruit: The Muratti Vase. Dat is een jaarlijks toernooi tussen drie van de eilanden: Guernsey, Jersey en Alderney. Dat laatste, veruit kleinste eiland, doet eigenlijk voor spek en bonen mee, want slechts eenmaal wonnen zij de trofee in 95 edities. Sterker nog, sinds 1938 speelde Alderney nooit in de finale. Guernsey won 42 keer en Jersey 51 maal. Eenmaal eindigde het onbeslist en deelden de twee eilanden de beker. The Muratti Vase wordt om het jaar op Guernsey en Jersey gespeeld. Het is een populair evenement en zorgt voor toeschouwersaantal van in de duizenden. Afgelopen jaar kwamen er bijvoorbeeld 3500 op de wedstrijd af, ongekend voor voetbal op de eilanden. De wedstrijden om de Muratti Vase draaien niet alleen om voetbal, maar zorgen voor een hoop chauvinisme op de eilanden. Ieder eiland heeft zijn eigen kleuren en bijnaam. Zo speelt Jersey in het roodwit en worden ze Les Crapauds (de padden) genoemd. Guernsey speelt in het groenwit en dat zijn Les Ânes (de ezels). Tenslotte heb je Alderney dat in het blauwwit speelt en naar de bijnaam Les Lapins (de konijnen) luistert. De halve finale, die altijd tussen Alderney en de verliezende finalist van het jaar ervoor is, wordt de laatste jaren in maart gespeeld, terwijl de grote finale (waar de winnaar van de halve finale altijd thuis speelt) aan het eind van het voetbalseizoen in mei is. Wordt het gelijk, dan volgt er een replay op het andere eiland. De beker is op dit moment in handen van Jersey, dat na pingels Guernsey versloeg. Volgens de journalist en schrijver van dit artikel sprak hij o.a. met Mark Le Tissier (inderdaad de broer van Matt en bestuurslid van de club) over Guernsey FC en de filosofie achter deze club. Iedereen die wil en ietwat kan voetballen, kan een kans krijgen bij Guernsey FC. We proberen zoveel mogelijk spelers de kans te geven om te proeven aan voetbal op goed niveau en het kan goed dat we meer dan veertig spelers gaan gebruiken komend seizoen. Het idee erachter is dat de spelers niet perse naar het vasteland hoeven te vertrekken, om toch op enig niveau te spelen. We zijn dus ook zeker niet van plan om spelers uit Engeland of Frankrijk aan te trekken om snel te promoveren. Guernsey is de club van het eiland, voor het eiland. De lokale media is ook ontzettend enthousiast en zowel de krant, radio als tv willen ons komend jaar intensief gaan volgen. Een club voor en van Guernsey, dat is het hele idee achter deze club.” Op de vraag van de journalist: Zijn er eigenlijk plannen om de club van alle Kanaaleilanden te worden en ook daar vandaan fans en spelers aan te trekken? Zei Mark Le Tissier het volgende: “Nee, dat is niet ons plan. We gaan dan ook geen spelers van Jersey halen en ik verwacht niet dat er mensen vanuit Jersey naar Guernsey komen om te komen kijken. We spelen al sinds 1905 voor de Muratti Vase tegen elkaar en zelfs mensen die niets om voetbal geven, kijken daar naar uit. De rivaliteit tussen onze beide eilanden is al heel oud en daarom willen we echt de club van het eiland Guernsey blijven. Vandaar ook ons groenwitte logo met de leeuw erop. Onze bijnaam is dan wel de ezels, maar op de coats of arms van Guernsey staan drie leeuwen afgebeeld. Vandaar dat we daarvoor hebben gekozen. We wilden perse zoveel mogelijk kenmerken van het eiland om onze club zo Guernseyachtig te maken.” Volgens de journalist is het niveau van de stadions en leagues op die eilanden is bedroevend slecht, het “nationale stadion” van Guernsey zou in België of Nederland nog afgekeurd worden voor de 4e divisie; de enige manier om het voetbal naar een ietwat acceptabel niveau op te krikken is dat Guernsey en of Jersey in de leagues van het vasteland beter presteren. Guernsey FC speelt momenteel in de Isthmian League Division One South, level 8 of the English football pyramid. Zolang men vastzit in die eilanden hun eigen liga’s zal het altijd een soort pub league blijven. Guernsey FC is hopelijk de katalysator die het voor clubs uit Man, andere Kanaaleilanden en de Schotse eilanden mogelijk maakt om ook toe te treden tot de “mainland leagues”. Het zou het niveau van de eilandploegen zeker ten goede komen simpelweg omdat publieke belastinstelling zou toenemen en dan zijn betere stadions en betere omkadering een logische volgende stap. Wat ik vreemd vond was het feit dat ik geen enkel artikel over voetbalclubs op Jersey en Alderney kon vinden. Alleen in combinatie met de Muratti Vase. Dus het zullen wel pure pub league clubs zijn.
  5. [FM19/LLM] Guernsey FC Hoewel ik in eerste instantie van de eilanden toch wel behoorlijk onder de indruk was, werd dat snel minder. Een ander fenomeen stak zijn kop op. Boring, boring ………. Na slechts een weekje had ik alles al gezien en begon ik me stierlijk te vervelen. Van nature ben ik geen kroegenloper en zuiplap en dus bracht ik slechts een vluchtig bezoekje aan de plaatselijke pubs en bars. Wat me wel opviel was dat in alle pubs, bars en restaurants hoofdzakelijk over voetbal werd gesproken. Haast iedereen had het alleen maar over het wel en wee van Guernsey FC. De plaatselijke trots. Ok, ik had als jongen op school en bij RKTVV tot en met de C gevoetbald, maar dat was het dan ook. Toen ontdekte ik de spelcomputer, de gamewereld en later het vrouwelijke geslacht en weg was mijn interesse in voetbal. Misschien had mijn desinteresse ook te maken met het feit dat onze familie een voetbalfamilie is. Vader en ook moeder hebben op hoog niveau gevoetbald en mijn broer is trainer, dat wil zeggen Mark John heeft al heel wat amateurclubs versleten en is inmiddels in het bezit van alle noodzakelijke diploma’s. Ik was altijd het ‘kleintje’ dat er niets van kon en daarom heb ik me ertegen verzet. Voetbal is en blijft voor mij een bijzaak en ik laat mijn leven niet door een bal bepalen. Verre reizen en vreemde culturen werden een trekpleister en ik studeerde en werd exportmanager in de metaalindustrie. Voetballen deed ik nooit meer, wel op TV kijken. Foxsports Eredivisie en Duitse en Engelse wedstrijden maar meer ook niet. Om nu hier een wedstrijd van Guernsey FC te gaan kijken, daar voelde ik ondanks verveling dus weinig voor en zeer zeker wilde ik mijn duurbetaalde vakantietijd niet met derderangs voetbal verpesten. Dus huurde ik een fiets en begon het hele eiland af te fietsen. Sportief, gezond, goed voor mijn lijf en voor mijn chaotisch brein dat tijdens het fietsen tot rust kon komen. Dacht ik. Fietsen kan leuk zijn maar op een gegeven moment had ik het wel gehad. Je trapt je een beroerte en waarvoor? Behalve mij scheen het halve eiland dagelijks op de fiets te klimmen en telkens als zo een groepje je passeert, willen ze nog de wielrenners uithangen ook en je laten zien dat ze het beter kunnen. Nou van mij mag het. Ik had er geen zin meer in. Dorst had ik en niet zo een beetje ook. Maar niet op water, nee ik had trek in een koud pilsje. Volgens mijn stadkaart fietste ik op dit moment op de Foot’s Lane, vlak in de buurt van café White Hart in The Pollet. Nou ja, vlak bij. Zeg maar een kilometer of 3 van verwijderd. Rechter hand dook het terrein van Guernsey FC op. Ik zag een trainingsveld, trainende spelers en een hoop publiek, die zich met alles en nog wat bemoeiden. Nieuwsgierig geworden stapte ik af en zette mijn fiets aan de kant, nadat ik het op slot had gezet. Het was inderdaad de trainingsaccommodatie van een heuse voetbalclub genaamd Guernsey FC, dus van de club waar ze het overal over hadden. Op het veld, dat over een goed uitziende grasmat beschikte waar menig eredivisieclubje in Nederland jaloers op zou zijn geweest, lummelden een aantal spelers rond in groene trainingspakken. Lummelden was de juiste uitdrukking want serieus trainen kon je dat niet noemen. Het aanwezige publiek, niet alleen bejaarde mannen maar ook een hoop jongeren en zelfs scholieren, bemoeiden zich er daadwerkelijk mee en hadden op en aanmerkingen op alles wat op het veld gebeurde. Blijkbaar was het een deel van de lokale bevolking en was dit hun tijdvermaak. Een klein kwartier heb ik het hele gebeuren zwijgend gadegeslagen. Waarom ik even moest kijken weet ik ook niet. De mensen langs de kant, oud of jong, waren bijzonder kritisch en hadden op elke oefening wat gepeperde opmerkingen. Gelijk hadden ze, want die gasten op het veld bakten er niets van. Het was niet veel. Eigenlijk was het belabberd slecht. Een training niet om aan te zien. Thuis zou mijn broer zich kapot lachen en er huilend vandoor gaan. En dit waren nog volwassen kerels ook, die wat oefeningen deden waar een paard de hik van kreeg. Ik klom weer op mijn fiets en zorgde ervoor, dat ik zo snel mogelijk naar de pub kwam, voordat ik uitdroogde.
  6. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund Terwijl de spelers, staf en de directie er in de hotelbar er een lange feestnacht van maakten, mocht ik op advies en voorspraak van onze clubarts al na een half uur het feest verlaten en trok me terug op mijn hotelkamer. Ik voelde me totaal niet lekker, zag eruit als een witte spook en binnen 10 minuten lag ik in bed. De volgende ochtend voelde ik me totaal niet beter en al tijdens het gezamenlijke ontbijt had onze clubarts al zijn diagnose over mij paraat. Volgens hem was ik rijp voor een minimaal 4 weken durende vakantie, want ik had last van overspannenheid, was stressgevoelig en op weg naar een burn-out. Mijn eerste, weliswaar ontzettend succesvolle seizoen, ging niet in mijn koude kleren zitten en vergde blijkbaar fysiek meer van me dan goed voor me was. Thomas was akkoord om mij na het ontbijt nog snel een intensieve massage te geven, alvorens we naar Dortmund terugvlogen. Op de retourvlucht naar Dortmund was plots iedereen om mijn gezondheid bezorgd. Zorc vond het best als ik de 3 laatste competitiewedstrijden door de assistent liet doen, mits ik in de twee nog volgende finales er maar stond. Maar ook al voelde ik me als een uitgeperste drol, ik was de manager en ik was verantwoordelijk voor het doen en laten van de selectie en alleen al uit plichtsbesef hoor ik de wedstrijden te doen. Ik ben verdorie een vent van 28 jaar en volledig gezond, dus waar hebben we het over? Vanzelfsprekend maak ik het seizoen af, dan even een maand op vakantie en in juli pak ik het weer op. Dit seizoen is mijn grote kans op een internationale doorbraak en dat laat ik met niet door wat kleine ongemakken verpesten. Op zaterdag, 11 mei om 15.30 uur, spelen we thuis tegen de reeds vaststaande degradatiekandidaat Fortuna Düsseldorf of te wel Die Fortuna. Tot mijn absolute verbazing kregen we nu wel een topscheidsrechter en wel Felix Brych en hetgeen mij eveneens verbaasde was dat ons stadion volledig uitverkocht was. Maar liefst 81.359 toeschouwers wilden deze wedstrijd om de keizers baard zien. Ons uitgangspunt was deze keer geen Vollgas Hau-Ruck-Fussball maar gewoon 4-4-2 met gecontroleerde aanvallende intenties en het team van Friedhelm Funkel wilde ons in een 5-3-2 formatie tegenhouden en dat bij mooi zonnig weer. Zoals verwacht beperkte zich Düsseldorf volledig op het verdedigen van de NUL en plaatste 2 bussen voor de 16. Al bij onze eerste corner botsten Zimmermann van Fortuna en Diallo. Brych koos voor een wijze oplossing en gaf beide spelers de gele kaart en een preek. In de 32ste minuut haalde Pulisic de achterlijn en gaf een scherpe voorzet, die door de binnenstormende Alcacer volley werd genomen en onhoudbaar in het doel werd geschoten. Om eerlijk te zijn, dit was de enig noemenswaardige actie onzerzijds in de eerste helft. We controleerden weliswaar de wedstrijd en bleven aanvallen maar dat was het dan ook. 1 : 0 werd de ruststand en de GELBE WAND leek voorlopig in slaap te zijn gevallen. De tweede helft begon zo als de 1e eindigde. Wij controleerden, domineerden en bleven aanvallen en Fortuna verdedigde. MR Wolf was met lichte hamstringproblemen in de kleedkamer gebleven en Philipp mocht hem vervangen. Dat wil zeggen ML Pulisic werd weer MR en Philipp werd ML. In de 64ste minuut kreeg rechtsback Zimmer de gele kaart wegens een ongeoorloofde tackle op Diallo en alvorens Diallo wraak kon nemen, wisselde ik hem in de 67ste minuut. Toprak nam diens plaats over. Bij een corner onzerzijds nam verdediger Hoffmann onze spits Isak in de Wörns-greep en trok hem naar de grond. Brych wees onmiddellijk naar de penaltystip. Alcacer legde de bal klaar, nam en korte aanloop en schoot hem loepzuiver in het doel. 2 : 0 en wij waren eindelijk op de goede weg. Mijn jongens roken bloed en het gas ging erop. Twee minuten later zette Witsel met een magnifieke steekpass MR Pulisic alleen voor de keeper en Pulisic tikte de bal in het doel. 3 : 0 en het begon eindelijk erop te lijken. Weer 5 minuten later, in de 79ste minuut, was het ML Philipp die een voorzet perfect op het hoofd van Alcacer plaatste, die deze beheerst inkopte. 4 : 0 en de hattrick van Alcacer was een feit. Nadien gebeurde niets meer. Nou ja, niets meer! Brych keurde een zuiver doelpunt van Alcacer in de 84ste minuut af omdat hij een vermeende overtreding had gezien. Maar ja, echt druk kon ik me er niet om maken, mijn spelers en de staf ook niet. Fortuna kon niet en wij wilden niet meer. 4 : 0 was en bleef de eindstand en de GELBE WAND had zich tijdens de wedstrijd behoorlijk rustig gedragen, ofschoon onze fans met een tevreden gevoel het stadion verlieten. Het team van Funkel had gespeeld als dat wat ze waren, een gedegradeerde club. Blijkbaar konden ze het niet meer opbrengen om tot het uiterste te gaan. Voor hun was de competitie al voorbij.
  7. [FM19/LLM] Guernsey FC Toen ik thuiskwam keek mijn moeder me vragend aan. “En, waar gaat je reis heen? Thailand? Curaçao? Aruba?” Nou oorspronkelijk was ik van plan mijn maatschappelijke mislukking voorlopig in een tropisch oord met veel drank en zon tijdelijk te begraven. Vanmorgen had ik namelijk mijn ontslag gehad omdat mijn werkgever failliet was. Dus kon ik mijn carrière als Exportmanager voorlopig vergeten. Op advies van mijn moeder had ik het reisbureau op het Wagnerplein bezocht en door een praatje met een reisagente aldaar en het zien van een folder geen boeking naar een tropisch oord verricht. In plaats van een reis naar een tropisch paradijs te boeken had ik wat documentatiemateriaal van de kanaaleilanden meegenomen en beloofd later terug te komen en definitief te boeken. Waarom ik plots geïnteresseerd was in de kanaaleilanden mocht Joost weten. Misschien kwam het door het verhaal wat erbij hoorde, want dat had wel iets en trok me wel. Volgens de folder, de documentatie en Wikipedia werd het volgende beeld van de kanaaleilanden geschetst: Het blijft iets vreemds dat de Kanaaleilanden bij Engeland horen als je de ligging bekijkt. De eilanden liggen vlak voor de kust bij Frankrijk. Toch horen ze al lang bij Engeland, hoewel de kanaaleilanders zeggen dat Engeland juist bij de Kanaaleilanden hoort. Daar zit op zich wel wat in, want het is een overblijfsel van het oude Hertogdom Normandië (waartoe ook de Kanaaleilanden behoorden). De hertog daarvan, Willem de Veroveraar, viel in 1066 Engeland aan en veroverde het land. Sindsdien hoort Engeland bij de eilandengroep, hoewel zowel de Fransen (een aantal jaar) als de Duitsers (enige Britse grondgebied dat door de Duitsers bezet is geweest) ze een tijdje hebben veroverd. Ze horen overigens niet bij de UK, maar zijn van de Britse Kroon. Ook zijn ze geen lid van de EU. De Kanaaleilanden zijn Jersey (92000 inwoners), Guernsey (65000 inwoners), Alderney (2400 inwoners), Sark (600 inwoners) en Herm (60 inwoners). Dat kleine laatste eiland heeft als bijzonderheid dat zowel auto’s als fietsen er verboden zijn. Het opvallende aan de eilanden is dat er tot einde 19de eeuw vooral Frans/Normandisch werd gesproken. Je ziet dat terug in veel plaats- en achternamen. Pas nadat het financieel erg gunstig werd om jezelf er te vestigen, trokken er veel Engelsen van het vasteland naartoe en nu spreekt eigenlijk iedereen er Engels. De trots van de eilanden is Victor Hugo die eerst op Jersey woonde in belangschap en later op Guernsey zijn bekendste werk “Les Misérables” schreef. De laatste update van Guernsey: De hoofdstad van Guernsey is Saint Peter Port. Het eiland is slechts 65 km² groot met 50 km aan kustlijn en heeft 62.723 inwoners. Qua oppervlakte is het land 639x kleiner dan Nederland. Herm is het kleinste eiland voor de Franse kust van Normandië. Het behoort tot het autonome baljuwschap van Guernsey. Herm is het kleinste Kanaaleiland dat vrij te bezoeken is. Net als op het buureiland Sark is er geen gemotoriseerd vervoer, verder wijkt het af doordat ook fietsen hier zijn verboden. Alleen al door dit verhaal was ik geïnteresseerd. Het waren dan wel geen tropische eilanden maar er was strand, zon (max. 19 gr) veel, heel veel pubs, bars en dus drank. Bovendien hoefde ik over wel of niet Brexit geen zorgen te maken want ze waren geen lid van de EU. Het was eens iets anders dan de gebruikelijke tropische vakantieoorden en ongetwijfeld kon ik daar even mijn teleurstelling over het ontslag vergeten. Dus wat let me? Mijn besluit stond snel vast. 4 weken naar het eiland Guernsey als basis, met bezoeken aan de andere eilanden en lekker niets doen, totdat mijn voorlopige carrièrekater is gedaald en ik weer energie voor nieuwe daden heb opgedaan. Dus terug naar het reisbureau en de reis geboekt. Uiteraard koos ik voor de goedkoopste vlucht en een verblijf in het Marton Guest House. 1 persoons kamer met ontbijt, zogenaamd 3 sterren en proper. Vertrek binnen 3 dagen en behalve ma, pa en mijn broer Mark John bracht ik niemand op de hoogte om het gebruikelijke gezeur voor te zijn. Jammer was alleen, dat mijn vriendin Thea onze verkering verleden week al had uitgemaakt. Haar steun had ik nu goed kunnen gebruiken. Aan de andere kant, een zeurpit minder. Bovendien ze wist toch altijd alles beter en daar had ik sowieso geen zin meer in. Voorts was ze alleen maar geïnteresseerd in Huisje-boompje-beestje en daar was ik gewoon nog niet aan toe, vandaar dat onze wegen scheiden. Achteraf misschien wel jammer, maar aan de andere kant moet ik mijn broer gelijk geven die altijd roept: meiden – er is geen handvol maar een landvol. Wat dat betreft heeft hij gewoon gelijk. Binden kan ik me altijd nog. Alhoewel, ik ben nu werkeloos en heb totaal niets te bieden. Dus waar praat ik over? Bovendien zat ik goed. Ik woonde nog steeds thuis en er werd goed voor me gezorgd. Wat wil je meer. Zoals altijd zette ik gewoon door en vertrok naar de kanaaleilanden om het mogelijke gezeur voor te zijn, mijn zielsrust terug te vinden en er eens goed over na te denken wat ik nou eigenlijk wil en welke kant ik op wil.
  8. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund Ze moeten mij onmiddellijk naar de wedstrijd niets vragen, zeker niet als ik me tijdens de wedstrijd over iets kwaad heb gemaakt. Ik vrees dat ik met mijn uitspraak de DFB weer tegen zijn schenen heb geschopt en kan dus weer een boete verwachten. Deze gast heeft ook, nou misschien niet altijd maar wel heel vaak, pech. Net als Robben. Jammer, maar niets aan te doen. Natuurlijk zijn er meer spelers die vaak blessures hebben. Neem Weigl en Guerreiro, beiden raakten nu weer geblesseerd op de training, maar hun blessures zijn meestal binnen enkele dagen verholpen, daarentegen valt Reus steeds weer weken uit. Robben zit bij Bayern in zijn laatste contractjaar en niemand weet of hij überhaupt nog aan spelen toekomt voor Bayern. Rode snapt het nu ook wel. Eindelijk zou ik zeggen. De volgende ochtend voelde ik me pas goed beroerd. Niet alleen dat ik hoofdpijn had, een stijve nek en pijnlijke schouder, maar ik had vreemd genoeg ook last van duizeligheid. Even uit bed springen zat er gewoon niet in. Ik had moeite om overeind te blijven en ging gauw op de bedrand zitten. Na enkele minuten was het ergste achter de rug en kon ik gaan douchen. Bij aankomst op de club hetzelfde tafereel als alle voorgaande van de laatste week. Eerst een bezoek bij de clubarts, dan een grondige massage van Thomas. Een vent van mijn leeftijd en dan al last van stress en of overspannenheid, dat is toch te zot voor woorden. Voor begin van de ochtendtraining spoelde ik nog snel 2 paracetamol met koffie weg en de training kon beginnen. Tja, dat denkt iedereen nadat we thuis 3 : 3 hebben gespeeld. Alleen ik leer van mijn eigen fouten en val niet in herhaling. Dus hoe dan ook wij zijn voor een verrassing goed en ik bedenk wel iets. Op woensdagavond, 8 mei om 20 uur, verschenen wij in het Tottenham Hotspur Stadium voor maar liefst 62.022 toeschouwers en uiteraard bij eerste klas K*Tweer. Het regende en niet zo een klein beetje ook. Maar mijn favoriete scheidsrechter was aanwezig namelijk de heer Bas Nijhuis. De mannen van Pochettino kwamen in een 4-2-3-1 opstelling en wij in de aanvallende 4-4-2 formatie. Maar niet alleen in een aanvallende spelstijl, nee ik heb gekozen voor Vollgas Hau-Ruck-Fussball. Mijn eigen interpretatie van de Hollandse School, lichtelijk afgekeken bij Ten Hag zoals hij Ajax heeft laten spelen tegen Bayern, Real en Juventus. Dus met vol gas ertegenaan, erop en eroverheen, waardoor de tegenstander geen tijd krijgt om antimaatregelen te kunnen nemen. En het plan lukte volledig. Reeds in de 9de minuut kwam spits Isak in de vijandelijke 16 aan de bal en in plaats van op het doel te schieten, gaf hij een perfecte pass in de loop van de aanstormende ML Bruun Larsen, die onmiddellijk de trekker overhaalde. 0 : 1 conform mijn wens. Dele Alli wilde de aftrap op Kane spelen, maar Guerreiro doorzag dit en speelde zijnerzijds een lange bal richting Alcacer. Alcacer nam de bal volley en liet Lloris kansloos. 0 : 2 in de 10de minuut. 8 minuten later was het ML Bruun Larsen die een perfecte voorzet op Isak speelde. Isak zette zijn wreef eronder en Lloris stond erbij en keek ernaar. Hij was compleet kansloos. 0 : 3 in de 18de minuut. En toen werden de fans van de Spurs wakker en hoe. De sfeer werd grimmiger en het spel harder. De mannen van Pochettino probeerden met alle middelen de match te controleren. Ik weet niet wat met mijn favoriete scheids aan de hand was, maar hij liet zich blijkbaar meeslepen van de steeds grimmiger wordende entourage en begon de thuisfluiter uit te hangen. Plots floot hij alles van ons af. Het leek wel of hij bij de Spur’s in dienst was en hij trok de ene naar de andere gele kaart, echter alleen maar voor ons, zonder dat er van een echte overtreding sprake was. Weigl (32ste), Witsel (35ste), Wolf (42ste) en Toljan (47ste minuut) konden een gele kaart mee naar de kleedkamer nemen. Op weg naar de kleedkamers vroeg ik aan Bas, toen hij langsliep; “Wat ben jij aan het doen?” Hij keek me met een ietwat verbeten gezicht kort aan en verdween zwijgend in zijn kleedkamer. Ik kon alleen maar hopen dat hij in de tweede helft beter zijn best ging doen. Tijdens de rust waarschuwde ik mijn mannen voor het ietwat rare gedrag van de scheids en vroeg de vier gele kaartdragers ietwat voorzichtiger de duels aan te gaan en wat slimmer te spelen, teneinde een tweede gele kaart te voorkomen. In de 50ste minuut gaf Bruun Larsen een perfecte voorzet in de voeten van Alcacer en tegen zijn schot was Lloris wederom kansloos. 0 : 4 en de finale behoorde steeds meer tot de mogelijkheden. Midden in onze feestvreugde sloegen de Spur’s toe. Het lukte Moura een aanval af te ronden en de aansluitingstreffer te maken. 1 : 4 in de 52ste minuut. Blijkbaar had de scheids weer alles onder controle want hij floot plots zo, als ik het van hem gewend ben. Perfect en zo als het hoort. In de 55ste minuut haalde ik spits Isak eraf, die zich kapot had gelopen. Ik stuurde Delaney het veld in met de opdracht als VM voor de verdediging te spelen en veranderde het 4-4-2 in 4-1-4-1 om de controle op het middenveld te behouden en de wedstrijd ‘dood’ te maken. Alcacer, die plots alleen voorin stond, kreeg in de 65ste minuut terecht een gele kaart voor een ietwat overdreven schouderduw. In de 72ste minuut haalde ik VR Toljan eraf en bracht de rustige en bedachtzame Piszczek. Trippier kreeg in de 80ste minuut geel wegens natrappen tegen de beste man van het veld, namelijk ML Bruun Larsen. Hem gaf ik in de 87ste minuut een publiekswissel, ofschoon het publiek hem meer verrot schold dan toejuichte. Pulisic nam zijn plaats in en kon nog wat minuten maken. Bas liet 5 minuten naspelen maar wij hadden de match volledig onder controle en zaten in de finale. Pochettino droop af want hij had duidelijk meer van zijn team verwacht, nadat ze ons thuis op 3 : 3 hadden gehouden. Al met al betekende het nu wel dat we nog twee finales en 3 Bundesliga wedstrijden kunnen en mogen spelen dit seizoen. Het zou fantastisch zijn als wij de treble halen.
  9. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund Na slechts een rustdag, die we nota bene nog in de bus op weg naar Bremen doorbrachten, moesten we al spelen tegen SV Werder Bremen, die Werderaner. Maar ja, ik stond er niet zo goed op bij de DFB sedert mijn akkefietje met Löw en Grindel. De hele selectie, met uitzondering van de geblesseerde spelers, zat in de bus en wie morgen fit is, die speelt. Op zaterdag 4 mei om 15.30 uur stonden we klaar in het Weserstadion voor 37.616 toeschouwers, bij behoorlijk regenweer. Scheidsrechter was ene Benjamin Brand, die eveneens alleen maar Onder 19 wedstrijden floot en heel toevallig vandaag voor de leeuwen werd gegooid. Enfin, Hasenhüttl liet zijn team 4-2-3-1 spelen en wij 4-1-3-2 met aanvallende intenties. Reeds in de 12de minuut gaf MR Pulisic een perfecte voorzet op spits Alcacer, die deze feilloos binnenkopte. En ja hoor, daar gaan we dan. Scheids Brand had gelijk de VAR nodig en dat bij een zuiver doelpunt. Zijn actie sloeg nergens op en voor mij was gelijk duidelijk, dat deze prutser mijn vriend niet zal worden. Helaas voor hem kon hij het doelpunt niet afkeuren en stonden wij dus met 0 : 1 voor. Sorry dat ik het zeg, maar Werder ontpopte zich steeds meer als een houthakkersploeg, die hun technische tekortkomingen met fysiek geweld wilden camoufleren. En ja hoor, het mocht van mijnheer Brand. VL Tremoulinas, over het algemeen een rustige bedachtzame back had er in de 33ste minuut genoeg van de tackles op zijn enkels en wilde bij de scheids verhaal gaan halen. Mocht niet en hij kreeg er nog een gele kaart toe. Ok, ik heb blijkbaar steeds meer last van stress maar de scheids had er nog erger last van. Hoe dan ook hij zag in ons team de vijand en zo floot hij ook. In de 48ste minuut moest ik Dahoud wisselen, die met een gekneusde enkel van het veld moest. Niets onschuldige beweging, hij kreeg een smerige schop tegen zijn enkel van een van de houthakkers van Bremen. Dus mocht Götze hem vervangen. Het duurde tot de 63ste minuut toen Alcacer met een simpele steekpass Isak in positie bracht. Isak schoot de bal onhoudbaar over de doellijn en de 0 : 2 was een feit. Twee minuten later had Isak plots een gele kaart te pakken. Vraag me niet waarvoor, want ik weet het niet? In de 69ste minuut haalde ik Isak uit voorzorg eraf, want ergens had ik het gevoel dat de scheids op mijn spelers zat te loeren. Vincent Janssen nam diens plaats over. Werder harkte alles weg wat in de buurt van hun 16 kwam en de scheids ondersteunde ze en liet zijn fluit het werk doen. Ik heb zelden zo een scheids gezien. Enfin, in de 87ste minuut kon ik nog net voorkomen dat de rustige bedachtzame linksback Tremoulinas de scheids bij de keel greep. Ik haalde hem eraf en stuurde Schmelzer het veld in. Drie minuten later duelleerden Reus en Klaassen. Reus was eerder bij de bal en kreeg van Klaassen nog een schop mee, waardoor ik hem van het veld moest laten sjouwen. Aangezien ik alle drie wissels al had gebruikt, moesten we met 10 man verder. Scheids Brand liet maar liefst 5 minuten doorspelen, blijkbaar in de hoop dat Werder nog iets aan de stand kon doen. Maar wij waren ook met 10 man te sterk voor de thuisploeg. Met de woorden: “Jij krijgt van mij geen hand!” liet ik de scheids staan en wandelde naar de kleedkamer. Feitelijk een domme actie van mij maar ik was kwaad en het liefst had ik die prutser ...... Nee, oeps... coach is ook een voorbeeldfunctie en ik heb mijn krediet al verspeeld bij de DFB. Dus kalm blijven en lachen maar. Weliswaar weer een overwinning op zak en 3 punten, maar wel twee geblesseerde spelers en op 8 mei moeten we de return tegen de Spurs spelen. Dat wordt krap.
  10. [ FM19] De Hollandse School op zijn Duits Kein AUF WIEDERSEHEN maar afgelopen. Deze novelle is ten einde en er komt geen vervolg. Het ging allemaal veel te makkelijk. Vandaar dat ik terugkeer naar mijn oude liefde LLM – volgens de vaste regels van LLM en beginnen bij NUL.
  11. [ FM19] De Hollandse School op zijn Duits FC Update Der Zustand unseres Holländischen Fussballtrainers Ruben H., der am vergangenen Sonntag nach einem tragischen Autounfall zusammen mit seiner Verlobten M. v.B. mit schweren Verletzungen in das Universitätskrankenhaus eingeliefert wurde, ist stabil. Die Verlobte unseres Trainers konnte das Krankenhaus inzwischen bereits verlassen, da sie, wie inzwischen festgestellt wurde, nur leichte Verletzungen davongetragen hat. Bei Ruben H., der zwischenzeitlich bereits operiert wurde im Bezug auf einige teils komplizierte Knochenbrüche, wurden zum Glück keinerlei innere Verletzungen festgestellt. Er befindet sich auf dem Wege der Besserung und wurde bereits von der IC in eine ruhige Abteilung verlegt. Zojuist hebben wij van de Duitse voetbalclub 1.FC Köln vernomen, dat ze definitief afscheid hebben genomen van hun Nederlandse succestrainer Ruben H., die momenteel in de Uniklinik Köln verblijft. Met wederzijdse goedkeuring werd het contract met de trainer ontbonden. Wel betaalt 1.FC Köln nog een volledig jaarsalaris inclusief promotieverhoging en de afgesproken premies, zodat de trainer zich volledig op zijn herstel kan richten. Onze redactie en trouwe lezers wensen hem BETERSCHAP en hopen dat hij zo spoedig mogelijk weer zijn werk als trainer bij welke club dan ook kan hervatten.
  12. [ FM19] De Hollandse School op zijn Duits UPDATE Bei dem am Sonntag schwerverletzten Unfallfahrer handelt es sich nach Angaben der Polizei um ein Holländisches Paar und zwar um den 25 jährigen Fussballtrainer R. H. des 1.FC Köln, sowie um seine Verlobte M. v.B. Sie waren am Sonntagmittag in einem Mietwagen zur Meisterschaftsfeier des 1.FC Köln unterwegs. Beide wurden zwar schwer verletzt, befinden sich jedoch nicht in lebensgefahr.
  13. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund 5 competitiewedstrijden, 1 bekerfinale, de returnwedstrijd tegen Spurs en hopelijk ook nog de CL finale. En dat allemaal in een maand. Als je dan leest dat Ole Gunnar Solskjaer vindt dat het speelschema van de Champions League voor Manchester United een groot nadeel is. De Noorse manager van de Premier League-grootmacht snapt niet waarom zijn ploeg twee keer in zes dagen tijd moet spelen. Laat die huilebalk dan eens naar ons speelschema kijken? Hij mag verdorie blij zijn dat die überhaupt in de CL mag uitkomen. Volgens mij zit niemand met voetbalverstand in de RVC van Dortmund, want ze blijven maar zeiken over het niet aantrekken van jeugdige talenten en mijnheer Zorc, onze TD, houd welwijselijk zijn mond. Dit gelul blijft me maar achtervolgen en ik raak daar echt gestrest van. Gelukkig denken de spelers er anders over en zijn tevreden met onze samenwerking, tenslotte zijn wij al kampioen en spelen nog in de bekerfinale en zitten nog in de CL. Meer kun je echt niet verlangen. Over 2 dagen – mr. Solskjaer u leest het goed – over twee dagen spelen we de uitwedstrijd tegen Freiburg. Over een strak speelschema gesproken. Op donderdag 2 mei om 20 uur verschenen wij in het Schwarzwald Stadion te Freiburg voor onze match tegen de Sport-Club of te wel SC Freiburg. We begonnen in een 4-1-3-2 opstelling en Freiburg in 4-4-2. Scheidsrechter was ene Martin Petersen, die normaliter Onder 19 floot en het nu in de Bundesliga mocht proberen. Om eerlijk te zijn ik had van hem geen hoge pet op want in de wandelgangen fluisterde men dat hij wedstrijden niet of beter gezegd vaak niet aanvoelt. Nou dat bleek ook gauw. In de 12e minuut haakte Koch spits Alcacer in de 16, net toen Alcacer de bal in het doel schoot. De bal zat en ik had hem al geteld, toen de scheids het VAR gebaar maakte en na de zijlijn liep. Volgens mijn beperkte regelkennis mag de scheids het doelpunt goedkeuren, omdat de bal reeds over de doellijn was alvorens Alcacer werd gevloerd. Maar nee, mijnheer Petersen gaf het doelpunt niet maar wel een penalty en de gele kaart aan Koch. Waarom makkelijk als het ook moeilijk kan. Enfin Alcacer nam de penalty en schoot tegen keeper Schwolow op. De bal ketste terug en Alcacer schoot hem in de rebound binnen. 0 : 1 en de openingstreffer in de 13de minuut was een feit. De aftrap werd genomen d.w.z. Gondorf tikte de bal slechts een paar centimeter vooruit, keek en zag Niederlechner naar voren sprinten. Toen schoot hij de bal naar voren en precies in de loop van Niederlechner, die de bal volley nam en in de 14de minuut in ons doel schoot. Hitz stond erbij en keek ernaar. Hij werd totaal verrast en niet alleen Hitz. 1 : 1 Ausgleichstreffer. Dat was het dan ook voorlopig wat betreft de aanvallende intenties van Freiburg. Ze parkeerden 2 bussen voor de 16 en verdedigden het 1 : 1 met man en macht. Tot de rust veranderde niets meer aan de stand. De eerste noemenswaardige actie in de tweede helft was de gele kaart aan Pulisic, in de 51ste minuut. Omdat ik Philipp had belooft dat hij tegen zijn voormalige werkgever speelminuten zou krijgen, voerde ik gelijk een wissel door en haalde Isak, die tot dan uiterst pover had gespeeld, eraf en stuurde Philipp erin. 5 minuten later was het Pulisic die met een perfecte voorzet Alcacer in positie bracht en Alcacer maakte het karwei af. 1 : 2 en de wedstrijd was gespeeld. Want Freiburg speelde met poep in de broek en deed alles om niet nog meer doelpunten tegen te krijgen. In de 58ste minuut kreeg Gondorf een gele kaart en in de 62ste minuut haalde ik uit voorzorg Pulisic eraf. Bruun Larsen verhuisde van links naar de rechter middenveld positie van Pulisic en Sancho kwam erin als ML. Ik hou van scheidsen zoals Bas Nijhuis, die mannelijk voetbal toestaan maar deze scheids was een echte aanfluiting. Witsel kreeg in de 77ste minuut de gele kaart wegens een flauwekulletje en toen de scheids in de 80ste minuut Günther van Freiburg ook van geel voorzag haalde ik onmiddellijk Witsel eraf, om erger te voorkomen. Delaney mocht de wedstrijd uitspelen. Hoe dan ook wij waren gewoon de betere ploeg en controleerden de wedstrijd. We creëerden nog 4 uitgelezen kansen maar kregen de bal niet meer in het doel. Keeper Schwolow stopte alles en zorgde ervoor, dat Freiburg niet met ruime cijfers verloor. Hoe dan ook we hadden de 3 punten op zak en konden tevreden huiswaarts keren. Een toch wel zeer saaie wedstrijd konden wij achter ons laten.
  14. [FM19] DIE GELBE WAND – Borussia Dortmund De spanning steeg, je kon ze bij wijze van spreken al voelen. En dan was het zover. De twee dagen tussen de wedstrijden was gewoon te kort. Isak, Bruun Larsen en Witsel waren te vermoeid en niet in staat om te spelen. Hakimi was voor de CL niet spelgerechtigd en dus moest ik wat omzettingen doen. De vervangers Reus, Delaney en Haller hadden amper wedstrijdritme maar wilden gelukkig wel spelen. Op dinsdag 30 april om 20 uur zaten maar liefst 81.359 toeschouwers in het Signal Iduna Park en het stadion was compleet uitverkocht. Scheidsrechter was ene Alberto Undiano Mallenco, een Spaanse topscheidsrechter en een uiterst autoritaire verschijning, die weinig tegenspraak duldde. Onze tegenstander in deze heenwedstrijd van de HALVE FINALE van de CL was Tottenham Hotspurs. Het team van Pochettino kwam in een 4-2-3-1 opstelling en in bestbezetting het veld op. Wij uiteraard weer in 4-4-2 en de bedoeling was om in onze befaamde stijl Vollgas Hau-Ruck-Fussball een perfecte uitgangspositie voor de uitwedstrijd te creëren. Nou we hebben het geweten. Ofschoon ik de jongens nog voor hem gewaarschuwd heb, mocht het niet baten. Reeds in de 5de minuut zette Kane ons op achterstand en schoot de bal onhoudbaar in ons doel. 0 : 1 en een heel vervelend begin, waardoor wij gelijk achter de feiten aanliepen. Maar gelukkig voor ons hadden wij Reus. Als die zelf niet scoort zorgt die wel voor de assist en in de 20ste minuut gaf Reus een perfecte pass op de aanstormende verdediger Diallo, die de bal volley nam en de gelijkmaker in de touwen joeg. 1 : 1 en een hele zucht ging door het stadion. Nog geen twee minuten later kreeg Reus de gele kaart, want zoals gezegd, de scheids, die als een Toreador of te wel Torero over het veld bewoog, was van commentaar op zijn leiding niet gediend. In de 31ste minuut tikte Moura de 1 : 2 binnen uit een onoverzichtelijke situatie voortkomend uit een corner van de Spurs waar volgens onze verdediging een overtreding voorafging. Weigl bleef protesteren en ja hoor, hij kreeg na een donderspeech van de Spaanse Torero de gele kaart en het doelpunt, wel of niet terecht, werd toegekend. In de 35ste minuut was het MR Wolf die de achterlijn haalde en een zuivere voorzet op de inlopende Reus gaf die Reus zonder te aarzelen in het doel schoot. 2 : 2 en de GELBE WAND werd eindelijk wakker. Weer twee minuten later was het Eriksen, die eveneens een gele kaart voor “commentaar” van de scheids in ontvangst mocht nemen. Tot de rust gebeurde niets meer. Voor iedereen was inmiddels duidelijk dat deze scheids de wedstrijd gewoon kapot zat te fluiten omdat hij voor elke scheet floot. In de tweede helft kregen wij wat meer vat op de wedstrijd, zonder echte uitgespeelde kansen te creëren. Wel kregen we een hoop hoekschoppen maar Vertonghen en Alderweireld ruimden achterin op en kopten alles weg. In de 61ste minuut kreeg Alli geel omdat hij Weigl met een elleboog neersloeg en alvorens Weigl de dader te lijf kon gaan haalde ik hem eraf en stuurde Dahoud het veld in. De scheids raakte een beetje het overzicht kwijt en bij een vrije trap stond die nog tegen mijn spelers te praten toen deze al werd genomen en op Almiron werd gespeeld die de bal volley in ons doel knalde. Hitz stond erbij en keek ernaar. Hij kreeg de kans niet om op tijd te reageren. 2 : 3 en onze kansen om de finale te halen werden steeds kleiner. Delaney die tegen de gang van zaken protesteerde kreeg van de scheids uiteraard een gele kaart. Deze man werd steeds verschrikkelijker. Blijkbaar had hij last van onze GELBE WAND en zag het niet meer zitten. En dat voor een zogenaamde topscheidsrechter. In de laatste minuut van de officiële speeltijd haalde Wolf wederom de achterlijn en gaf een strakke voorzet die de naar voren stormende Akanji perfect inkopte. 3 : 3 en de GELBE WAND explodeerde voor de laatste keer. Het zal moeilijk worden in de uitwedstrijd maar gelukkig niet onmogelijk. Reus werd, zoals verwacht, uitgeroepen tot de MoM. Pochettino drukte me de hand, waarbij hij een gezicht trok als een boer met kiespijn. Blijkbaar had hij zich reeds als de winnaar gevoeld en was vergeten, dat een match minimaal 90 minuten duurt en dat hij tegen een Duits team speelt. Dus een sprankje hoop voor de returnwedstrijd was er onzerzijds nog.
×
×
  • Create New...