Jump to content

aron24

Leden
  • Posts

    1,925
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by aron24

  1. Gewoon de standaard inhaalacties bij de start is de enige vorm van actie geweest in die sprintactie, die heb je vandaag dus niet of minder, alleen Alonso die straks bij de start misschien ineens vierde rijdt. Dan heb je nog Perez van achter, maar dat had in een kwalificatie ook kunnen gebeuren. Nee, sprintraces voegen niets toe aan de sport, sterker nog de coureurs die hun auto outperformen in kwalificatie staan al weer bijna op de juiste plek. Spektakel krijg je er echt niet van. Niemand gaat risico nemen voor de hoofdrace. Je kon aan de reactie van Verstappen na de sprintrace al horen wat hij ervan vond. Veel coureurs zijn er zelf ook geen voorstander van en dat zijn toch degene die het uiteindelijk moeten doen. Je ziet dat zelfs al in de Formule 2 met dat nieuwe format dit jaar. In de sprintrace die de startvolgorde bepaald voor de volgende race nemen ze veel minder risico. Nee, ik vind de nog verdergaande veramerikanisering niet echt een heel goed idee.
  2. Belangrijke zege! Goed gedaan boys!
  3. Wel mooi dat Poga iedereen aan stront gereden heeft.
  4. AFSLUITEN IN SCHOONHEID Na een laatste seizoen van de ploeg houdt het verhaal hierop. 102 overwinningen werden er geboekt in het afgelopen jaar. Alle grote rondes werden gewonnen. Winnen en plezier maken daar ging het de ploeg om. De ploeg had zich omhoog gereden na een ongenaakbaar niveau, waarop zij de allerbeste van de wereld was. Ver boven de rest is waar de ploeg was en ook altijd zou blijven. Stoppen op het hoogtepunt is nog nooit zo waar geweest als nu. La Gazzetta dello Sport deed waar elke ander wielerploeg van droomt. La Gazzetta dello Sport blijft voor altijd in de geschiedenisboeken staan. Mauro Baggio: de knecht die meer kan dan alleen knechten Mauro Baggio zijn laatste jaar voor de ploeg was er één zonder overwinning, maar hij droeg bij aan grootheden van zijn collega’s. Ook zelf reed hij wel wat leuke resultaten. Hij begon sterk aan het jaar in Spanje. In de massasprint in etappe 2 verraste hij met een 9e plaats. Die vorm kon hij helaas niet volledig doortrekken na de klassiekers. Alleen een zevende plaats in Parijs-Roubaix was de enige redelijke prestatie in het voorjaar. De vorm bleek er in juni wel te zijn in eigenland. De Zwitser werd 9e in de Grosser Preis Aargau. Dat beloofde wat moois voor de nationale kampioenschappen en de Tour. Op het nationale kampioenschap tijdrijden werd hij 7e en dat werd hij verrassend genoeg in de 7e etappe van de Tour de France. Daarna dook in zijn knechtenrol die hem uiteindelijk nog een 8e plaats in de GP Zottegem opleverde. Wel had Mauro Baggio nog eens laten zien dat hij wel iemand is die meer kan dan knechten. Pietro Baggio: Een heel jaar goed zijn Pietro Baggio begon magnifiek aan het jaar. In zijn eerste koers, de Trofeo Laigueglia was het gelijk raak. Daar trok hij deze vorm door in Rwanda waar hij maar liefst twee keer won en daarbij komend ook nog eens vierde werd in het klassement. Na een geslaagd voorseizoen mocht hij zich sparen voor de Tour. In Zwitserland reed hij zich naar een tiende plaats het algemeen klassement en na een achtste plaats in het kampioenschap. De zeven renners die voor hem finishten waren allemaal renners van het eerste uur. In de Tour de France liet hij zijn vorm zien. Met een zevende plaats in etappe 12, een tweede plaats in etappe 15 en vijfde plaats in etappe 20 had hij laten zien resultaten toe kunnen rijden. Uiteindelijk leverden deze resultaten hem ook nog de vijftiende plaats in de Tour op. Daarna was de koek nog niet op. 2e in de Circuito de Getxo, driemaal top tien in een Italiaanse koers, 3e in Gran Premio Beghelli achter twee teamgenoten, 3e in de Gran Piemonte, 4e in etappe 5 en het algemeen klassement van de Gree Tour en ook nog eens de bergtrui in deze koers. Het was voor Pietro Baggio daarmee ook een mooie afsluiter aan zijn periode bij de ploeg. Ruben Boontjes: Een zeldzaam geval Ruben Boontjes is een rare snuiter in het wielerpeloton. Veel kwaliteit, maar weinig resultaat. Jij verwacht hem niet en hij presteert, je verwacht hem wel en hij is er niet. In de E3 Prijs noemde niemand hem tussen de favorieten en dan werd hij ineens zesde. Daarna verwachte de hele wielerwereld prestaties en hij verdween weer. Om dat op te duiken in de Tour de France. Hij boekte hier een knappe achtste sprint in een massasprint. Uit het niets, net zoals hij uit het niets ooit in het geel kwam. Ook nu verdween hij weer in zijn knechtenrol. Slechts één ding staat vast bij Ruben Boontjes: hij is een zeldzaam geval. Stéphane Camembert: degelijk in zijn klasse Ooit verraste hij met een Tourzege. Dat hij dat niveau niet nog eens zou halen, was wel duidelijk en toch bleef hij ook naar deze stunt verrassen. Dit jaar begon hij goed aan het seizoen in Spanje met een prima derde plaats in het algemeen klassement en twee ereplaatsen. Deze lijn werd doorgetrokken naar Parijs-Nice. Mooie ereplaatsen, waarvan een derde plaats het beste was, leverde hem de eindzege op. Met een goed gevoel trok hij naar de Ardennen. Het leverde een 10e plaats in de Waalse Pijl en een 4e plaats in Luik-Bastenaken-Luik op. Vervolgens ging hem na een paar leuke ereplaatsen in Yorkshire de knop om richting de Tour de France. Na een redelijke Dauphine, 10e in het algemeen klassement, trok hij richting de Franse kampioenschappen. In de tijdrit werd hij al verrassend achtste, maar op de weg reed hij solo naar de meet. Frans kampioen werd hij. Met een goed gevoel trok hij naar de Tour. Dichtbij ritzeges kwam hij zeker, met vijf top drie plaatsen, maar een extreem hoge eindklassering zat er niet. Een zevende plaats was zeker niet slecht, maar Camembert had stiekem op meer gehoopt. Na de Tour reed hij ook nog meer dan degelijke prestaties: 3e in Sebastian, 2e in Montreal en 3e in de Trofeo Matteotti. Camembert was weer eens degelijk in zijn klasse. Javier Cordonblue: Een Pechvogel met klasse Als een raket vloog hij over Colombiaanse wegen. Op zijn tijdritfiets reed Javier Cordonblue alle concurrentie aan stront. In de wegkoers kon hij dat niveau niet doorzetten, daar werd hij slechts negende. Eenmaal in Europa aangekomen, vloog hij door. Met een 2e plaats achter teamgenoot Pietro Baggio in de Trofeo Laigueglia was de toon gezet. In Andalucia maakte hij gehakt van iedereen. Na twee podiumplaatsen in etappe 3 en 4 was er in etappe 5 geen houden aan voor de rest. Hij vloog de slotklim op en nam de ritzege, het algemeen klassement en de bergtrui mee naar huis. De knop richting de Giro werd in gezet, een tweede plaats in Sicilia in combinatie met drie ereplaatsen beloofde wat moois. In de Giro was hij goed, maar meer dan een derde plaats in etappe 3 zat er niet. Ene Jaffer Sergienko kegelde de Colombiaan namelijk uit de koers. Cordonblue was slechts de pion die door de bowlingbal Sergio op de grond werd gebukt. Bij zijn terugkeer in de koers was het algauw raak. De 5e etappe in de OVO Energy Tour kwam hij namelijk toe. Het leverde een vierde plaats in het algemeen klassement op, waarna hij vervolgens nog eens toe wist te slaan in de Giro dell Emilia en Milano – Torino. Eli Curridori: Nog altijd een hart voor La Gazzetta dello Sport Getreurd kijkt Eli Curridori voor zich uit. Hij schiet daar rechtop. Een opgave is wat volgde. In zijn Italië nog wel. De Tirreno was voor hem voorbij. Het voorjaar lag in deugen door zijn idiote teamgenoot. Zijn hart verlangde al terug naar La Gazzetta dello Sport. Na vele koersen gemist te hebben, dook hij opeens op in Romandie. Een winst in een derde etappe om vervolgens als Haimar Zubeldia te rijden in de Giro d’Italia en dan toch nog vijfde te worden. Hij trok weer terug naar Zwitserland, waar hij de tweede etappe won. Daarna begon zijn voorbereiding aan de Vuelta. Twaalf toptienplaatsen en slechts twee podiumplaatsen leverde een zesde plaats op. Dat was zeker niet slecht, maar hij had zoveel beter gekund. Nico Gancio: een briljante renner Met een ritzege in Andalucia kende zijn seizoen een goed begin. Dat hij daar ook nog eens vierde werd in het algemeen klassement was leuk meegenomen. Daarna kwam hij even in Frankrijk terecht. Een leuke derde plaats werd daar meegenomen, maar in Italië moest het echt gebeuren en daar gebeurde het ook. Gancio pakte namelijk uit in de Strade Bianche en trok deze lijn ook nog even door na de Tirreno-Adriatico, waar hij toch maar even mooi 3e werd. Via een flink aantal ereplaatsen Sicilië en de Italiaanse Alpen trok naar de Giro. Het werd een lichte domper. Veel ereplaatsen, maar geen zege en geen podium. Een vijfde plaats in het algemeen klassement was het best mogelijk. Op de Italiaanse kampioenschappen kwam hij dichtbij, maar hij werd tweemaal vijfde. De knop ging om naar het najaar en dat bleek een goede keuze te zijn. In San Sebastian was het namelijk Gancio die de handen in de lucht mocht doen om daarna in Duitsland nog eens een zege te pakken. Mark Grotschotel: Een winnaar zonder grote vis Via een aantal toptienplaatsen in Down Under won Grotschotel wederom de Race Torquay. Daarna trok hij naar Nieuw-Zeeland. Twee ritzeges en de puntentrui waren hierbij de goede resultaten. Eenmaal terug begon hij spontaan weer alleen ereplaatsen te rijden. Vier top vijfplaatsen in Parijs-Nice en 6e in Milaan San Remo. Daar volgt weer een waslijst goede resultaten: 2e in de Scheldeprijs, 7e Eschborn Frankfurt en 2e op het Nationaal kampioenschap, maar in de Giro de Italia was hij helemaal nergens. In de Czech Tour pakte hij een leuke ritzege, maar de echte vorm kwam weer in zijn OVO Energy Tour. 5 ritzeges, het eindklassement en logischerwijs het puntenklassement kwamen hem toe. Daarna bleef het binnenhengelen, 1e Primus-Classic, 1e Paris-Chauny, 1e Paris-Tours, 5 ritzeges in de Gree-Tour of Guangxi en de puntentrui zijn mooie resultaten, maar de grote vis bleef wederom uit. Romulus Milanos: een geest die weer een lichaam kreeg Romulus Milanos is een geest die weer een lichaam gekregen heeft. 7e in de E3, 14e in Dwars door Vlaanderen, 3e in de Ronde van Vlaanderen en 10e in de Scheldeprijs. Eindelijk was hij daar. Eindelijk. Op de Italiaanse kampioenschappen werd hij vierde in de tijdrit, wat zeer knap was in het topdeelnemersveld. Daarna haalde hij het niveau van het voorjaar niet meer, met uitzondering van zijn elfde plaats in het algemeen klassement van de Binckbank Tour. Daarmee was het jaar voor de renner daarom ook meer dan prima. Andrea Parmagiano: een mooi jaar Spanje daar begon het seizoen van de Fransman, die vaker in Italië te zien is dan in Frankrijk. Hij begon sterk. 10e in Andalucia zonder enige vorm. In de Tirreno-Adriatico behaalde hij vele mooie ereplaatsen die hem een vierde plaats in het algemeen klassement opleverde. Na een fiks aantal mooie ereplaatsen in Sicilië en de Italiaanse Alpen leek hij klaar voor een geweldige Giro en dat werd het eigenlijk ook. Twee etappezeges en vier dagen in de roze trui is wat de Italiaan overhield aan de Giro. Dat hij die zeges twee dagen op rij boekte, maakte het alleen nog maar mooier. Uitzinnig was hij vooral naar zijn eerste zege. Dat hij uiteindelijk niet verder kwam dan een achtste plaats in het algemeen klassement kwam, kon hem geen moer schelen. De vorm bleek na de Giro nog steeds aanwezig, want een Frans tricot volgde door de nationale tijdrit te winnen. Daarna kwam hij alleen in Tsjechië nog even voor in het stuk, maar voor de rest haalde hij zijn Giro niveau niet meer. Alvaro Pisani: meer zeges dan normaal Een renner die veel won, was Alvaro Pisani nog echt geweest, maar in zijn eerste koers van zijn jaar was het raak. In de La Tropicale Amissa Bongo volgden er namelijk 3 ritzeges en de eindoverwinning. Het beloofde veel goeds voor de klassiekers, maar verder dan een elfde plaats in de Ronde kwam hij niet. In de Giro was hij nergens. Pas in Noorwegen ging hij weer winnen, als gevolg van die overwinning volgde ook nog eens een puntenklassement. Daarna volgde ereplaatsen in de EuroEyes Classic in Hamburg (5e), GP Zottegem (5e), Brussels Cycling Classic (3e), Binckbank Tour (tweemaal 2e plus leiderstrui voor één dag), Binckbank Tour (4e eindklassement) en Giro dello Toscana (eenmaal 2e). Het was daarmee een jaar met meer zeges dan normaal, maar ook een jaar met enorme aderlating: een dramatisch slechte Giro. Aurelio Pisani: De verrassende wereldkampioen Daar stond hij ineens in de regenboogtrui in zijn Italië, maar dat hij toch daadwerkelijk niemand verwacht. Geen enkele zege, wel goede resultaten, denk aan tweede plaatsen achter zijn broer in de La Tropicale Amissa Bongo en twee tweede plaatsen in de Giro d’Italia, maar er was niemand die hem op schreef als favoriet buiten Arone Rivera en Sandro Willems dan. Willems, die niet uitgenodigd was door zijn bondscoach, schreef in de Nederlandse kranten namelijk het volgde: ‘Aurelio Pisani is een kampioenschapsrenner en niemand schrijft hem op, dat is een cocktail die voor een overwinning gaat zorgen.’ Rivera volgde hem daarin. Op het moment dat hij aanviel in de laatste ronde kon niemand mee. De tranen vloeiden over zijn gezicht op het moment dat hij over de streep kwam. Vervolgens schreeuwde hij het uit. Hij was net als zijn broer wereldkampioen geworden. Ruben Rubinho: Wederom geslaagd Leuk, wat ereplaatsen vroeg in het seizoen, maar daar gaat Ruben Rubinho allang niet meer om. Balen deed hij dan ook niet, toen hij zowel 2e werd in Andalucia als in Parijs-Nice. Sterker nog, hij lachte er zelfs nog om. In een interview zei hij grappend: ‘Ik ben niet eens in hoogvorm en toch werd ik vaak tweede, dat kunnen er ook weinig. Via de Italiaanse Alpen trok hij naar de Giro, die hij in slechts één dag tot de zijne maakte. De hele Giro viel hij eigenlijk tegen, maar in etappe 19 reed hij alles en iedereen aan stront. Hij pakte de Maglia Rosa, die hij niet meer zou weggeven. In de slottijdrit mocht hij er nog eens inwinnen ook. Hij vloog even naar Brazilië om twee truitjes op te pikken om zich alle rust voor te bereiden op de Vuelta, waar hij samen met zijn bekende ploegmaat domineerde. In de eerste etappe was het al raak voor de ploeg, winst in de ploegentijdrit. Na wat leuke ereplaatsen achter Willems was het in etappe elf raak. In etappe 16 en 17 (tijdrit) won hij nogmaals. Één rit mocht hij slechts genieten van het rood, waarna hij uiteindelijk als tweede op het eindpodium belandde. Daarna volgden er nog twee tweede plaatsen in Montreal en in de Trofeo Matteotti. Een geslaagd jaar was het wederom voor de Braziliaan, die misschien wel voor altijd de beste Braziliaanse wielrenner zou blijven. Pietro Spirolo: de perfecte superknecht Wat gunde iedereen hem toch die zege, maar Spirolo won niet individueel. Hij werkte weer hard voor de ploeg. Een teamplayer in zijn schoonheid. In de Tropicale Amissa Bongo begon hij al. Tweemaal tiende. In de klassiekers zat hij mee, maar speelde hij vaak het teamspel, dat leverde hem een 6e plaats en een 2e plaats in de E3 op. In Parijs-Roubaix was hij weer bij de besten, hij werd 2e. Hij stuntte vervolgens met een negende plaats in de Amstel, om dan vervolgens in Zwitserland en Oostenrijk nog weer tweedeplaatsen te pakken. Zijn mooiste moment kwam in de Vuelta. De ploegentijdrit werd gewonnen, waar de daarna de eerste gefinishte het rood in mocht. Willems en Rubinho wisten wel wie dat moest worden, natuurlijk wie anders dan Pietro Spirolo. Een dag duurde zijn pret, waarna Spirolo ook nog eens tweemaal derde werd in een rituitslag. Een zege zat er helaas niet in, maar de Rode Trui was een prachtige beloning voor zijn harde werk als de perfecte superknecht. Sandro Willems: 24 keer raak ’24 is mijn lievelingsnummer. Ik ben geboren op de 24ste, dus ik zou graag nog eens 24 keer in het jaar winnen’, zei de Nederlander grappend op de vraag van een journalist nadat hij weer eens de Trofeo Pollenca had gewonnen. In Murcia was het vervolgens wederom 2e keer raak, ritzege en het eindklassement. Wat volgde was een overwinning in de Faun-Ardèche Classic. Vervolgens keerde hij weer terug in Spanje. In het Baskenland won hij een rit en nam hij tevens het algemeen klassement in zijn handen. In de Dauphine boekte hij twee ritzeges, maar bleef hij achter zijn teamgenoot Lochhead in het algemeen klassement. In de Tour kwam hij vervolgens helemaal los vanaf de twaalfde etappe, die hij won. Hij pakte het geel, gaf het nog even weg door een tijdrit en knalde vervolgens nog eens viermaal na een overwinning. Wederom nam hij het bergklassement ook nog eens mooi. Hij had weeral de Tour simpel gewonnen. Hij trok door richting Spanje, eerste 2e worden in San Sebastian en dan weer knallen in de Vuelta. In etappe 3was het al raak gevolgd door nog eens zeven ritzeges, de eindoverwinning, het puntenklassement en de bergtrui. Zijn laatste zege voor de ploeg volgde in Quebec, waar hij tevens ook zijn seizoen afsloot. Hij had immers toch al 24 keer gewonnen. @19CH98 @FlyD @RubenS2 @neva @chrisje1993 @007mark @NicoHaak
  5. Gelijkspel, daar schieten we niks mee op. Dan maar tegen Willem II
  6. Terecht verloren, het enige wat je erover moet zeggen.
  7. Gelijkspel tegen Feyenoord. Nu hebben we alle toppers toch wel eens gehad. Allemachtig wat een begin. Toch zeven punten binnengehaald, op zijn minst nog iets. Nu over VVV heen klappen graag.
  8. Pijnlijk, maar ons schema is ook wel echt bizar.
  9. Zo te zien hadden wij er geen zin in. Gelukkig nog wel winst.
  10. Goh, dit zag ik totaal niet aankomen.
  11. Komt binnenkort weer een seizoen online.
  12. Zou normaal bij documenten -> Pro Cycling Manager -> Cloud -> jouw gebruiksnaam moeten staan. En voor Weeklysaves gewoon documenten -> Pro Cycling Manager - WeeklySaves
  13. Gelijkspel is prima, niet top, maar wederom een moeilijke pot tegen AZ. Wat een k*tschema zeg.
  14. PCM FAST EDITOR imo.
  15. 1-1 Bijna nog gewonnen ook. Wat een gekte.
  16. En dat Dumfries niet goed is aan de bal, is wel een bekend gegeven. Had daar ook liever Karsdorp gezien (Hateboer is geblesseerd namelijk), maar als je Dumfries vergelijkt met de oefenwedstrijden, vond ik hem al stukken beter gister. Net als de Roon gister goed vond, heel erg nuttig tegen zo'n ploeg, zou voor andere wedstrijden wel voor Gravenberch kiezen (puur door de tegenstander).
  17. Je bedoelt degene die een fout maakt bij de eerste goal van Oekraine en later nog eens twee keer zijn man laat lopen. Van Aanholt was solide, Wijndal niet.
  18. Je hebt de WorldDB 2021 en nog een database voor het jaar 202, waar de naam mij toch even van ontschoten is.
  19. Van Aanholt past gwn beter in zo'n systeem, zeker als Blind daar staat. Wijndal was ook echt niet best de afgelopen wedstrijden. Dus het is helemaal geen vreemde keuze imo
  20. Blijkt maar weer dat PEC Zwolle dit seizoen een club van uitersten is. Veel goals of geen. Puntje is prettig.
  21. Nee, die werden niet meer gemaakt, Ruben (dat forum stierf sws langzaam af). Je zou nog wel op Steam kunnen kijken. Daar zijn nog wel wat databases, maar daarvan zijn sommige stats van bepaalde renners volkomen belachelijk. Bij tijdrijden is het gewoon uitvogelen. Met klimmers zou ik een tijdrit (met een heuvel/klim) al anders rijden dan met een niet klimmer. Renners moet je gewoon kiezen op basis van parcours imo. En nooit iemand die uit de Giro komt in juni in Zwitserland laten rijden, want dan worden die renners eigenlijk altijd vermoeid. Soms op het frustrerende af. Je geeft een renner bewust twee maanden rust, is die vervolgens alsnog vermoeid voor de Vuelta, terwijl die na de Giro alleen nog een NK heeft gereden.
  22. Aanmelden: 1: 2: 3: 4: 5: 6: 7: RubenS2 8: 9: Aron24 10: 11: 12: 13: 14: 15: 16: 17: 18: 19:
  23. Nou goed, we liggen eruit. Stel prutsers dat het ook zijn.
  24. Zonde dat we de winst hebben weggeven, maar gelijk tegen de koploper is niet slecht. Maar aan de stand te zien, hebben we echt een horrorprogramma aan het begin.
  25. Tja, dit wordt helemaal niks met Georgië. Hoe Colombia zo weinig heeft gescoord, is me ook een raadsel.
×
×
  • Create New...