Jump to content

Nom de Guerre

FMU Podcast
  • Posts

    14,963
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    42

Everything posted by Nom de Guerre

  1. Geen haast. Over de flexibiliteit.
  2. Als Shadow Striker is het ook geen slechte. Fysiek gaat hij nog sprongen maken, balbehandeling en techniek zijn ook goed. Spelmaker kan, maar ik zie er meer een Withdrawn Targetman of aanspeelpunt in. Dan zou een AP-rol beter passen.
  3. Dat was de intentie. Dus op basis van wat ik wil wat een speler doet in het veld, primair gezien, kijk ik ook naar de attributen die daar bij passen. Kijk, elke speler zal wel eens een pass geven of een duel aangaan, maar in het algemeen is passing voor een middenvelder belangrijker dan voor een aanvaller, zal een verdediger meer duels aangaan dan de spelmaker en verwacht ik van mijn buitenspeler meer dribbels en voorzetten dan van de controlerende middenvelder. Zo kun je toch een soort profielschets in elkaar zetten. Daarnaast heb je wat mij betreft DNA-attributen en prime attributen. DNA-attributen bepalen een beetje hoe je als team wil spelen. Als jij counter-pressing wil gebruiken, dan moeten die mannen echt wel over Work Rate, Determination, Aggression en Teamwork beschikken. Ben je meer van het Tiki Taka, dan hecht je meer waarde aan zaken als Flair en Vision. Prime attributen zijn voor mij attributen die elke actie beïnvloeden. Dan zit je vooral aan de mentale kant, bij zaken als Anticipation, Decisions, Composure, Concentration. Die attributen bepalen of een speler überhaupt de juiste keuzes maakt, alvorens andere attributen bepalen hoe goed hij deze acties uitvoert.
  4. Ik ken een paar gasten die vet into netwerkgames zijn. @bas huijsmans
  5. Nom de Guerre

    FM Café

    Antivoetbal is ook voetbal.
  6. Toffe vraag. Ingewikkeld antwoord. Ik ga een poging wagen. In delen. Deel 1. Je hebt verschillende soorten attributen; fysiek, mentaal en technisch. Binnen elke categorie werken die attributen samen, maar uiteraard werken de attributen ook buiten hun categorie om samen. Een speler die een luchtduel zal aangaan heeft meer nodig dan alleen de fysieke Jumping Reach, Strength en Balance. De mentale attributen Aggression, Bravery, Determination en Work Rate spelen bijvoorbeeld een rol in hoe intensief en geëngageerd een speler dat duel aangaat, terwijl er, afhankelijk van of het een aanvallende of verdedigende kopbal wordt, ook attributen een rol spelen voor het positie kiezen bij het duel. Dus eigenlijk is het kijken naar wat je verwacht dat een speler gaat doen op het veld en daar zoek je de juiste attributen uit. Een centrumverdediger die goed kan dribbelen is leuk, maar meestal niet echt een toegevoegde waarde qua wat je verwacht.
  7. Nom de Guerre

    FM Café

    Ik wil gaan schrijven over mijn tactische identiteit, beweging met en zonder bal en wat stuff over 4-1-2-3-0 en 4-2-4-0. Het idee is er. Ik kan je vanuit thuis wel linken naar anderen.
  8. Van de hemel naar de hel in een paar dagen tijd, soms overkomen die dingen je. De vraag is alleen hoe je eruit komt, heb je de mentale kracht om terug te slaan, om op te staan en van je af te bijten. Vol zelfvertrouwen waren we naar Rotterdam gereisd voor de wedstrijd tegen Feyenoord. Het was weliswaar “maar” RKC, maar we hadden de vorige wedstrijd royaal gewonnen en we waren nog ongeslagen. Feyenoord verkeerde niet bepaald in bloedvorm en bivakkeerde zo rond de vijfde plek op de ranglijst. Het zou geen gemakkelijke wedstrijd worden, maar niets wees erop dat we zo enorm in de problemen zouden komen. Het begon al in de spelerstunnel. Je hoorde het deinen en schreeuwen van de supporters, als een gigantisch beest dat op de loer ligt om je te verscheuren. Er zijn spelers die gedijen in een dergelijke atmosfeer, die wat mij betreft een beetje Turks aandeed. Er zijn ook spelers die dichtklappen of gaan overcompenseren om maar te laten zien dat zij bestand zijn tegen de macht van de massa. Ik kan alleen maar zeggen dat ik onder de indruk was van de Kuip. Bij het leeuwendeel van mijn collega’s sloeg de druk van het publiek op de benen; ze waren niet bestand tegen die vele verwachtingsvolle ogen, die snel op hol slaande kelen, die makkelijk wapperende armen in het meest vibrerende stadion van Nederland. Die angst is dodelijk. We werden weggespeeld. Overklast. Zo simpel is het. Met de rust stond het 1-0 voor Feyenoord, door een doelpunt van hun Poolse spelmaker Szymanski, maar het had ook 3-0 kunnen staan. We kwamen nog goed weg omdat de scheidsrechter een doelpunt van Danilo afkeurde. Niemand snapte waarom, maar Joey Kooij had een overtreding geconstateerd in een verder doodnormale aanval. Wij klaagden niet, maar het legioen op de tribune werd gek. Het stadion kolte en beefde, de supporters schreeuwden de thuisploeg naar voren en wij bezweken onder die druk. De kansenverhouding in die eerste helft was 10-1, met een xG van bijna 1.0 versus 0.12. We kwamen overal een stap te laat, wonnen geen duels en al helemaal geen tweede ballen meer, dan houdt het op. In de rust heeft de trainer ons gewezen op onze afspraken, dat we moesten blijven werken, dan zouden de kansen komen. Ik heb zelf een aantal ploeggenoten vastgepakt, hun hoofd met beide handen omklemd om ze vertrouwen in te praten. Je kunt in feite praten tot je een ons weegt, je hebt dat gewoon geluk nodig. Een bal die goed valt, waardoor de stemming in het stadion omslaat, waardoor je de macht van die deinende en schreeuwende massa uitschakelt. In feite heb je een lucky goal nodig. Wat heet, we kregen de overtreffende trap van een lucky goal. Na een lange trap van Pandur kwam ik net tekort in het luchtduel, maar Ozzy pikte de bal op. Volgens mij was dat zo’n beetje de eerste tweede bal in de wedstrijd die in ons voordeel uitpakte. Ozzy stak me weg met een bekeken balletje, maar Feyenoords Rasmussen leek de bal te onderscheppen. Hij raakte de bal gelukkig verkeerd, waardoor zijn teamgenoot op het verkeerde been stond en ik kon doorlopen. Mijn schot was niet hard, maar werd door een toegesnelde verdediger van richting veranderd, waardoor de bal in de korte hoek verdween. De Kuip werd hysterisch. Het volume steeg tot recordhoogte, maar wat in de eerste helft een wapen was gebleken, leek nu verlammend te werken. Feyenoord bleef dominant, maar de beslissende pass bleef uit of de beslissende actie werd te laat ingezet of te ver doorgedreven. Met kunst- en vliegwerk bleven we overeind. Toen na iets meer dan negentig minuten de kruitdampen waren opgetrokken en de orkaan luwde, hadden we met veel pijn en moeite een puntje uit het vuur gesleept. We waren weggespeeld. Feyenoord had 20 doelpogingen ondernomen ten opzichte van onze 4 schoten, hun xG was 2.52 ten opzichte van onze 0.64. Het was niet fraai, maar dit zijn de resultaten die uiteindelijk prijzen opleveren. ----- De gewenste tags voor @Kyrill, @Bogatyr, @Glenn08, @Handzeep, @KayDeManaager, @mattihamstra, @larrie, @DGremlin, @LouisPSV, @Willem, @Tim', @Djurovski ----- De reacties staan in de spoiler.
  9. Nom de Guerre

    FM Café

    Knappe passeer beweging of slecht verdedigd? wuh.mp4
  10. Nom de Guerre

    FM Café

    nimble.mp4 Soepeltjes.
  11. Ajax krijgt twee keer een pak slaag, Fortuna pakt een puntje. Het kan verkeren.
  12. Ken je dat gevoel van onoverwinnelijkheid? Elke sporter herkent het als het zo ver is; het gevoel dat niemand je wat kan maken, dat elke bal die je raakt perfect is, dat alles meezit en in jouw voordeel verloopt. Je krijgt dan een soort van nerveuze energie, kriebels door je hele lijf. Je kunt niet stil blijven staan, je kunt niet gaan zitten, maar je blijft bewegen, loeren, jagen op dat moment, dat moment waarvan je weet dat het gaat komen. Zo’n wedstrijd was RKC thuis voor mij; de wedstrijd van mijn eerste hattrick voor Fortuna. De wedstrijd begon ook al lekker. Een assist is weliswaar minder interessant voor een spits dan een doelpunt, maar je wil gewoon een bijdrage leveren aan de teamprestatie en hoe je het ook wendt of keert, een assist doet het altijd leuk bij de statistici, die kille en koude rekenaars achter hun spreadsheets. Het was een vrije trap, ongeveer halverwege de helft van RKC. Op zich een vrij routineuze positie, een simpele bal om te geven. Kracht zetten en je ziet wel wie er tegenaan loopt. Echter, ik zag dat Rodrigo Guth niet echt lekker gedekt werd en onze Braziliaanse centrumverdediger was druk aan het gebaren dat hij de bal wilde ontvangen. Dan wordt het ineens een uitdaging; de bal vanaf een meter of dertig niet op zijn hoofd leggen, maar in de ruimte spelen waarvan ik denk dat Guth die zal bezetten over een seconde of drie. Door je hoofd schieten op zo’n moment allemaal berekeningen en factoren, maar uiteindelijk ga je ervoor en blijft het een beetje mazzel hebben. Op het moment dat je de bal raakt weet je vaak al of die goed is of niet. Je voelt het aan hoe je contact maakt met de bal, nog voordat je opkijkt om de vlucht van de bal te inspecteren. Een lichte curve, vol op het voorhoofd van de lange Braziliaan, wiens kopbal over de grabbelende Etienne Vaessen heen viel. 1-0. Vanuit een dergelijke start is het lekker voetballen, zeker als je ziet dat de tegenstander zich loopt te ergeren. De keeper van RKC liep zich vreselijk op te winden, hij schold zijn verdedigers helemaal de huid vol. Ergens terecht hoor, ze lieten zich erg makkelijk aftroeven en iemand was Rodrigo gewoon uit het oog verloren, maar het feit dat hij zelf te ver voor zijn lijn stond speelde natuurlijk ook een rol. Op zo’n moment kan ik het niet laten. Ik maakte me los uit een kluwen juichende Fortunaspelers en maakte oogcontact met de nog altijd druk gesticulerende keeper, Vaessen. Ik zorgde ervoor dat hij me goed kon zien en bracht mijn wijsvinger naar mijn getuite lippen. Sssttt, wees maar stil. Ik zag hem verbleken en wees naar hem. Jij zat fout, vriend, dat weet je zelf ook. Dit geschreeuw is voor de bühne, jezelf een beter gevoel geven, terwijl jij die bal makkelijk had kunnen vangen, had je op je lijn blijven staan. Mind games. Vaessen liep rood aan, hij werd woest. Hij wilde naar me toe komen, schreeuwend en tierend. We spreken misschien niet elkaars taal, maar lichaamstaal is in dit opzicht universeel. Ik spreidde mijn armen en tikte met een gebalde vuist op mijn borst. Kom dan. Ik ben hier, vriend. Come and get it. Zijn teamgenoten moesten hem kalmeren, terwijl ik me grijnzend omdraaide en wegliep. Je merkte aan alles dat Vaessen zich wilde revancheren. Met ware doodsverachting wierp hij zich voor de voeten van onze aanvallers, vol vuur kwam hij van zijn lijn bij hoge ballen, alles om te bewijzen dat hij een goede keeper was, dat hij Burak kon afstoppen. Mensen die zich willen bewijzen, mensen die te graag willen, gaan overcompenseren, ze gaan inschattingsfouten maken. Na ongeveer een half uur kreeg hij zijn kans om zich waar te maken, of ik de mijne, afhankelijk van hoe je het wil zien. Net buiten het strafschopgebied werd Matsoe gevloerd door een verdediger. Ik eiste de bal op. Leiderschap heeft niks te maken met aanvoerder zijn of niet. Matsoe sputterde niet eens tegen. Ik zocht de ogen van Vaessen, ik wilde contact met hem. We keken elkaar in de ogen en het knetterde tussen ons. Pure, onverdunde haat. Grijnzend stak ik twee vingers op. Let je op, vriend? Want hier komt de 2-0. Vaessen kneep zijn ogen dicht en balde zijn vuisten. Hij danste op zijn lijn, wild schreeuwend naar de spelers in de muur. Hij wilde zich bewijzen, hij wilde laten zien hoe goed hij was. Mijn aanloop was kort, het schot krachtig en geplaatst en Vaessen, die zo graag wilde, verstapte zich onderweg naar de hoek, waardoor hij half glijdend net te laat kwam op zijn hand achter de bal te krijgen. 2-0. Hij zat mis en hij wist het. Omringd door mijn juichende teamgenoten maakten we weer oogcontact. Een duivelse grijns, een omhooggestoken vuist, twee priemende vingers. Het vuur in zijn ogen doofde. Mentaal knakte er iets in zijn hele wezen. Als een geslagen hond draaide hij zich om en viste de bal uit zijn eigen net. Troostende woorden van ploeggenoten boden geen soelaas. Voor Etienne Vaessen was het einde wedstrijd, ondanks het feit dat er nog een uur gevoetbald moest worden. Mijn tweede treffer en de derde van Fortuna was symptomatisch; ik werd vanaf de flank ingespeeld en kaatste de bal naar onze controleur Lumanza. Na een snelle draaibeweging zocht ik direct de ruimte achter de verdedigende lijn; de pass was op maat en ik kwam in een één-op-één met Vaessen. In de eerste helft had hij zich met een roekeloze doodsverachting op de voeten van onze aanvallers geworpen, nu kwam hij weifelend van zijn lijn. Op het moment dat ik wilde schieten, werd de bal weggetikt door een verdediger. Normaal gesproken kan een keeper zulke ballen dan simpel oprapen. Vaessen was echter al naar de grond gegaan; in zijn drang tot revanche overcompenseerde hij en tastte hij mis. Ik kon simpel doorlopen en de bal in het verlaten doel lopen. Ik nam de moeite niet eens om hem aan te kijken. Bij het teruglopen naar de eigen helft veegde ik over mijn schouder, alsof ik een stofje verwijderde. Ik voelde de haatdragende blikken die hij me toewierp, maar hij zei niets meer; zijn vuur was uitgedoofd. Vlak voor tijd completeerde ik mijn hattrick. Pinto stak Ferati weg op links; diens afgemeten voorzet kwam mijn kant uit. Ik maakte een beweging naar links, spurtte naar rechts en een paar miliseconden later viel de bal op mijn hoofd en stuurde ik het leren monster langs Vaessen, die wederom geen denderende indruk maakte. Een perfecte wedstrijd en het had nog mooier kunnen zijn. Vlak voor tijd probeerde ik Matsoe te bereiken met een boogbal. Dit listige balletje was niet hard genoeg, een verdediger toucheerde de bal met zijn kruin, waardoor de bal een compleet andere kant uitviel. Niemand anticipeerde fatsoenlijk en ik reageerde sneller; ik kwam eerder bij de bal en versloeg Vaessen voor de vierde keer met een bekeken lobje. Ik vierde mijn doelpunt met de armen wijd uiteen. Toen ik me omdraaide zag ik dat de scheidsrechter, Serdar Gözübüyük, naar zijn oortje wees en een VAR-signaal deed met de handen. Onbezorgd slenterde ik terug. Niets aan de hand. Serdar deelde mijn mening niet. Schijnbaar stond Cox buitenspel, ondanks het feit dat hij niet meedeed aan de aanval en de bal niet die kant uit ging. Op zo’n moment kun je gaan schreeuwen of gaan schelden, of je gaat rustig het gesprek aan. Serdar zag me komen en wuifde me direct weg, alsof ik een schooljongentje was. Ik geloofde mijn ogen niet. Ik wilde vragen naar een reden, geen complete discussie aangaan en ik werd weggestuurd alsof ik de eerste de beste jeugdspeler was. Na afloop van de wedstrijd stond Serdar de pers te woord. Hij gaf aan dat hij zich niet liet intimideren door de status van een vedette als Burak, je moet schijnbaar duidelijk laten zien wie de grotere man is en wie de touwtjes in handen heeft. Wat een kwal. ----- De gewenste tags voor @Kyrill, @Bogatyr, @Glenn08, @Handzeep, @KayDeManaager, @mattihamstra, @larrie, @DGremlin, @LouisPSV, @Willem, @Tim', @Djurovski ----- De reacties staan in de spoiler. Valt het heel erg op dat ik zowel Serdar als Vaessen ontzettende engnekken vind?
  13. Logisch hoor. Ajaxspelers weten precies hoe Louis de pionnetjes neergezet wil hebben op de training, hoe de hesjes gevouwen dienen te worden en op welke temperatuur het water in de bidons moet blijven. Dergelijke spelers zijn belangrijk voor het groepsproces. Davy Klaassen lijkt me bijvoorbeeld echt de perfecte waterdrager, gewoon die zak met bidons en sponzen meeslepen.
  14. Een subtopper uit de Premier League vs een degradatiekandidaat uit de Eredivisie, dan valt 4-0 toch reuze mee
  15. De kentering was merkbaar, langzaam maar zeker nam ons zelfvertrouwen toe. Het was niet perfect wat we lieten zien, maar het begon wel te lopen. Als team kwamen we in een flow terecht. Mensen begonnen voor elkaar te werken. Je loopt niet alleen om zelf aan de bal te komen, je loopt ook om ruimte te maken voor een ander, je loopt omdat een ander het even niet kan belopen, omdat je als team verder wil komen en vooruitgang wil boeken. Natuurlijk maak je hierin fouten, niemand is perfect, maar zolang mensen voor elkaar blijven werken, is er heel veel mogelijk. Pak onze thuiswedstrijd tegen Volendam. We wonnen die wedstrijd met 6-3. Vanuit die uitslag kun je op meerdere manieren naar de wedstrijd kijken. Je hebt aanvallend gezien geweldig gespeeld. Een hattrick voor Matsoe, twee doelpunten van Cordoba, eentje voor mij, plus een assist. Je zag de looplijnen terug die we wilden zien, je zag het korte combinatiespel, afgewisseld met de directe lange bal als de ruimte er lag. Mijn eigen doelpunt was daar een mooi voorbeeld van. Door kort combinatiespel rond de middenlijn lokten we Volendam naar voren toe, de aanvallers zakten verder in en trokken de verdedigers mee, waarna de ruimte ontstond voor een lange bal over de verdedigende lijn heen. Bogarde speelde me in, de loopactie was goed, de keeper was kansloos op de kanonskogel die mijn rechtervoet verliet. Aan de andere kant was het achterin bij vlagen een gatenkaas. Drie tegentreffers tegen een ploeg die in de onderste regionen van de Eredivisie bivakkeert is not done. Zeker als het één enkele aanvaller is die drie keer scoort. Toegegeven, Henk Veerman is een ontzettend kopsterke aanvaller, maar het kan en mag niet dat een spits drie keer op haast indentieke wijze tegen je scoort. Ergens hadden onze centrumverdedigers zich anders moeten opstellen, of onze backs en middenvelders hadden de voorzet eruit moeten halen. Feit is dat je nooit drie identieke treffers mag incasseren. Daar moesten we scherper op worden, we moesten elkaar aanspreken op gemaakte fouten en er ook naar handelen. Iedereen moest meer verantwoordelijkheid gaan nemen, niet alleen voor de eigen prestaties maar ook voor de teamprestatie. Fijn dat jij je man afschermt, maar het kan ook zijn dat uitstappen een betere optie was geweest. Als een andere speler ongehinderd kan voorzetten, dan klopt het alsnog niet. Ik ben heel eerlijk, dan ben ik ook een klootzak na de wedstrijd. Er zijn harde woorden gevallen. We hebben elkaar de waarheid gezegd. We hebben zelfs op momenten met de koppen tegen elkaar gestaan. Dimi en ik, op zulke momenten waren we water en vuur. Hij had van die donkere, expressieve ogen. Gecombineerd met die woeste baard en die priemende vinger stond er dan wel een mannetje hoor. We hebben met de koppen tegen elkaar schreeuwend onze bezwaren geuit, echt hard tegen hard. Daarna was het ook klaar. Het was goed. De trainer vond het prima, hij noemde dit ons “zelfregulerend vermogen”, wat dan weer een dure manier is om te zeggen dat we volwassen mannen zijn, die dit prima zelf kunnen regelen, als we ons ook als volwassen mannen gedragen en van onze plek bovenaan op de apenrots af kunnen stappen. Dat geldt dan ook voor mij. Soms moest ik ook woorden inslikken, toegeven dat ik het mis had. Als het ging om die hoge ballen op Henk Veerman konden we niet alle schuld bij Dimi en Rodrigo neerleggen. Als aanvallers hadden wij verzuimd om druk te zetten op de backs, die ongehinderd konden opstomen. Daardoor moesten onze middenvelders weer uitwijken, waardoor er in het centrum iemand vrijkwam en het spel te makkelijk naar de andere flank werd verplaatst. Ergens in dit patroon hadden wij voorin meer druk moeten zetten en daar had Dimi een punt. De wedstrijd erop lieten we zien hoe het hoorde, bikkelen en strijden in Arnhem. Vitesse kwam amper door ons lage blok heen, terwijl er met de Pool Bialek wel degelijk een gevaarlijke targetman aanwezig was en met name hun linksback Wittek over een uitstekende voorzet beschikte. We werden ook beloond voor ons werk; Bogarde werkte een hoekschop binnen en Cordoba was het eindstation van een flitsende counter. Het gejengel en mor door de diverse journalisten nam inmiddels groteske vormen aan; elk vooroordeel of mogelijk relletje werd uit de context gerukt en opgeblazen. Als spelersgroep zagen we dit als een externe prikkel om te presteren, we zouden het tegendeel bewijzen. Onze supporters omarmden onze vechtlust en schreeuwden de kelen schor. Je zag een beetje de mentaliteit van de Millwallsupporters erin sluipen. “No-one likes us, we don’t care.” Kom maar op dan! ----- De gewenste tags voor @Kyrill, @Bogatyr, @Glenn08, @Handzeep, @KayDeManaager, @mattihamstra, @larrie, @DGremlin, @LouisPSV, @Willem, @Tim' ----- De reacties staan in de spoiler.
  16. 1. Real Sociedad - Kylian Mbappé 2. Bayer Leverkusen - Erling Haaland 3. Atalanta Bergamo - Kevin de Bruyne 4. Lens - Vinicius 5. Tottenham Hotspur - Lionel Messi 6. RB Leipzig - Mo Salah 7. West Ham United - Frenkie de Jong 8. Lazio - Bellingham 9. Olympiade Lyon - Benzema 10. 1.Fc Köln - Virgill van Dijk 11. Marseille- Leroy Sane 12. Everton - Lukaku 13. SC Braga - C.Ronaldo 14. Napoli - Neymar 15. AS Roma - Paul Pogba 16. Sevilla - Lewandowski 17. Heerenveen - Courtois (Satyr) 18. Leeds - Kane 19.WSG Tirol - Phil Foden 20. Feyenoord - Rodri 21. Burnley - Dybala 22. Valencia - Hakimi 23. Getafe - Thiago Alcantara 24. Celtic - Sadio Mane 25. Lille - Leao 26. Fortuna Sittard - Kanté 27. 28. 29. 30. 31. 32.
  17. Naast de publieke opinie begonnen we inmiddels ook de scheidsrechters tegen te krijgen. Overtredingen van onze spelers werden vrij snel bestraft, terwijl tegenstanders al vrij stevige overtredingen moesten begaan wilde het fluitsignaal klinken. Buitenspelsituaties waren helemaal een ramp. Volgens mij ging de VAR echt met een liniaaltje over het scherm om te kijken of er niet ergens een neushaartje of pinkje in buitenspelpositie te vinden was. Uit bij Heerenveen werd zo een loepzuiver doelpunt van mij afgekeurd. Een lange bal van Heinz viel over de achterhoede heen, ik rondde rustig af en tot mijn verbazing zag ik de scheidsrechter een VAR-gebaar maken. De grensrechter had niet eens gevlagd. Gelukkig wisten we dergelijke arbitrale dwalingen te overwinnen, uiteindelijk scoorde Seuntjens tweemaal en wist ook Cordoba de doelman te verschalken, waardoor dergelijke dubieuze beslissingen geen verschil maakten. Ik kon zelfs nog een soort van assist bijschrijven; een verdediger tackelde me van de bal, waarna Matsoe de bal voor het intikken had. Dergelijke incidenten zijn als olie op het vuur gooien voor mij; het motiveert me alleen nog maar om nog harder te werken. In de thuiswedstrijd tegen Utrecht legde ik bijna veertien kilometer in één wedstrijd af. Rennen, beuken, sleuren, lopen op elke bal en de verdedigers geen rust gunnen. Het spel golfde op en neer, maar uiteindelijk wordt zo’n wedstrijd beslist op de details. Wie is er scherp op het moment dat het er echt toe doet? Bij een hoge voorzet van Cordoba stond mijn mandekker een momentje niet op te letten en ik was weg. De ruimte zien, een schijnbeweging naar links maken en rechts gaan. De bal viel perfect op mijn hoofd, de keeper was kansloos, het stadion ontplofte. Heerlijk. Na de wedstrijd gaf de spits van Utrecht, Bas Dost, aan dat dit gewoon een perfecte spitsengoal was. Het moment herkennen, een slimme loopactie, voor de man komen en ijskoud afronden. Zowaar een stukje waardering. Hierop viel zo’n beetje het halve land over Bas Dost heen, die werd weggezet als een gemankeerde voetballer, die teveel ballen gekopt had en waarschijnlijk niet meer helemaal bij zinnen was. Wat een fijne manier om iedereen die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt weer bij de les te krijgen. NEC was de volgende ploeg die aan de zegekar werd gebonden. In Nijmegen walsten we met 3-1 over de thuisploeg heen. De automatismen beginnen steeds meer ingeslepen te raken en dat zag je terug bij mijn doelpunt. Een slimme loopactie van Cox, een afgemeten voorzet en ik kon de bal simpel met het hoofd achter de keeper plaatsen. Door deze tactische vondst van de trainer moeten we weliswaar veel lopen, maar ligt er ook ruimte voor onze loopacties, waardoor we met name in de tegenaanval levensgevaarlijk zijn. De vrienden van de pers denken er het hunne van, maar in het buitenland was onze bliksemstart niet onopgemerkt gebleven. Iemand van The Guardian had het over het ontstaan van een Low Countries Leicester City. LCLC. Zo ver zijn we nog lang niet, maar het voelt goed als je prestaties gewaardeerd worden. We sloten de maand af met een regelmatige 4-2 zege op Excelsior. Geen franje, geen fratsen, of het moeten die twee onnodige tegendoelpunten zijn geweest. Zelf kwam ik tweemaal tot scoren, waardoor ik me samen met Bas Dost aan de top van het topschuttersklassement nestelde. Niet slecht voor twee spitsen die door heel Nederland worden uitgekotst. De verdedigers hier hebben ook geen idee. De helft van de tijd kijken ze vooral naar de bal, hebben ze totaal niet in de gaten waar ik naar toe ga. Onze vierde treffer was een mooi voorbeeld hiervan. De eerste hoge bal halen ze er best lekker uit, maar in plaats van daarna opnieuw positie te kiezen ten opzichte van de aanvallers, blijven ze de bal nakijken, waardoor ik makkelijk weg kan lopen om de tweede bal binnen te koppen. Uiteraard geholpen door een vreselijk slechte keeper, die als een halve zool z’n doel uit komt rennen. ----- De gewenste tags voor @Kyrill, @Bogatyr, @Glenn08, @Handzeep, @KayDeManaager, @mattihamstra, @larrie, @DGremlin, @LouisPSV, @Willem, @Tim' ----- De reacties staan in de spoiler.
  18. Een leuke ervaring om te bingen. Als ik je een tip mag geven voor de leesbaarheid; alinea's.
  19. Net geen titel, but you sure came close. Nieuwe ronde, nieuwe kansen dit seizoen
  20. De eerste competitiewedstrijd leverde een verrassende maar zeker niet onverdiende zege op; titelpretendent Ajax mocht thuis de wonden gaan likken. Hoe denk je nu dat dit verhaal gebracht werd door de Nederlandse media? “Burak faalt tijdens verrassende zege Fortuna” en “Provocerende Sultan van Sittard imponeert niet tijdens lucky overwinning”; dan valt je toch verder niets meer in. Het team met een begroting van 150 miljoen weet niet te winnen van het team met een begroting van 15 miljoen, maar dan gaan we kijken naar die ene speler die niet tot scoren kwam en naar het liedje dat tijdens de rust gedraaid wordt. Mica Tirpan verliet de club; Kasimpasa uit Turkije nam hem over van Fortuna. De club schakelde direct door en huurde een jonge verdediger van Aston Villa, Lamare Bogarde. Zijn oom Winston kende ik vanuit de verhalen; de man die bij Chelsea vrijwillig op de bank bleef zitten, omdat geen enkele andere club dat salaris kon evenaren. Ergens had ik daar wel begrip en respect voor. Ik was benieuwd naar hoe zijn neefje het zou doen bij ons. Ik werd gefotografeerd toen ik hem op de training begroette, waarbij we elkaar een soort van knuffel gaven. Ook hier ging het voltallige perslandschap uit zijn plaat. “Burak pest teamgenoot weg en omarmt diens vervanger.” Een enkeling suggereerde zelfs dat Lamares zaakwaarnemer bevriend was met de mijne en dat dit de reden was dat hij nu bij Fortuna speelde. Ik moest op mijn tong bijten om niet te reageren, maar onze trainer is redelijk bedreven in het afpoeieren van de pers. Hij liep naar de journalist in kwestie toe en overhandigde hem een rol aluminiumfolie. “Hier, kun je er zelf een hoedje van maken.” Na de tweede wedstrijd van het seizoen werden de media niet bepaald milder. Hoewel Fortuna met 2-1 won van Twente, kwam ik niet tot scoren. Ik kreeg dubbele dekking van Plegezuelo en Hilgers, terwijl de backs van Twente wel naar binnen knepen indien nodig. We scoorden via twee afstandsschoten van Duarte en Ozzy, waarbij ik wel de assist voor mijn rekening nam bij het doelpunt van mijn landgenoot. Na de wedstrijd opperden diverse journalisten, waaronder dat opgegraven veenlijk op televisie, dat de Sultan van Sittard wellicht een miskoop was geweest; een grote mond maar niet meer in staat om op het veld te brengen wat hij vroeger had gebracht. In beide wedstrijden had ik de meeste kilometers afgelegd van alle spelers, onvermoeibaar gesleurd en gebeukt, ruimte gemaakt voor anderen. Schijnbaar werd ik ook hier in Nederland alleen op doelpunten afgerekend. In dat opzicht kwam de wedstrijd tegen Cambuur als geroepen. De Friese formatie was niet goed uit de startblokken gekomen en kwam ook in Sittard al snel op achterstand. Iñigo Cordoba opende de score met een prachtige lob over de Portugese goalie van Cambuur. Ik werd door een verdediger van de bal gezet, maar onze Baskische vleugelspeler pikte de bal op en scoorde puur op intuïtie een schitterend doelpunt. Ik was getergd. Het was mijn beurt om in de spotlights te staan. Mijn kans kwam kort daarna. Na een korte combinatie op het middenveld probeerde Cordoba me weg te steken. Met een sliding probeerde een Cambuurspeler de bal te onderscheppen, maar in plaats van een onderschepping verlengde hij de bal. Ik was in een lijf-aan-lijfduel verwikkeld met de potige mandekker van Cambuur, Bergsman. Ik wist hem van me af te schudden, waarna ik oog-in-oog kwam met doelman Virginia. Op zulke momenten neemt je instinct het over; puur op routine kapte ik naar mijn rechter been en plaatste de bal beheerst in de hoek; 2-0 voor Fortuna en persoonlijk was ik nu van de 0 af. Na dat eerste doelpunt viel er een gewicht van mijn schouders. Ik weet dat het teambelang op één hoort te staan, maar voor een spits is het zo belangrijk dat je doelpunten maakt, zelfs wanneer je als ploeg zonder spitsen speelt. Ik leef, ik adem doelpunten, dus dit eerste doelpunt voelde als een bevrijding. In het vervolg van de wedstrijd speelden we Cambuur weg. De Sittardse storm was opgestoken en ging niet meer liggen. Cordoba scoorde zijn tweede van de avond toen hij een afstandsschot van Ozzy onbedoeld verlengde. Zelf scoorde ik ook nog een tweede doelpunt; Ozzy speelde me in en met een handige beweging draaide ik weg bij Bergsma. Ik voelde aan alles dat hij me wilde vastgrijpen, maar hij had al een gele kaart en we stonden op de rand van het strafschopgebied. Hij liet me gaan. 4-0 voor Fortuna. Zoveel tijd en ruimte moet je mij niet geven. In het verloop van de wedstrijd kwam Cambuur terug tot 4-2. Wij waren vermoeid, terwijl zij een monsterachtige spits uit Letland in de ploeg brachten. Geen briljante voetballer, maar groot en sterk. Siovas en Guth kregen geen grip op dit beest, die zelf een keer scoorde en een medespeler in stelling bracht. Jammer, maar geen ramp. Na de wedstrijd ging het vooral over mijn manier van coachen. Ik zou verbaal te zeer aanwezig zijn, was de trainer wel degene die de opstelling bepaalde of had Burak een vinger in de pap hier? Mensen vroegen zich af hoever mijn invloed reikte. Onze trainer, nooit verlegen om een sarcastische opmerking, gaf aan dat ik inmiddels ook het menu van de kantine bepaalde, de kleur van de pionnen op de training wilde veranderen naar rood en dat ik het kapsel van Cordoba wilde veranderen. Ik geloof niet dat het verzamelde journaille dit kon waarderen. ----- De gewenste tags voor @Kyrill, @Bogatyr, @Glenn08, @Handzeep, @KayDeManaager, @mattihamstra, @larrie, @DGremlin, @LouisPSV ----- De reacties staan in de spoiler.
  21. Van een rustige voorbereiding was geenszins sprake geweest, maar mijn competitiedebuut stond voor de deur. De regerend landskampioen en topfavoriet voor de titel kwam op bezoek; het machtige Ajax uit Amsterdam was naar de provincie afgedaald om de boertjes uit Sittard even op de plek te zetten. Dat leek althans het sentiment te zijn dat de wedstrijd omringde. Interviews met de Ajaxmandekkers Bassey en Timber, die pochten dat ze de oude man Burak zouden uitschakelen, Ajaxtrainer Schreuder die aangaf dat er met zeker drie doelpunten verschil gewonnen diende te worden, maar ook binnen de eigen supporters en club heerste een soortgelijk sentiment. Het leven is hier in het Zuiden behoorlijk bourgondisch. De mensen gaan hier veel vaker uit eten. Genieten van het leven lijkt in de volkscultuur te zitten. Op een of andere manier is het word je er hier nooit raar op aangekeken als je lekker gaat uit eten of een glas wijn pakt bij de maaltijd. In grote delen van het land heerst een meer conservatieve mentaliteit. Niet lullen, maar werken. Dat clasht, die mentaliteit van zorgeloos genieten vloekt met die meer calvinistische insteek van hard werken zonder te zeuren. Veel Limburgers hebben dan ook de indruk dat Randstedelingen op ze neerkijken. Ik snap dat niet zo. Limburg is misschien economisch minder ontwikkeld, maar de kwaliteit van leven is hier beter. Kijk naar die prachtige omgeving die je hier hebt. Er is meer aandacht voor lekker eten. De mensen gaan hier ook beter gekleed, is mijn indruk. Maar de Limburgers mogen wat meer van zich af gaan bijten, je hoeft je niet te schamen voor je wens om het beste uit het leven te halen. Binnen de selectie leken vooral de Nederlandse jongens hier last van te hebben. Dit was het grote Ajax en wij waren “maar” Fortuna. Dat is natuurlijk niet hoe je een wedstrijd in moet gaan. Natuurlijk moet je het talent van Ajax respecteren, anders drogen ze je af en word je weggespeeld, maar er zit een groot verschil tussen respect en ontzag. Als je ontzag hebt voor je tegenstander, dan sta je al met 1-0 achter. Respect moet je afdwingen, niet opeisen. Dat ze op het veld maar laten zien wat ze kunnen, niet tijdens persconferenties. De trainer deelde mijn mening. De laatste besprekingen gingen vooral over het belang van gedisciplineerd blijven spelen vanuit een gesloten achterhoede, altijd het duel aangaan, de tweede bal blijven winnen en Ajax dwingen tot het geven van hoge voorzetten. Ajax zou waarschijnlijk met de geslepen Serviër Tadic in de punt van de aanval aantreden. Een uitstekende voetballer, maar eentje die vooral uitblonk in het zoeken en vinden van ruimte, om van daaruit te schieten of passen. Tadic had een schijthekel aan fysieke duels en al helemaal aan luchtduels. Ons strijdplan bestond eruit om Dimi and Rodrigo op Tadic te zetten, waarbij Rodrigo de duels aanging en Dimi rugdekking gaf. George en Ivo zouden de flanken afschermen en proberen de teruggetrokken voorzetten op de rand van de zestien eruit te halen. Hoge ballen mochten ze geven, daar waren we niet bang voor. Deroy en Ozzy zouden de zone voor de zestien bewaken, terwijl Mats, Iñigo en ik druk zouden zetten op hun middenveld. Vanuit balveroveringen probeerden we dan snel uit te breken. Op papier natuurlijk een prima plan, maar de truc is om het dan ook fatsoenlijk uit te voeren. De jongens moeten er ook in geloven, zeg maar. Tijdens de bespreking knikt iedereen braaf ja en amen, maar uiteindelijk draait het om wat je op het veld laat zien. Het geloof in eigen kunnen moet er zijn, anders kun je inpakken. Op zo’n moment moet je als leider het voortouw nemen, een voorbeeld stellen. De bezoekers kwamen al met een hautaine houding het veld op; ze zouden dit varkentje wel eens even gaan wassen. Op papier speelden we een thuiswedstrijd, maar daar merkte je in de praktijk minder van. In de thuisvakken zaten veel lokale Ajaxsupporters, die zich gemengd hadden met de Fortunafans. Op zo’n moment moet je proberen om het stadion mee te krijgen, om die twaalfde man aan jouw kant te krijgen. Ik legde vanaf de aftrap veel energie in mijn spel; ook op ballen die eigenlijk onhaalbaar waren sprintte ik. Bij luchtduels probeerde ik de kleinere Timber op te zoeken, terwijl ik bij ballen over de grond dichtbij Bassey probeerde te komen, die minder handig en mobiel was in de kleine ruimte. Na zeven minuten pakte ik een gele kaart; de sliding op Timber was hard en net iets te laat ingezet. Niet genoeg voor een rode kaart, wel genoeg om de boel op te schudden. Hoewel Ajax meer balbezit had, wisten ze zich geen raad met onze felle speelstijl. Met het mes tussen de tanden werden de ruimtes verdedigd en met name in de tegenstoten lag er vaak wel ruimte. Timber en Bassey dekten door op mij, waardoor er aan de binnenkant ruimte lag voor Cordoba en Seuntjens, met name omdat rechtsback Rensch niet altijd naar binnenkneep en de linksback Blind vrij traag was. Uit zo’n omschakelmoment kwam ook onze eerste treffer. Ik liet me inzakken om de bal te ontvangen, Timber dekte door en Bassey gaf rugdekking, maar Blind bleef in positie staan. Het centrum lag open, dus na een handige steekbal kon Duarte doorlopen op die mummie in het doel bij Ajax. Deroy schoot de bal niet goed in, maar Mats prikte de rebound binnen en het spel kon beginnen. Het stadion ontplofte en schaarde zich achter ons. De hoofden bij ons gingen omhoog, iedereen geloofde nu ook in het plan van de trainer. Zelfs een snelle 1-1 veranderde daar niets aan. Grillitsch torende bij een afdraaiende vrije trap boven Ivo Pinto uit en tikte binnen. Toch bleven we gelijkwaardig qua kansen. Ajax domineerde, wij counterden. Tijdens de rust konden we horen hoe het stadion verder werd opgezweept. De DJ van dienst besloot Simarik van Tarkan te draaien. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. De schuimbekkende hyena’s van de pers zouden weer tekeer gaan na afloop van de wedstrijd. Voor ons was het zaak om door te pakken. In de tweede helft bleef Ajax drukken, maar wij bleven vechten. Ik bleef voorin beuken en sleuren; na afloop van de wedstrijd bleek dat ik ruim 13,8 kilometer had gelopen, meer dan wie dan ook op het veld, maar echte kansen kreeg ik niet. De dubbele dekking van Timber en Bassey bleek efficiënt. Toch speelde ik een kleine rol in het winnende doelpunt van Cordoba. Bij een inworp van Ivo Pinto was ik naar de vleugel uitgeweken. Timber volgde en verdween uit het centrum. Wederom waren Blind en Rensch traag met naar binnen knijpen. Een korte kaats was genoeg om Ivo weer vrij te krijgen. De ervaren Portugees had de loopactie van Matsoe gezien en het balletje over de verdedigers heen was op maat. Seuntjens op zijn beurt behielde het overzicht en legde de bal breed, waarna het voor Cordoba een koud kunstje was om de 2-1 binnen te tikken. Het stadion kolkte, bibberde en beefde, het schudde op zijn grondvesten. Naarmate de wedstrijd vorderde en het eindsignaal in zicht kwam, nam de frustratie bij de gasten toe. Het aanvalsspel werd gejaagder, slordiger. Ajax ging lange ballen spelen, waarmee ze ons eigenlijk in de kaart speelden. Dimi Siovas en Rodrigo Guth heersten soeverein in de lucht en schakelden Ajaxcaptain Tadic uit. Na het laatste fluitsignaal stormde onze voltallige bank het veld op. Ik hoste en juichte mee voor de harde kern van de Ricksentribune. Er waren een aantal Turkse vlaggen te zien. Ik had weliswaar niet gescoord tijdens mijn debuut, maar ik was voorop gegaan in de strijd en we hadden een titelpretendent pootje gelicht. Van een verdeelde selectie voor aanvang naar een geoliede vechtmachine gedurende een wedstrijd; het kan verkeren. ----- De gewenste tags voor @Kyrill, @Bogatyr, @Glenn08, @Handzeep, @KayDeManaager, @mattihamstra, @larrie, @DGremlin, @LouisPSV ----- De reacties staan in de spoiler. Vraagje mijnerzijds; is dit een fijne manier van werken zo, met spoilervideo's?
×
×
  • Create New...